Ο Δωραίος ομογενής Φώτης Τάκης δώρισε 100.000 $ στο Γυμνάσιο - Λύκειο Δωρίου

Μια σημαντική δωρεά από τον ομογενή επιχειρηματία Φώτη Τάκη, ο οποίος δραστηριοποιείται στον Παναμά και κατάγεται από το Δώριο, αποδέχθηκαν χθες το Γυμνάσιο και το Λύκειο Δωρίου σε μια λιτή τελετή, ευχαριστώντας θερμά τον δωρητή.

Πρόκειται για μια δωρεά 100.000 δολαρίων για να γίνουν απαραίτητα έργα στο σχολικό συγκρότημα - το οποίο θα αποκτήσει Εργαστήριο Πληροφορικής - αλλά και για τη χορήγηση υποτροφίας σε έναν απόφοιτο της φετινής σχολικής χρονιάς.
Ο κ. Τάκης φανερά συγκινημένος επισήμανε ότι η δωρεά του αυτή είναι για να βοηθήσει την παιδεία και τα παιδιά, καθώς όπως σημείωσε το μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται από αυτά. «Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω», είπε, «και ό,τι άλλο χρειαστείτε μη διστάσετε να το ζητήσετε».
Η εκδήλωση ξεκίνησε με τη διευθύντρια του γυμνασίου, Μάτα Μπαρτζελιώτη, η οποία σημείωσε ότι πρόκειται για μια πράξη που θυμίζει τους μεγάλους ευεργέτες της πατρίδας μας. Αν και μακριά, υπογράμμισε, ο Φώτης Τάκης δεν λησμόνησε την πατρίδα και τον τόπο του.
Στη συνέχεια η λυκειάρχης Χρύσα Θεοδούλου αναφέρθηκε στο βιογραφικό του κ. Τάκη. Είπε ότι γεννήθηκε στο Δώριο το 1925 και αφού τελείωσε το σχολείο σε Δώριο και Κυπαρισσία, το 1945 εισήχθη μετά από εξετάσεις 9ος στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1947 έφυγε για τον Παναμά όπου ήταν ο πατέρας του και σπούδασε οικονομικά. Ασχολήθηκε με οικοδομικές επιχειρήσεις και έγινε ιδιοκτήτης της τράπεζας Trans Atlantic, ενώ έχει αναπτύξει και πολλές κοινωνικές δραστηριότητες.
Την απόφαση των Συμβουλίων Διδασκόντων του γυμνασίου και του λυκείου για την αποδοχή της δωρεάς διάβασε η καθηγήτρια Ευγενία Πανομήτρου, ενώ ευχαριστήρια επιστολή των καθηγητών και μαθητών ανέγνωσε η μαθήτρια Αικατερίνη Χριστίνα Κομιανού. Μεταξύ άλλων σημείωσε ότι «με τη δωρεά σας βοηθάτε τα παιδιά της περιοχής μας στον δύσκολο αγώνα τους για κατάκτηση γνώσεων και άνοδο του μορφωτικού τους επιπέδου, ώστε να διεκδικήσουν επάξια καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας στο μέλλον».
Αφού του επιδόθηκε η ευχαριστήρια επιστολή, ο κ. Τάκης ανάμεσα στα αδέρφια του Γιώργο και Ευστάθιο και τον γιο του Αντώνη, που έχει διατελέσει πρέσβης του Παναμά στην Ελλάδα, με συγκίνηση αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια και τις γνώσης που έλαβε από το σχολείο στην Ελλάδα. Μάλιστα τόνισε ότι οι γνώσεις που είχε λάβει από το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας τον έκαναν να ξεχωρίσει στα σχολεία του Παναμά αλλά και της Βόρειας Αμερικής. Για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες σημείωσε ότι επί 30 χρόνια ασχολήθηκε με τις κατασκευές κτηρίων, ενώ ίδρυσε και μια τράπεζα στον Παναμά, μέσα από την οποία βοηθούσε τους εκεί Έλληνες. «Ερχόμενος στην Ελλάδα», είπε, «η συμβολή μου είναι να βοηθήσω την παιδεία και τα παιδιά από τα οποία εξαρτάται όλο το μέλλον της Ελλάδας. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω - και αυτό είναι να βοηθήσω την παιδεία στον τόπο μου».
Τις θερμές του ευχαριστίες εξέφρασε ο πρώην δήμαρχος Δωρίου, δημοτικός σύμβουλος Οιχαλίας και ανιψιός του δωρητή, Αντώνης Τάκης, σημειώνοντας ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική πράξη.
Επίσης, ο προϊστάμενος του Γραφείου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Κυπαρισσία, Σταμάτης Γιαννακόπουλος, ευχαρίστησε τον Φώτη Τάκη σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι «τα παιδικά χρόνια είναι αυτά που μας ακολουθούν και μας ξαναζωντανεύουν».

Πηγή: Ελευθερία

Το επάγγελμα του αγροφύλακα

Η αγροφυλακή ήταν δημόσια υπηρεσία, έργο της οποίας ήταν η τήρηση της αγροτικής ασφάλειας. Ιδρύθηκε το 1835 και καταργήθηκε το 1993. Με προεδρικό διάταγμα του 2001 τα καθήκοντά της μεταφέρθηκαν στη Δημοτική Αστυνομία, ενώ το 2007 επανασυστάθηκε ως το 2011 που με ψήφιση νομοσχεδίου έπαψε να υφίσταται ως υπηρεσία και οι αρμοδιότητές της υπήχθησαν στις εκάστοτε Δασικές Υπηρεσίες ενώ το προσωπικό της μετατάχθηκε στις νέες «Καλλικρατικές» περιφερειακές δασικές υπηρεσίες.
Πρώτος νόμος ο οποίος αφορούσε θέματα αγροφυλακής ήταν το διάταγμα της 13 Μαΐου 1835 «περί προξενουμένης εις τους αγρούς βλάβης εκ της βοσκής των ζώων», ενώ από τους νόμους και τα διατάγματα που ακολούθησαν, σημαντικότεροι ήταν οι νόμοι του 1856 και του 1907, με τους οποίους ανατέθηκε η φύλαξη των αγρών στους δήμους. Η ρύθμιση αυτή παρουσίαζε πολλά μειονεκτήματα και γι’ αυτό, με τον νόμο του 1923 «περί αγροτικής ασφαλείας», η αγροφυλακή συγκροτήθηκε σε ιδιαίτερο σώμα, ανάλογο με αυτό της χωροφυλακής. Ύστερα από μια παλινδρόμηση του θεσμού, η νομοθετική εξέλιξη οδηγήθηκε σε νόμο (1954) ο οποίος, μαζί με τις συμπληρώσεις και τροποποιήσεις των νόμων που ακολούθησαν, αποτέλεσε το δίκαιο της αγροφυλακής. Σύμφωνα με το νόμο αυτό, καθήκοντα της αγροφυλακής ήταν η φρούρηση των αγροτικών κτημάτων από τον κίνδυνο διάπραξης αγροτικών αδικημάτων, η προανάκριση των αδικημάτων αυτών και η δίωξη και εκδίκαση των αγροτικών πταισμάτων. Επίσης καθήκον της ήταν η αστυνόμευση των αρδευτικών υδάτων. Τη φύλαξη των κτημάτων είχαν οι αγροφύλακες, ενώ την αστυνόμευση των αρδευτικών υδάτων οι υδρονομείς. Το έργο των αγροφυλάκων και των υδρονόμων διηύθυνε ο αγρονόμος, ενώ προϊστάμενος όλων των υπαλλήλων της αγροφυλακής του νομού ήταν ο διοικητής αγροφυλακής, που με τη σειρά του εποπτευόταν από τον νομάρχη. Τον έλεγχο της αγροφυλακής σε ολόκληρη τη χώρα είχε η Γενική Διεύθυνση Αγροφυλακής του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως.
Το επάγγελμα του αγροφύλακα ήταν αρκετά δύσκολο, γιατί ήταν υποχρεωμένος να γυρίζει όλη τη μέρα στα χωράφια και να ελέγχει ώστε να μη γίνονται αγροτικά αδικήματα. Δεν είχε συγκεκριμένο ωράριο, πρωί, μεσημέρι, βράδυ ήταν πάντα στο καθήκον. Πολλές φορές υποχρεωνόταν να σηκώνεται και το βράδυ, για να λύσει προσωπικές διαφορές των χωρικών ή να διαπιστώσει κάποια κλοπή ή παράβαση. Ο αγροφύλακας φορούσε πάντα τη στολή του και γύριζε στην περιοχή ευθύνης του.
Η δουλειά του ήταν δύσκολη και για έναν ακόμη λόγο. Επειδή συνεχώς ήταν υποχρεωμένος να ελέγχει και να τιμωρεί όσους κάνουν αδικήματα, βρισκόταν σε αντιδικία και φιλονικίες με αυτούς που δεν δέχονταν τα αδικήματα.
Ο αγροφύλακας ήταν ο φύλακας άγγελος της περιουσίας των αγροτών.
Γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια, τίνος ήταν το χωράφι, πόσα στρέμματα ήταν, τι καλλιέργεια είχε. Γι αυτό και ήταν αυτός που έδινε και επίσημες βεβαιώσεις σε αγρότες για να πάρουν κάποια βοηθήματα ή να συνταξιοδοτηθούν. Ακόμη έδινε πληροφορίες και στους γεωπόνους για καλλιέργειες, στρεμματικές εκτάσεις κλπ. Είχε το ελεύθερο να κινείται με οποιοδήποτε μέσο, εφ’ όσον ο δρόμος το επέτρεπε, διαφορετικά με τα πόδια.
Είχε συνεργασία με την δασική υπηρεσία, για καταπάτηση δασικής εκτάσεως ή παράνομη ξύλευση. Ο αγροφύλακας πέρα των ελέγχων παρείχε και άλλες υπηρεσίες, ιδίως την άνοιξη, έπαιρνε μαζί του «μπόλια» και εμβολίαζε τα άγρια δένδρα (αχλαδιές, ελιές, αμυγδαλιές) που υπήρχαν διάσπαρτα στην εξοχή. Τα παλιά χρόνια του έδιναν και ένα ειδικό σχοινί, το είχε πάντα στην μέση κρεμασμένο. Με αυτό το σχοινί έδενε τα αδέσποτα ζώα που έκαναν ζημιές σε ξένα κτήματα, γίδες, πρόβατα, αγελάδες, γαϊδούρια, μουλάρια κ.α. Τα ζώα αυτά τα κράταγε για 3-4 ημέρες, αφού ειδοποιούσε με χαρτιά ανακοινώσεων για το ζώο που είχε πιάσει. Αν παρουσιαζόταν ο ιδιοκτήτης τότε έπρεπε να πληρώσει τα λεγόμενα «σύλληπτρα». Βέβαια έπρεπε να αποζημιώσει και τον παθόντα για τις ζημιές που είχε προξενήσει. Εάν δεν εμφανιζόταν ο ιδιοκτήτης, τότε δημοσίευε μέσω αγρονομείου και το έβγαζε σε πλειστηριασμό. Στο Ειρηνοδικείο γινόταν το αυτόφωρο ή η δίκη. Παρόντες ο ειρηνοδίκης, ο αγρονόμος και απαραίτητα ο αγροφύλακας και εκεί έπεφτε το πρόστιμο και πληρώνονταν και τα σύλληπτρα. Πριν την ίδρυση της αγροφυλακής υπήρξε ο δραγάτης, ένα είδος αγροφύλακα δηλαδή. Όσο κι αν οι παλιοί άνθρωποι είχαν αυστηρότερα ήθη, πάντα υπήρχε ο φόβος της κλοπής. Επειδή όμως η φύλαξη ήταν ελλιπής οι κάτοικοι συμφωνούσαν μεταξύ τους και προσελάμβαναν ιδιωτικούς φύλακες. Το χρονικό διάστημα των καθηκόντων τους περιοριζόταν την περίοδο που υπήρχε καρποφορία, ήταν δηλαδή εποχικοί. Αυτοί οι ιδιωτικοί φύλακες ήταν γνωστοί με το όνομα Δραγάτες, οι οποίοι πληρώνονταν σε είδος, ανάλογα με την παραγωγή (σιτάρι, κριθάρι κλπ.).
Οι Δραγάτες ήταν άτομα που έχαιραν γενικής εκτίμησης και αποδοχής. Γι αυτό και τους εμπιστευόταν τη φύλαξη των ιδιοκτησιών τους.Βέβαια, η δουλειά του Δραγάτη δεν ήταν αποκλειστική. Τους υπόλοιπους μήνες είχε κάποια άλλη δουλειά, συνήθως είχε κάποιο κομμάτι γης ή λίγα ζώα.
Το ρόλο του τον αναγνώριζαν και τον σέβονταν όλοι οι κάτοικοι. Κανείς δεν τολμούσε να κάνει κάτι μπροστά στα μάτια του. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος ιδιαίτερα των νεαρών της εποχής που λόγω της ηλικίας τους δεν αντιλαμβανόταν τη σοβαρότητα των πράξεών τους.
Το Σουλιμά λόγω της μεγάλης αγροτικής έκτασης και της έλλειψης αγροτικών δρόμων καθιστούσε τη δουλειά του αγροφύλακα αρκετά δύσκολη και επίπονη, διότι ήταν αναγκασμένος να μετακινείται τις περισσότερες φορές πεζός.
Οι αγροφύλακες που διατέλεσαν στο χωριό μας ήταν: πριν το 1940 ο Παναγιώτης Ανδρ. Λυμπερόπουλος, κατά τη διάρκεια της κατοχής ο Νικόλαος Νικ. Τασιγιώργος και ο Περικλής Ιωάν. Κόλλιας, στη συνέχεια ο Γεώργιος Κων. Δεδεμάδης και ο Κων/νος Παν. Κατσίρης ως το έτος 1955 (ο πρώτος έγινε γραμματέας της κοινότητας και ο δεύτερος μετατέθηκε στον Άγιο Γεώργιο), από το έτος 1955 (χρονολογία καθιέρωσης μισθού στον αγροφύλακα) ως το έτος 1965 ο Κλεομένης Αναστ. Πάλλας, ο οποίος μετατέθηκε στον Άγιο Γεώργιο. Τελευταίος αγροφύλακας του χωριού μας ήταν ο Φώτιος Αναστ. Κόλλιας, ο οποίος διετέλεσε από το έτος 1965 ως το έτος 1978.

Σημ: Στην φωτογραφία διακρίνονται από αριστερά οι αγροφύλακες: Κλεομένης Πάλλας - αγροφύλακας Αγίου Γεωργίου, Γεώργιος Ντάγκας - αγροφύλακας Χρυσοχωρίου και Φώτιος Κόλλιας - αγροφύλακας Άνω Δωρίου. Ευχαριστώ τον Νίκο Φ. Κόλλια, για την προσφορά πληροφοριών και της φωτογραφίας.

Ένοπλη ληστεία στην Α.Τ.Ε. Δωρίου

Τρεις άγνωστοι φορώντας κουκούλες εισέβαλαν το πρωί στην Αγροτική Τράπεζα στο Δώριο Μεσσηνίας και με την απειλή όπλων αφαίρεσαν από τα ταμεία δέκα χιλιάδες ευρώ.

Στη συνέχεια απαίτησαν από τους υπαλλήλους της τράπεζας να ανοίξουν το χρηματοκιβώτιο, όμως η εμφάνιση των αστυνομικών που είχαν ειδοποιηθεί ήδη, ανάγκασε τους δράστες να αφήσουν τα χρήματα στην τράπεζα και να φύγουν τρέχοντας από την πίσω πόρτα, προς άγνωστη κατεύθυνση.

Κοντά στην τράπεζα βρέθηκε το αυτοκίνητο με το οποίο είχαν κατέβει στη Μεσσηνία και διαπιστώθηκε ότι είχε κλαπεί τα ξημερώματα της 18ης του μηνός από το Μαρκόπουλο Αττικής.

Σε κοντινή απόσταση και σε χωράφι, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν ένα καλάσνικοφ, τα γάντια και η κουκούλα που φορούσαν.

Οι αστυνομικοί έχουν εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό σε όλη την ευρύτερη περιοχή για να τους εντοπίσουν.

Το γλέντι της Πεντηκοστής (12-6-2011) - Έτσι γλεντάνε οι Σουλιμαίοι...

Ο εορτασμός της Πεντηκοστής στο χωριό μας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάστηκε και φέτος η Πεντηκοστή στο χωριό μας, η μέρα που ως γνωστόν εορτάζει η εκκλησία μας η Αγία Τριάδα.
Την εορτή τίμησαν με την παρουσία τους ο Αντιδήμαρχος του Δήμου Οιχαλίας κ. Γεώργιος Κατσαμπάνης, ο Δημοτικός Σύμβουλος και πρώην Δήμαρχος του Δήμου Δωρίου κ. Αντώνης Τάκης, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Καλλίτσαινας κ. Δημήτριος Γεωργόπουλος, ο πρώην Πρόεδρος του Συλλόγου Χαλκιαίων κ. Γεώργιος Γκότσης και πλήθος κόσμου.
Μετά τη Θεία Λειτουργία έγινε περιφορά της εικόνας της Αγίας Τριάδας στην πλατεία και μέχρι τον προαύλιο χώρο του Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου, όπου κι εψάλλει η σχετική δέηση.
Στη συνέχεια ακολούθησε δεξίωση, από το Σύλλογο Άνω Δωριτών, στο Πνευματικό Κέντρο Άνω Δωρίου με πλούσιο φαγητό, άφθονο κρασί, πολύ κέφι, τραγούδι και χορό μέχρι αργά το απόγευμα.
Αξιοσημείωτες είναι οι προσφορές της Προέδρου της Κοινότητας κ. Αγγελικής Θεοχάρη και της οικογένειάς της, που προσέφεραν ένα αρνί στη σούβλα και άλλων κυριών μελών του Συλλόγου που προσέφεραν πολλά εδέσματα και γλυκίσματα.

Και του χρόνου, η Αγία Τριάδα να είναι μαζί μας.

Πρακτικά Ελληνικού Σχολείου (Σχολαρχείου) Σουλιμά

Όπως είναι γνωστό σε όλους μας και περισσότερο στους μεγαλύτερους, στο Άνω Δώριο (Σουλιμά) λειτουργούσε Ελληνικό Σχολείο ή Σχολαρχείο, από το έτος 1882 μέχρι το έτος 1929, με μαθητές από όλα τα γύρω χωριά.
Το έτος 1929 το Ελληνικό Σχολείο Άνω Δωρίου καταργήθηκε και αμέσως σε αντικατάστασή του το ίδιο έτος ιδρύθηκε το Ημιγυμνάσιο Άνω Δωρίου που λειτούργησε ως το έτος 1936.
Στο Ελληνικό Σχολείο γίνονταν δεκτοί οι μαθητές, μετά από εξετάσεις, όταν τελείωναν την Δ΄τάξη Δημοτικού.

Πατώντας πάνω στη φωτογραφία μπορείτε να διαβάσετε τα Πρακτικά των ετών 1911-21.

Πηγή: Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Γεώργιος Λυμπερόπουλος

Του Λεωνίδα Θεοχάρη

Ο Γεώργιος Λυμπερόπουλος γεννήθηκε στο Άνω Δώριο (Σουλιμά) Τριφυλίας το έτος 1913.
Τελείωσε το Γυμνάσιο Κυπαρισσίας με άριστα και όταν εξέτισε την εθελοντική του θητεία, κατετάγη στην Β. Χωροφυλακή επιτυχών, μεταξύ των πρώτων στις σχολές Υπενωμοταρχών και Αξιωματικών του Σώματος.
Η κήρυξη του πολέμου 1940-41 τον βρίσκει στη σχολή Ανθυπομοιράρχων και πριν τελειώσει η εκπαίδευση εξέρχεται με το βαθμό του Ανθυπασπιστού για να μεταβεί από τους πρώτους στην Αλβανία όπου διετέλεσε Διοικητής του τμήματος Αργυροκάστρου.
Μετά τη λήξη του πολέμου υπηρέτησε σε διάφορες υπηρεσίες των Αθηνών. Με την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου ανέλαβε από τους πρώτους τη Διοίκηση του τμήματος Ασφαλείας Ρόδου. Κατόπιν υπηρέτησε στο Νεστόριο Καστοριάς και σε άλλες υπηρεσίες της περιοχής και στη συνέχεια τοποθετήθηκε Διοικητής της προσωπικής φρουράς του Βασιλέως Παύλου, όπου υπηρέτησε επί σειρά ετών. Αργότερα του ανατέθηκε η Διοίκηση Τροχαίας Προαστίων, την οποία κυριολεκτικά αναμόρφωσε και εκσυγχρόνισε σύμφωνα με τις σημερινές απαιτήσεις της διογκωμένης Τροχαίας κινήσεως.
Ύστερα τοποθετήθηκε Διοικητής Ασφαλείας του τέως Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή όπου τερμάτισε τη μάχιμο και ενεργό υπηρεσία, γιατί μετά την αποχώρηση του Καραμανλή τοποθετήθηκε στο Φρουραρχείο στο οποίο ανήκε μέχρι του θανάτου του.
Ήταν ευθύς, έντιμος, αθόρυβος, ενάρετος, φιλόπατρις και υπερήφανος Αξιωματικός ακτινοβολούντος κύρους και γιγαντιαίου ηθικού αναστήματος. Ακολούθησε πάντοτε μετά φανατικής προσήλωσης την ευθεία οδό της αρετής και του καλώς ευνοουμένου καθήκοντος.
Όπου υπηρέτησε είχε κατακτήσει με την οξύνοια, την καλοσύνη και την σύνεση που τον διέκριναν, την αγάπη και την εκτίμηση του κοινού.
Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα, με ηθικές και τιμητικές διακρίσεις για την άψογη εκτέλεση των καθηκόντων και τις σπουδαίες υπηρεσίες που προσέφερε.
Η εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ» των Αθηνών έγραφε στην πρώτη σελίδα του φύλλου της 17-9-1964, με τίτλο «Γεώργιος Λυμπερόπουλος»: «Ο Αντισυνταγματάρχης της Χωροφυλακής Γεώργιος Λυμπερόπουλος, ο οποίος απέθανε και εκηδεύθη προ ημερών, ήτο από τους καλυτέρους αξιωματικούς του Σώματος και εκ των πρώτων, που ησχολήθησαν με τα φλέγοντα προβλήματα της συγχρόνου τροχαίας κυκλοφορίας. Διοικητής της Τροχαίας Προαστίων επί μακρόν υπήρξεν εξ εκείνων που ηγωνίσθησαν να φέρουν κάποιαν τάξιν, εις του ελληνικούς δρόμους, και άφησεν αγαθάς εντυπώσεις όταν απεχώρησε της θέσεως αυτής. Το «ΕΘΝΟΣ» συλληπείται θερμώς την οικογένειάν του.»

Μέτρα πυροπροστασίας στο Δήμο Οιχαλίας, ενόψει καλοκαιρινής περιόδου

Θέματα που αφορούν την πολιτική προστασία του Δήμου Οιχαλίας ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου, αλλά και την άμεση προμήθεια ασυρμάτων με τους οποίους θα εξοπλιστούν τα πυροσβεστικά οχήματα του δήμου, συζητήθηκαν στη χθεσινή συνάντηση του δημάρχου Φίλιππου Μπάμη και των αντιδημάρχων με τους διοικητές της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Καλαμάτας Βασίλη Καπέλιο και του Κλιμακίου Μελιγαλά Σπύρο Αργυρόπουλο.
Πιο συγκεκριμένα, στη συνάντηση που έγινε στο δημοτικό κατάστημα Μελιγαλά συζητήθηκαν τα εξής θέματα: Ο άμεσος προληπτικός καθαρισμός διαφόρων περιοχών και δρόμων, ο καθαρισμός χαντακιών για την αποφυγή πυρκαγιών, πλημμυρών κ.λπ., ο καθαρισμός αγροτικών δρόμων για την ομαλή πρόσβαση όλων των εμπλεκόμενων (Πυροσβεστική κ.λπ.) και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, καθώς και η άμεση προμήθεια ασυρμάτων για τα πυροσβεστικά αυτοκίνητα του δήμου, ώστε να επικοινωνούν με αυτά της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για να εξασφαλίζεται μεγαλύτερη ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Ο κ. Μπάμης δήλωσε ότι όλος ο μηχανολογικός εξοπλισμός του Δήμου Οιχαλίας είναι άμεσα διαθέσιμος κατά την αντιπυρική περίοδο. Ανέφερε επίσης ότι θα υπάρχει πάντα συνεργασία μεταξύ του δήμου και του Πυροσβεστικού Κλιμακίου Μελιγαλά, το οποίο - όπως τόνισε - πρέπει να αναβαθμιστεί και να γίνει Πυροσβεστικός Σταθμός.

Πηγή: Ελευθερία

ΦΥΛΛΟ 89 "ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ" Μάρτιος - Απρίλιος 2011

Βιογραφίες Ντρέδων αγωνιστών - Νταραίοι

Η οικογένεια των Νταραίων είναι μια από τις ενδοξότερες οικογένειες των Ντρέδων που έδωσε πλειάδα αγωνιστών στον αγώνα κατά της Τουρκοκρατίας. Είναι ξακουστή σ’ όλο τον Μοριά όπου είχε και πολλές διακλαδώσεις. Ήταν μεγάλη γενιά και συνολικά 5 ή 6 χωριά στην Πελοπόννησο φέρουν το όνομα Ντάρα. Πιθανόν από τα χωριά αυτά να ήλθαν άποικοι στο Ψάρι και ιδίως από το χωριό Ντάρα της Μαντινείας, που φέρεται σαν αρχική γενέτειρα της οικογένειας των Νταραίων, είναι όμως πολύ πιθανόν και από το χωριό Ψάρι, να μετοίκησαν σαν κλεφταρματωλοί κατά καιρούς, παρακλάδια της ίδιας οικογένειας και να εγκαταστάθηκαν σ’ άλλα μέρη και έκτισαν νέα χωριά. Υπάρχουν 5 άλλα χωριά με το όνομα Δάρα: 1) Δάρα Πυλίας, 2) Δάρα Κοντοβουνίων, 3) Δάρα Μαντινείας, 4) Δάρα Γορτυνίας, 5) Δάρα Ηλείας. Γεγονός πάντως είναι ότι δύο χωριά, ένα της Γορτυνίας και ένα της Τριφυλίας στα Κοντοβούνια, πήραν την ονομασία τους από τούς θρυλικούς κλεφτοκαπεταναίους Μάρκο και Αλέξη Ντάρα.

Μάρκος Ντάρας

Γεννήθηκε στο Ψάρι στις 12 Δεκεμβρίου 1700 επί Ενετοκρατίας. Τον βάπτισε ο τότε Ενετός Διοικητής της Αρκαδιάς και τον ονόμασε Μάρκο.
Άρχισε τη δράση του από το 1720, μετά το θάνατο του Δήμου Σουλιμιώτη, τον οποίο επάξια διαδέχθηκε στην αρχηγία των Ντρέδων και τον οποίο και υπερέβαλλε στον ηρωισμό και στη δράση κατά των Τούρκων.
Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους κλεφταρματωλούς της Πελοποννήσου, και ίσως όλων των κλεφταρματωλων της Τουρκοκρατίας. Ήταν αναγνωρισμένος Γενικός Αρχηγός των κλεφταρματωλων της Πελοποννήσου κατά την εποχή της δράσης του.
Τα αναρίθμητα προσωπικά του κατορθώματα θα μπορούσαν να συμπεριλάβουν ολόκληρο ιδιαίτερο τόμο.
Στις 20 Ιουλίου 1846, ενώ νοσηλευόταν από τραύμα στο πόδι του από τον εμπειρικό γιατρό Παναγ. Τρουβέλη στο χωριό Ίσαρι της Μεγαλόπολης, δολοφονήθηκε από τον Αλβανό έμπιστό του Γκόγκα, για να λάβει την επικήρυξή του. Τον δολοφόνο αυτόν, τον κατακρεούργησε μετά ένα έτος ο κλεφταρματωλός της Τριφυλίας Αναγνώστης Λεπετσιώτης, κατά Γρηγοριάδη μάλλον είναι Λυκοδεσιώτης, (μεγάλος Ντρες Καπετάνιος χωρίς να είναι το χωριό του γνωστό αλλά με πλούσια δράση αναφερόμενος σε πολλά δημοτικά τραγούδια των Ντρέδων). Οι Τούρκοι συνέλαβαν τότε τρεις από τους γιούς του Μάρκου Ντάρα τους οποίους θανάτωσαν με παλούκωμα στη Σκάλα της Μεσσηνίας, διασώθηκε μόνο ο μικρός γιος του Αλέξης, που ανατράφηκε από ένα θείο του, αδελφό του πατέρα του.

Αλέξης Ντάρας

Γιος του Μάρκου, που αφού γλύτωσε από τον ξολοθρεμό της οικογένειας του, ανατράφηκε από το θείο του Στάθη Ντάρα, αδελφό του πατέρα του. Μέσα του όμως έκαιγε η φλόγα της εκδίκησης κατά των Τούρκων και παρά την προσπάθεια του θείου του να μη βγει κλέφτης, oι Τούρκοι τον ανάγκασαν με την κτηνώδη συμπεριφορά τους να βγει νωρίς κλέφτης και ανέπτυξε σημαντική δράση, από το έτος 1760 μέχρι το έτος 1785 και έφτασε σε δόξα τον πατέρα του, όπως τη διαλαλούν τα δημοτικά τραγούδια που σώζονται, αλλά και η ζωντανή τοπική παράδοση που είναι έντονη μέχρι σήμερα.
Έλαβε μέρος στην επανάσταση του Ορλώφ το 1769. Επίσης στη μάχη των Τρικόρφων, το 1779, όπως προκύπτει από επιστολή, την οποία έστειλαν οι κλεφτοκαπεταναίοι, από τα Τρίκορφα στους Αλβανούς της Τριπολιτσάς, υπογράφει σαν συναρχηγός των Κλεφτών μαζί με τον Κωνσταντή Κολοκοτρώνη. Έλαβε επίσης μέρος στη μάχη της Κανστάνιτζας όπου διασώθηκε και συνέχισε τη δράση του σε πολλές μάχες που είχε με τους Τούρκους τους οποίους είχε κατατρομάξει και τους προξένησε πολλές φορές μεγάλες απώλειες.
Σκοτώθηκε το 1785 σε μάχη με Τούρκους κάπου έξω από την Κυπαρισσία και όπως η παράδοση και η κατόπιν γενόμενη έρευνα από πολλούς Ιστορικούς, όπως αναφέρει ο Κ. Αντωνόπουλος, ότι το κεφάλι του το πήραν οι συμπολεμιστές του και το ενταφίασαν στον πλάτανο στη βρύση, σ’ ένα χωριό των Κοντουβουνίων το οποίο έκτοτε πήρε το όνομά του, Ντάρα.
Ο Γρηγοριάδης αναφέρει ότι, σκοτώθηκε σε μάχη που έλαβε χώρα στη Γαράτζα, δεν ενισχύεται η άποψη αυτή από άλλα στοιχεία, αλλά αληθοφανέστερη είναι η παραπάνω αυτή εκδοχή, όπως την διασώζει η τοπική παράδοση, ότι σκοτώθηκε έξω από την Κυπαρισσία.

Αντώνης Ντάρας

Θρυλικός αρχηγός σώματος Ντρέδων κατά την επανάσταση και μέλος της Φιλικής Εταιρείας προ αυτής. Είχε εξαιρετική δράση κατά την επανάσταση και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες όπου διακρίθηκε για την γενναιότητά του, κυρίως για τη σωφροσύνη του. Ήταν ο Νέστορας των Ντρέδων.
Πρώτος αυτός ηγήθηκε σώματος 150 Ντρέδων μαζί με τον Γιαννάκη Γκρίτζαλη, από τις 23 Μαρτίου του 1821 και εγκαταστάθηκαν αυτόβουλα στη θέση Κακόρεμα, έξω από την Κυπαρισσία για να προστατεύσουν τους Έλληνες της Κυπαρισσίας από τυχόν σφαγές ή ομηρίες, που ετοίμαζαν οι Τούρκοι εν όψει της αναχώρησής τους, όπως ιστορεί ο Φραντζής, χωρίς όμως να τονίζει την πρωτοβουλία τους και την προσφορά τους στη δύσκολη αυτή ώρα για την Κυπαρισσία. Πριν την επανάσταση οι Ντρέδες είχαν μόνοι τους αναλάβει πρωτοβουλίες για δράση.
Ανιδιοτελής, σώφρονας και γενναίος όπως ήταν, δεν δίστασε να προσφέρει την αρχηγία των Ντρέδων του χωριού Ψάρι στο συμπολεμιστή του Γιαννάκη Γκρίτζαλη, καίτοι του προτάθηκε από τον Κολοκοτρώνη, επειδή ο Γκρίτζαλης ήταν και ορμητικότερος, αλλά και "σπουδασμένος" στην Κωνσταντινούπολη πολλά χρόνια μετά το διωγμό των κλεφτών.
Ο Αντώνης Ντάρας διακρίθηκε σε όλες τις μάχες του Αγώνα σαν επικεφαλής ανεξάρτητου σώματος Ψαραίων Ντρέδων, έδειξε γενναιότητα, ανιδιοτέλεια και σωφροσύνη μεγάλη, και έζησε πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωση. Πέθανε σε βαθύ γήρας από φυσικό θάνατο στο Ψάρι, όπου έχαιρε της γενικής εκτίμησης όλων των Ντρέδων αγωνιστών που παρακολούθησαν την κηδεία του από όλα τα χωριά.

Πηγή: Το βιβλίο του Παναγιώτη Λαμπρόπουλου, Ντρέδες - Τα παλληκάρια του Μωρηά (1980)

Έτοιμος ο νέος κόμβος Αλλαγής - Ιούνιο η παράδοση

Ολοκληρώθηκε η κατασκευή του νέου κόμβου της Αλλαγής, που θα συνδέει το δρόμο Τσακώνα - Καλό Νερό με την υφιστάμενη εθνική οδό και τον αυτοκινητόδρομο Τρίπολης - Καλαμάτας. Σύμφωνα με πληροφορίες από το "Μορέα", ο κόμβος αυτός πιθανότατα θα δοθεί στην κυκλοφορία τον Ιούνιο. Και θα συνδέσει, για την ώρα, τη σημερινή εθνική με το δρόμο προς και από Καλό Νερό, σε σημείο κοντά στη διασταύρωση της Οιχαλίας.

Η διάνοιξη και η ασφαλτόστρωσή του έχει ολοκληρωθεί και απομένουν πινακίδες σήμανσης και διαγράμμιση, καθώς και τα φανάρια που θα τοποθετηθούν στον κόμβο του υφιστάμενου εθνικού δρόμου, όπου έχουν μπει οι πινακίδες και ολοκληρώνονται οι εργασίες της υποδομής.

Με τη λειτουργία του κόμβου αυτού, θα καταργηθεί ο υφιστάμενος της Αλλαγής από και προς Καλό Νερό και το πρώτο 1,5 περίπου χιλιόμετρο του δρόμου Τσακώνα - Καλό Νερό.

Πηγή: Ελευθερία

Τάσης Γιαννακόπουλος

Ο Τάσης Γιαννάκης και μετά την απελευθέρωση Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην ορεινή Τριφυλία, στο χωριό Σουλιμά, σήμερα Άνω Δώριο, στα 1794 περίπου και ήταν από τους σημαντικούς αγωνιστές του τόπου.
Έλαβε μέρος στην επανάσταση από της εκρήξεώς της. Στις 24 Μαρτίου 1821 έλαβε μέρος στην πάνδημη συγκέντρωση των κατοίκων των Σουλιμοχωρίων, που έγινε στον ιστορικό ναό του Αγίου Δημητρίου στο Σουλιμά, όπου ο ιερέας Φιλικός και γνωστός αρχηγός των Ντρέδων Δημήτριος Τσώρης και μετά Παπατσώρης, αφού έκανε κατανυκτική λειτουργία, κήρυξε την επανάσταση και ευλόγησε τα όπλα των πολεμικότατων Ντρέδων.
Την ίδια κιόλας ημέρα, καθώς φαίνεται από πιστοποιητικό της 15ης Οκτωβρίου 1834 της Δημογεροντίας Σουλιμά, κατατάχθηκε στα άτακτα σώματα και συνέχισε υπηρετών «χρόνους επτά».
Το πρωτότυπο του πιστοποιητικού αυτού, που κατατέθηκε στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (αριθ. Καταθ. 446, 3.4.1956), από τα ευλαβικά χέρια του απογόνου του κ. Φώτη Γιαννακόπουλου, ανωτέρου υπαλλήλου της ΑΤΕ., έχει ως εξής:
«Αποδεικτικό υπηρεσίας δια τους υπαξιωματικούς, στρατιώτας και ναύτας.
Πιστοποιητικόν
Εδόθη την 15 Οκτωβρίου παρά του Δημογεροντικού Εφόρου Σουλιμά Επαρχίας Τριφυλίας εις τον Τάσην Γιαννάκην, παλαιόν πεντηκόνταρχον εις τα Άτακτα στρατεύματα, ηλικίας 40 χρόνων. Εγεννήθη εις το χωρίον Σουλιμά Επαρχίας Τριφυλίας. Κατετάχθη εις τα άτακτα της Αρκαδίας στρατεύματα την 25 Μαρτίου 1821. Επροβιβάσθη εις τον βαθμόν του Πεντηκοντάρχου την 30ήν Απριλίου 1824. Υπηρέτησεν Υπό τους αρχηγούς Παπατσώνην… Παρευρέθη εις τους πολέμους (Νεόκαστρον, Μεθώνης, Άργους, Ναυπλίου, Λάλα, Ναυαρίνου). Υπηρέτησε χρόνους επτά. Διεκόπη της υπηρεσίας από την φυγήν των εχθρών. Αριθμός αποδεικτικού δύο αποδεικτικά από το Εκτελεστικόν Σώμα και το Υπουργείον του Πολέμου αποδεικνύοντα τον προβιβασμόν εις την πεντηκονταρχίαν.
Υπογραφή του Δημογεροντικού Εφόρου Τμήματος Σουλιμά.
Αναγνώστης Μαυροειδής
Τη 15 Οκτωβρίου 1834. Εν Σουλιμά».
Ο Τάσης Γιαννακόπουλος που στην πορεία του αγώνα διακρίθηκε για την ανδρεία του και τις ηγετικές του ικανότητες και προήχθη σε Ταξίαρχο στα 1825, στα 1838 ονομάσθηκε Υπολοχαγός της Β. Ελλ. Φάλαγγας.
Στα 1839 προκειμένου να λάβει ως ενδεής αξιωματικός του αγώνα εθνική γη, ζήτησε πιστοποιητικό απορίας από το Δημοτικό Συμβούλιο Δωρίου, το οποίο όμως εξ αιτίας προσωπικών αντιπαθειών αρνήθηκε τη χορήγησή του. Αντιθέτως με έγγραφό του στον αρμόδιο Διοικητή Τριφυλίας βεβαίωσε αναληθώς και παρανόμως, ότι ο Τ. Γιαννακόπουλος, όχι μονάχα δεν ήταν άπορος, αλλά είχε 80 πρόβατα, 24 βόδια μικρά και μεγάλα, 7 άλογα, 2 σπίτια ένα αμπέλι και πάνω από όλα αυτά ήταν και έμπορος. Έτσι απορρίφθηκε η αίτηση του απομάχου Γιαννακόπουλου, ο οποίος αναγκάστηκε πια να καταφύγει στον Όθωνα και να ζητήσει την επανόρθωση της αδικίας.
Υπέβαλε στις 14 Ιανουαρίου 1839 την παρακάτω αναφορά που είχε συντάξει ο Αναστάσιος Μανούσος, γιατί ο ίδιος ήταν αγράμματος. Η αναφορά αυτή βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους έχει ως εξής:
«Μεγαλειότατε
Ονομασθείς ο υποσημειούμενος δια του Διατάγματος της Υμ. Μεγαλειότητος της 19 (31) Μαΐου 1838 αξιωματικός της Βασιλικής Ελληνικής Φάλαγγος υπό τον βαθμόν υπολοχαγού εζήτησα εγκαίρως από το αρμόδιον Δημοτικό Συμβούλιον του Δήμου Δωρίου το έγγραφον της πενίας μου δια να λάβω την χορηγουμένην εις τους αξιωματικούς δια του ανωτέρω διατάγματος περίθαλψιν της γης.
Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου αφου μου υπεσχέθη να συγκαλέση ημέραν παρ’ ημέραν το Δημοτικόν Συμβούλιον δια να εκδώση το της πενίας μου ενδεικτικόν, ανέβαλλε παρά το χρέος των καθηκόντων του την εκπλήρωσιν του χρέους του τούτου, και μου απέδειξεν ότι προσωπικών αντιπαθειών αίτια εμεσολάβησαν εις το Δημοτικόν Συμβούλιον του Δήμου Δωρίου δια να μη εκδώση το περί ου ο λόγος έγγραφον, και τούτο δια να με υστερήσωσι κατά συνέπειαν τα έντιμα αυτού μέλη της βοηθείας και περιθάλψεως, την οποίαν ηυδόκησεν η Υμ. Μεγαλειότης υπέρ των ενδεών αξιωματικών.
Κάτοικος του χωρίου Σουλιμά, του οποίου την κατάστασιν και την θέσιν επεσκέφθη κατά τον τελευταίον Φεβρουάριον η Βασιλική Σου παρουσία και αφοσιωμένος από την ιδίαν στιγμήν της Επαναστάσεως εις την στρατιωτικής υπηρεσίαν δεν δύναται ειμή να είμαι και από τους ενδεείς ενδεέστερος. Ακίνητον περιουσίαν δεν έχω ούτε πιθαμήν γης, Μεγαλειότατε, εκτός μιας μικράς σκηνής χρησιμοποιούσης ως κατοικίαν της πολυαρίθμου οικογενείας μου, η δε κινητή μου περιουσία περιορίζεται εις ένα βουν και εις έναν ίππον.
Την ελεεινήν ταύτην κατάστασιν της πενίας μου εβιάσθην να αποδείξω Μεγαλειότατε δια της εσωκλεισμένης πιστοποιήσεως, υπογεγραμμένης παρά των εφημερίων και όλων των προκρίτων του Δήμου, αφ’ ου ραδιουργικώς το Δημοτικόν Συμβούλιον και παρανόμως δεν ηθέλησεν να την εκδώση. Δέομαι ουν το έλεος της Υμ. Μεγαλειότητος να μην ανεχθή δια να υστερηθώ ένεκα της αντιπαθείας ολίγων τινών μελών του Δημοτικού Συμβουλίου της Βασιλικής περιθάλψεως και βοηθείας αίτινες μου χορηγούνται δια του ειρημένου διατάγματος αλλά να ευδοκήση επί τη βάσει της εσωκλειομένης πιστοποιήσεως να μεθέξω και εγώ ως ενδεής αξιωματικός με την αναλογούσαν εις τον βαθμόν μου βοήθειαν, την μόνην ελπίδαν δι ης θα δυνηθή ή αδύνατος και πολυμελής οικογένειά μου να πορισθή τα αναγκαία της διατηρήσεως και εξοικονομήσεως της μέσα.
Εν τούτοις καθικετεύω την Υμ. Μεγαλειότητα να ευδοκήση να λάβω τον αργυρούν αριστείον το οποίον μου ανήκει δια τας εκδουλεύσεις μου και κατά συνέπειαν του οποίου κατετάχθην βαθμού.
Της Υμ. Μεγαλειότητος πιστότατος και ταπεινότατος υπήκοος.
Δια τον αγράμματον Αναστάσιον (Τάσην) Γιαννακόπουλον υπολοχαγόν
Αναστάσιος Μανούσος
Την 11 Ιανουαρίου 1839
Εν Σουλιμά Τριφυλίας
Μαζί με την αναφορά ο Τ. Γιαννακόπουλος έστειλε και μια βεβαίωση των προκρίτων του χωριού, αγωνιστών κι αυτών, που ήξεραν καλά την οικονομική κατάστασή του και κατήγγειλαν την παρανομία των Δημοτικών Συμβούλων ή μάλλον της πλειοψηφίας των. Και η βεβαίωση αυτή στο πρωτότυπο βρίσκεται ανέκδοτη στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και έχει ως εξής:
Πιστοποιούμεν οι υποφαινόμενοι κάτοικοι του Δήμου Δωρίου ότι ο ονομασθείς αξιωματικός υπό τον βαθμόν του υπολοχαγού συνδημότης μας κ. Τάσης Γιαννακόπουλος είναι άπορος και ενδεής. Δεν έχει παραμικρόν μέρος ακινήτου περιουσίας, η δε κινητή του συνίσταται εις ένα βόα από τον οποίον μόλις απολαμβάνει το αναγκαιούν δια την εξοικονόμησιν της οικογενείας του ψωμί, συγκειμένης εκ ψυχών επτά συμπεριλαμβανομένου κι αυτού. Έχει κι έναν ίππον, δια του οποίου ευκολύνει τας οικιακάς του υποθέσεις.
Δεν μετέρχεται ούτε γνωρίζει κοινόν επάγγελμα ή βιομηχανίαν δια της οποίας να εξοικονομήται, τα δε μέσα δια των οποίων πορίζεται τα προς το ζην πτωχικώς και εστερημένως προέρχονται από την καλλιέργειαν της γης δια των χειρών και δια του προρρηθέντος βοός.
Πιστοποιούμεν προς τούτοις ότι σύμφωνα με το από 20 Μαΐου (1 Ιουνίου) 1833 Υψηλόν Β. Διάταγμα εζήτησεν από το αρμόδιον Δημοτικόν Συμβούλιον του Δήμου Δωρίου το αποδεικτικόν της ενδείας του το οποίον του ηρνήθη παρανόμως ένεκα προσωπικών αντιπαθειών.
Προς βεβαίωσιν του υπογραφόμεθα.
Εν Δωρίω τη 3 Ιανουαρίου 1839.
Οι εφημέριοι: Κωνσταντίνος ιερεύς, Αναστάσιος ιερεύς.
Γιαννάκης Τασόπουλος, Α. Μαυροειδής: δια τον αγράμματον Θανάσιον Κόλλιαν, Α. Μαυροειδής…, Λυμπέρης Ρούσσης μη ηξεύροντας γράμματα δια χειρός εμού, Δημητράκης Κάζος, Κωνσταντής Κατζηαμπάνης, δια τον Πανάγον Γηόργην αγράμματον Κωνσταντής Κατζηαμπάνης, δια τον Δημήτριον Θεοχάρην αγράμματον Α. Μαυροειδής, δια τον Γ. Λυμπέρην αγράμματον Μαυροειδής Αναγνωστόπουλος, Φώτης Κανέλος, Δημήτριος Γκούμας, Γιάννης Μαντάς, Δημητράκης Γαρίνης, δια τους άνωθεν Νικόλαος Καλατζάκης, Αθανάσιος Τσούτζος, Γιάννης Καλατζάκης, Παναγιώτης Κούκης, δια τον αγράμματον Αναγνώστης Τουλατέρας, Αναγνώστης Καλατζάκης, Γιώργος Ντρες, Γιώργης Παναγόπουλος, Γιώργο Πέτρος, δια τους αγράμματους Γιώργο Ντρες, Κανέλος Παναγιώτης, Θεοφάνης Δημόπουλος…. Π. Τζουμάνης, Αδάμης Πορικός, δια τον αγράμματον Γεώργιον Γκιμόπουλον Νικόλαος Ηλιακόπουλος, Λιάκος Μπαρμπάκης δια τον αγράμματον Λιάκον Μπαρμπάκην Αναγνώστης Ν. Λιακόπουλος….».
Το γνήσιον της υπογραφής των ανωτέρω προκρίτων κι αγωνιστών βεβαιώνει ο Δήμαρχος Κυπαρισσίας αγωνιστής κι αυτός Γεώρ. Μπόρσας που σημειώνει στο κάτω μέρος του εγγράφου:
«Κατά την προς ημάς πληροφορίαν του παπα - Κωνσταντίνου και Αν. Μαυροειδή επικυρούμεν το γνήσιον των εν τω παρόντι υπογραφών των και των λοιπών κατά συνέπειαν ως γνησίας.
Εν Κυπαρισσία την 10 Ιανουαρίου 1839.
Ο Δήμαρχος Κυπαρισσίας
Τ.Σ. Γεώρ. Μπόρσας».
Η αίτηση μαζί με τη βεβαίωση διαβιβάσθηκαν από τη Γραμματεία των Ανακτόρων στις 9 Φεβρ. 1839 στο Διοικητή Τριφυλίας για να εξετάσει και υποβάλει σχετικό πόρισμα.
Δυστυχώς δεν είναι ταξινομημένα τα παραπέρα έγγραφα στα Γ.Α.Κ. για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της υποθέσεως. Αν εδικαιώθη ή όχι ο αγωνιστής ούτος.

Πηγή: Μίμη Ηλ. Φερέτου, εφημερίδα "Μεσσηνιακά Νέα", 16-9-1956.

Πληθυσμιακές μεταβολές οικισμών τ. Δήμου Δωρίου κατά τις απογραφές περιόδου 1879 ως 2011

Άνω Δώριο (Σουλιμά):
Έτος 1879 κάτ. 871, έτος 1889 κάτ. 1042, έτος 1896 κάτ. 1233, έτος 1907 κάτ. 1289, έτος 1920 κάτ. 658, έτος 1928 κάτ. 671, έτος 1940 κάτ. 589, έτος 1951 κάτ. 530, έτος 1961 κάτ. 376, έτος 1971 κάτ. 168, έτος 1981 κάτ. 168, έτος 1991 κάτ. 194, έτος 2001 κάτ. 181, έτος 2011 κάτ. 79, έτος 2021 κάτ. 114.

Βασιλικό:
Έτος 1896 κάτ. 58, έτος 1907 κάτ. 124, έτος 1920 κάτ. 272, έτος 1928 κάτ. 403, έτος 1940 κάτ. 567, έτος 1951 κάτ. 544, έτος 1961 κάτ. 572, έτος 1971 κάτ. 527, έτος 1981 κάτ. 526, έτος 1991 κάτ. 484, έτος 2001 κάτ. 506, έτος 2011 κάτ. 354, έτος 2021 κάτ. 214

Άνω Βασιλικό (Κατσούρα):
Έτος 1879 κάτ. 178, έτος 1889 κάτ. 207, έτος 1896 κάτ. 204, έτος 1907 κάτ. 233, έτος 1920 κάτ. 302, έτος 1928 κάτ. 288, έτος 1940 κάτ. 202, έτος 1951 κάτ. 166, έτος 1961 κάτ. 86.

Δροσοπηγή (Βυδίσοβα):
Έτος 1879 κάτ. 411, έτος 1889 κάτ. 451, έτος 1896 κάτ. 459, έτος 1920 κάτ. 493, έτος 1928 κάτ. 532, έτος 1940 κάτ. 306, έτος 1951 κάτ. 176, έτος 1961 κάτ. 123.

Δώριο (Κάτω Σουλιμά):
Έτος 1920 κάτ. 679, έτος 1928 κάτ. 306, έτος 1940 κάτ. 590, έτος 1951 κάτ. 975, έτος 1961 κάτ. 833, έτος 1971 κάτ. 950, έτος 1981 κάτ. 1257, έτος 1991 κάτ. 1368, έτος 2001 κάτ. 1139, έτος 2011 κάτ. 915, έτος 2021 κάτ. 765.

Άγιος Αθανάσιος (Τακαίικα):
Έτος 1928 κάτ. 65, έτος 1940 κάτ. 100, έτος 1951 κάτ. 70, έτος 1961 κάτ. 51.

Άγιος Γεώργιος:
Έτος 1928 κάτ. 176, έτος 1940 κάτ. 203, έτος 1951 κάτ. 194, έτος 1961 κάτ. 103, έτος 1971 κάτ. 182, έτος 1981 κάτ. 265, έτος 1991 κάτ. 144, έτος 2001 κάτ. 131, έτος 2011 κάτ. 63. 

Άγιος Πέτρος (Γουβαλάρια):
Έτος 1928 κάτ. 202, έτος 1940 κάτ. 183, έτος 1951 κάτ. 175, έτος 1961 κάτ. 143, έτος 1971 κάτ. 11, έτος 1981 κάτ. 8, έτος 1991 κάτ. 7, έτος 2001 κάτ. 34, έτος 2011 κάτ. 37.

Αμφιθέα (Κλέσουρα):
Έτος 1879 κάτ. 426, έτος 1889 κάτ. 484, έτος 1896 κάτ. 512, έτος 1907 κάτ. 517, έτος 1920 κάτ. 487, έτος 1928 κάτ. 539, έτος 1940 κάτ. 564, έτος 1951 κάτ. 497, έτος 1961 κάτ. 363.

Άνω και Κάτω Αμφιθέα:
Έτος 1971 κάτ. 218, έτος 1981 κάτ. 129, έτος 1991 κάτ. 109, έτος 2001 κάτ. 112, έτος 2011 κάτ. 64 (Άνω 9 κάτ. - Κάτω 55 κάτ.).

Ελαιοχώριον (Ράχη Τσώρη):
Έτος 1928 κάτ. 130, έτος 1940 κάτ. 95, έτος 1951 κάτ. 102, έτος 1961 κάτ. 71.

Πεύκη (Κατσαμπανέικα):
Έτος 1928 κάτ. 70, έτος 1940 κάτ. 68, έτος 1951 κάτ. 81, έτος 1961 κάτ. 48.

Πυργάκι (Ράχη Σκέφερη):
Έτος 1928 κάτ. 155, έτος 1940 κάτ. 90, έτος 1951 κάτ. 66, έτος 1961 κάτ. 52.

Κόκλα:
Έτος 1940 κάτ. 354, έτος 1951 κάτ. 490, έτος 1961 κάτ. 533, έτος 1971 κάτ. 490, έτος 1981 κάτ. 443, έτος 1991 κάτ. 348, έτος 2001 κάτ. 344, έτος 2011 κάτ. 245. έτος 2021 206.

Κάτω Μάλθη (Ακρόπολη):
Έτος 1951 κάτ. 80, έτος 1961 κάτ. 78, έτος 1971 κάτ. 64, έτος 1981 κάτ. 61, έτος 1991 κάτ. 80, έτος 2001 κάτ. 89, έτος 2011 κάτ. 68.

Κούβελα:
Έτος 1879 κάτ. 417, έτος 1889 κάτ. 441, έτος 1896 κάτ. 503, έτος 1907 κάτ. 498, έτος 1920 κάτ. 451, έτος 1928 κάτ. 475, έτος 1940 κάτ. 427, έτος 1951 κάτ. 382, έτος 1961 κάτ. 306, έτος 1971 κάτ. 165, έτος 1981 κάτ. 100, έτος 1991 κάτ. 190, έτος 2001 κάτ. 262, έτος 2011 κάτ. 113, έτος 2021 κάτ. 70.

Μαυρομάτι:
Έτος 1879 κάτ. 86, έτος 1889 κάτ. 70, έτος 1896 κάτ. 66, έτος 1907 κάτ. 72, έτος 1920 κάτ. 46, έτος 1928 κάτ. 51, έτος 1940 κάτ. 61, έτος 1951 κάτ. 45, έτος 1961 κάτ. 26.

Κυψέλη (Μπιζό):
Έτος 1879 κάτ. 27, έτος 1889 κάτ. 32, έτος 1896 κάτ. 36, έτος 1907 κάτ. 46, έτος 1920 κάτ. 40, έτος 1928 κάτ. 44, έτος 1940 κάτ. 53, έτος 1951 κάτ. 72, έτος 1961 κάτ. 26, έτος 1971 κάτ. 8, έτος 1981 κάτ. 7, έτος 1991 κάτ. 28, έτος 2001 κάτ. 91, έτος 2011 κάτ. 22.

Μάλθη (Μποντιά):
Έτος 1879 κάτ. 275, έτος 1889 κάτ. 315, έτος 1896 κάτ. 290, έτος 1907 κάτ. 362, έτος 1920 κάτ. 397, έτος 1928 κάτ. 425, έτος 1940 κάτ. 432, έτος 1951 κάτ. 232, έτος 1961 κάτ. 269, έτος 1971 κάτ. 189, έτος 1981 κάτ. 169, έτος 1991 κάτ. 207, έτος 2001 κάτ. 155, έτος 2011 κάτ. 172, έτος 2021 κάτ. 53

Χαλκιά:
Έτος 1879 κάτ. 172, έτος 1889 κάτ. 237, έτος 1896 κάτ. 276, έτος 1907 κάτ. 244, έτος 1920 κάτ. 279, έτος 1928 κάτ. 273, έτος 1940 κάτ. 231, έτος 1951 κάτ. 200, έτος 1961 κάτ. 136, έτος 1971 κάτ. 80, έτος 1981 κάτ. 82, έτος 1991 κάτ. 163, έτος 2001 κάτ. 108, έτος 2011 κάτ. 98, έτος 2021 κάτ. 51.

Χρυσοχώρι:
Έτος 1879 κάτ. 390, έτος 1889 κάτ. 367, έτος 1896 κάτ. 375, έτος 1907 κάτ. 428, έτος 1920 472, έτος 1928 κάτ. 497, έτος 1940 κάτ. 506, έτος 1951 κάτ. 465, έτος 1961 κάτ. 358, έτος 1971 κάτ. 257, έτος 1981 κάτ. 203, έτος 1991 κάτ. 192, έτος 2001 κάτ. 302, έτος 2011 κάτ. 251, έτος 2021 κάτ. 139.

Ψάρι:
Έτος 1907 κάτ. 1706, έτος 1920 κάτ. 1712, έτος 1928 κάτ. 1882, έτος 1940 κάτ. 1207, έτος 1951 κάτ. 1297, έτος 1961 κάτ. 881, έτος 1971 κάτ. 662, έτος 1981 κάτ. 743, έτος 1991 κάτ. 457, έτος 2001 κάτ. 602, έτος 2011 κάτ. 465,  έτος 2021 κάτ. 227.

Άνω Ψάρι:
Έτος 1879 κάτ. 1223, έτος 1889 κάτ. 1280, έτος 1896 κάτ. 1443.

Άγιος Νικόλαος (Κολιότσι):
Έτος 1940 κάτ. 107, έτος 1951 κάτ. 59, έτος 1961 κάτ. 31, έτος 1971 κάτ. 24, έτος 1981 κάτ. 30, έτος 1991 κάτ. 70, έτος 2001 κάτ. 13, έτος 2011 κάτ. 13.

Κάτω Μέρη:
Έτος 1940 κάτ. 104, έτος 1951 κάτ. 103, έτος 1961 κάτ. 82, έτος 1971 κάτ. 37, έτος 1981 κάτ. 39, έτος 1991 κάτ. 12, έτος 2001 -, έτος 2011 κάτ. 24.

Σημ: Έρευνα Χρήστος Α. Τάκης, Γιάννης Ανδριόπουλος

Σε 10 μήνες έτοιμος ο αυτοκινητόδρομος!!!

Το Μάρτιο του 2012 πρόκειται να παραδοθεί, μαζί με την τοξωτή μεταλλική γέφυρα, το πολύπαθο τμήμα Παραδείσια - Τσακώνα, κάτι που σημαίνει την ολοκλήρωση του νέου αυτοκινητόδρομου.
Ο αυτοκινητόδρομος μέσα στη Μεσσηνία, στο τμήμα Σπερχογεία - Τσακώνα, θα δοθεί νωρίτερα, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, τέλος του 2011, αλλά χωρίς διόδια.
Αυτά τόνισε χθες ο αντιπεριφερειάρχης Μεσσηνίας Χρήστος Μαλαπάνης.
Αφού ενημέρωσε ότι έχουν εντατικοποιηθεί οι εργασίες στο Παραδείσια - Τσακώνα, ο κ. Μαλαπάνης ανέφερε ότι για την ώρα έχει εξασφαλιστεί η έγκριση για ένταξη του έργου στο ΕΣΠΑ. Επεσήμανε ότι θα υπάρξει καθυστέρηση 2-3 μηνών σε σχέση με το χρονοδιάγραμμα που ίσχυε, και σημείωσε πως «εξετάζεται με πολύ σκεπτικισμό, για καθαρά τεχνικούς λόγους, να μη δοθεί το τμήμα με προσωρινή λύση, με την παράκαμψη στο σημείο της μεγάλης κατολίσθησης που θα δινόταν τον Οκτώβριο».

Πηγή: Ελευθερία

Οι δικοί μας άνθρωποι...

Οι φωτογραφίες με πρόσωπα των συγχωριανών μας, που σήμερα πολλοί από αυτούς δεν βρίσκονται στη ζωή, είναι από το αρχείο του αειμνήστου π. Αλεξίου Γ. Ανδριόπουλου, του Δημητρίου Αθ. Δεδεμάδη του Αναστασίου Δ. Αρνόκουρου και της Γεωργίας Δ. Γκιώνη.