Η είδηση ότι ο Σύλλογος Άνω Δωριτών "ΤΟ ΣΟΥΛΙΜΑ" δεν κατόρθωσε να εκλέξει νέο Διοικητικό Συμβούλιο και παραμένει σήμερα ακέφαλος, δεν είναι μια συνηθισμένη διοικητική εξέλιξη.
Είναι ένα ιστορικό καμπανάκι.
Και οφείλουμε να το ακούσουμε.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν ακόμη πολιτιστικό σύλλογο.
Μιλάμε για το Σουλιμά.
Μιλάμε για την κοιτίδα των Σουλιμοχωρίων.
Μιλάμε για τον τόπο που έδωσε όνομα, ταυτότητα και ιστορική υπόσταση σε μια ολόκληρη περιοχή της Μεσσηνίας.
Από αυτόν τον τόπο ξεκίνησε μια πορεία αιώνων.
Από αυτόν τον τόπο ξεκίνησαν οι πρωταγωνιστές της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.
Οι Ντρέδες της Ελευθερίας.
Από αυτό το χώμα αναδείχθηκαν άνθρωποι που σφράγισαν την ιστορία του τόπου τους.
Εδώ χτύπησε η καρδιά των Σουλιμοχωρίων.
Και αν κάποτε σιγήσει η φωνή του Σουλιμά, δεν θα χαθεί μόνο ένας Σύλλογος.
Θα πληγεί ένα κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.
Το Σουλιμά δεν είναι ένα χωριό του χθες.
Είναι ένας ιστορικός τόπος που εξακολουθεί να ζει μέσα στη συνείδηση των ανθρώπων του.
Είναι ο τόπος που συνδέθηκε με τους θρυλικούς Ντρέδες.
Με εκείνη τη γενιά των πολεμιστών που κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας στην ορεινή Μεσσηνία και έγραψαν λαμπρές σελίδες στους αγώνες του Γένους.
Εδώ συγκροτήθηκε μια παράδοση που, πέρασε στα τραγούδια, στις αφηγήσεις, στα οικογενειακά βιώματα, στη μνήμη των ανθρώπων.
Και αυτή η μνήμη δεν διατηρείται από μόνη της.
Χρειάζεται ανθρώπους να τη μεταφέρουν.
Χρειάζεται χέρια να τη στηρίζουν.
Χρειάζεται ψυχές να τη συνεχίζουν.
Γι΄ αυτό ο Σύλλογος "ΤΟ ΣΟΥΛΙΜΑ" δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα σωματείο.
Υπήρξε ο θεματοφύλακας της ιστορικής συνέχειας.
Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους παλαιότερους και στους νεότερους.
Ο φορέας που κράτησε ζωντανές τις εκδηλώσεις, τις μνήμες, τις παραδόσεις και την επαφή των αποδήμων με τον γενέθλιο τόπο.
Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι που τον ίδρυσαν δεν διέθεταν περισσότερους πόρους από εμάς. Διέθεταν όμως κάτι ανεκτίμητο:
Αίσθημα χρέους.
Κατανοούσαν ότι οι τόποι δεν χάνονται όταν φεύγουν οι άνθρωποι.
Χάνονται όταν οι άνθρωποι παύουν να ενδιαφέρονται.
Σήμερα λοιπόν δεν δοκιμάζεται ο Σύλλογος.
Δοκιμαζόμαστε εμείς.
Δοκιμάζεται η σχέση μας με την ιστορία μας.
Δοκιμάζεται η ευθύνη μας απέναντι σε εκείνους που μας παρέδωσαν αυτή την κληρονομιά.
Ο Αρχηγός, ο διακεκριμένος νομικός και σπουδαίος φίλος Αλέξανδρος Παπατσώρης και όσοι έχουν αναλάβει τη διαχείριση της παρούσας κατάστασης θα πράξουν ασφαλώς όσα προβλέπει ο νόμος.
Όμως ο νόμος από μόνος του δεν αρκεί.
Ο νόμος μπορεί να αποκαταστήσει μια διοίκηση.
Δεν μπορεί να αναπληρώσει τη συμμετοχή.
Δεν μπορεί να υποκαταστήσει το ενδιαφέρον.
Δεν μπορεί να αγαπήσει τον τόπο στη θέση μας.
Αυτό είναι δική μας υπόθεση.
Δική μας ευθύνη.
Γι' αυτό το προσκλητήριο απευθύνεται σε όλους.
Στους παλαιότερους που κράτησαν ζωντανό του Σουλιμά στις δύσκολες εποχές.
Στους νεότερους που καλούνται να συνεχίσουν τη σκυτάλη.
Στους απόδημους που όπου κι αν βρέθηκαν στον κόσμο εξακολουθούν να λένε με περηφάνια ότι κατάγονται από του Σουλιμά.
Στους ανθρώπους όλων των Σουλιμοχωρίων που γνωρίζουν ότι η ιστορία της περιοχής αρχίζει από αυτή την κοιτίδα.
Το Σουλιμά μάς χρειάζεται σήμερα.
Όχι αύριο.
Σήμερα.
Χρειάζεται την παρουσία μας.
Τη συμμετοχή μας.
Την ευθύνη μας.
Γιατί το Σουλιμά δεν είναι μόνο ένας τόπος.
Είναι μνήμη.
Είναι ταυτότητα.
Είναι ιστορία.
Είναι ρίζα.
Και οι ρίζες ενός τόπου δεν επιτρέπεται να μείνουν ορφανές.
Ας κάνουμε λοιπόν όλοι το βήμα που μας αναλογεί.
Όχι για ένα Διοικητικό Συμβούλιο.
Όχι για μια τυπική διαδικασία.
Αλλά για να συνεχίσει να ακούγεται η φωνή του Σουλιμά.
Η φωνή της κοιτίδας των Σουλιμοχωρίων.
Η φωνή ενός τόπου που έγραψε ιστορία και δικαιούται να έχει μέλλον.
Το Σουλιμά δεν μπορεί να σιωπήσει.
Και δεν θα σιωπήσει όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται την ιστορία του, τιμούν τους προγόνους του και συνεχίζουν το έργο τους.
Δίπλα σας.
