Τούτη τη χρονιά η μοίρα ήταν πολύ σκληρή για το Σουλιμά. Δέκα συμπατριώτες μας έφυγαν και οι καμπάνες του χωριού δεν σταμάτησαν να χτυπούν θλιβερά. Σήμερα αποχαιρετάμε τον Θανάση, έναν από τους πιο αγαπητούς Σουλιμαίους.
Ο Θανάσης γεννήθηκε το 1950, δεύτερο παιδί του Γεωργίου Σταμάτη (Γιωρ-Γόνη) και της Παναγιώτας. Εκείνη τη χρονιά γεννήθηκαν περισσότερα παιδιά από όσους μόνιμους κατοίκους μετράει σήμερα το χωριό.
Αφού τέλειωσε το Δημοτικό, άρχισε το Γυμνάσιο, αλλά νωρίς το άφησε, όπως πολλά παιδιά τότε, ανέβηκε στην Αθήνα και άρχισε τη βιοπάλη κοντά στον θείο του Αντώνη Σμυρνή (Κόρο). Έτσι μπήκε στον χώρο της εστίασης, όπου σταδιοδρομούσαν και άλλοι συγγενείς του. Χώρος κουραστικός και γεμάτος προκλήσεις. Ο Θανάσης ακατέργαστο παιδί, αλλά τα κατάφερε καλά. Γοητευτικός, ευγενικός και γλυκομίλητος δούλεψε στα καλλίτερα εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία, και ήταν περιζήτητος στη στελέχωση ομάδων που εξυπηρετούσαν επιφανείς επιχειρηματίες, πολιτικούς και ανθρώπους της τέχνης. Αν και ο ίδιος ήταν ένα λαϊκό παιδί έμαθε να κινείται με άνεση και στον χώρο του σαλονιού. Τούτο είναι δύναμη, αλλά και αδυναμία μαζί, αν δεν μπορέσεις να διαχειριστείς τον επηρεασμό από τον τρόπο ζωής τρίτων και να κρατήσεις ισορροπίες στις προκλήσεις που εκ των πραγμάτων βιώνεις.
Αγάπησε και παντρεύτηκε την Ελεονώρα και απέκτησαν δύο εξαιρετικά αγόρια που τα μεγάλωσαν με αξίες και αρχές για τα οποία καμάρωνε ο Θανάσης.
Άνθρωπος ήπιος, πάντα με τον καλό λόγο έχαιρε εκτίμησης από όλους. Ανιδιοτελής, άδολος, άνοιγε την καρδιά του σε όλους με αυτοσαρκασμό και αυτοκριτική. Δεν δίσταζε να παραδεχτεί τα ανθρώπινα λάθη του, που δεν έβλαψαν τρίτους, παρά μόνον είχαν προσωπικό κόστος.
Τελειώνοντας την επαγγελματική του ζωή ο Θανάσης γύρισε στο χωριό, όχι για να ξεκουραστεί όπως οι περισσότεροι συνταξιούχοι, αλλά να προσφέρει στους λίγους μόνιμους κατοίκους και στους καλοκαιρινούς επισκέπτες του χωριού. Πήρε το μαγαζί του Αλλαγιάννη και έδωσε μεγάλη ζωντάνια στο χωριό με προσωπική κούραση. Βοηθούσε στην οργάνωση εκδηλώσεων του συλλόγου στο χωριό, και ήταν ο πρώτος στον χορό με το ζηλευτό τσάμικο και το προσωπικό στιλ στο ζεϊμπέκικο.
Κάθισε στο χωριό όσο άντεξε ίσως και παραπάνω αφού η αδυσώπητος μοίρα του επεφύλαξε προβλήματα υγείας. Στα τελευταία δύσκολα και επώδυνα χρόνια στήριγμά του τα δύο του παλληκάρια και η αδελφή του Δήμητρα. Αυτή η Ελληνίδα αδελφή που υμνήθηκε από ποιητές που θυσιάζεται για τον αδελφό της. Ακούραστη χωρίς βαρυγκομάδα στάθηκε δίπλα του προσφέροντας αμέριστη αγάπη και φροντίδα κάτι που ο ίδιος ο Θανάσης το αναγνώριζε και την ευγνωμονούσε με δάκρυα συγκίνησης.
Για μας που μεγαλώσαμε μαζί του ο Θανάσης δεν ήταν ένας συνομήλικος ή συμπατριώτης αλλά αδελφός και σαν αδελφό τον αποχαιρετάμε.
Καλή ανάπαυση αδελφέ Θανάση.
%20(1).jpg)
