 |
| Άνω Δώριο (Σουλιμά) - 24 Μαρτίου 2026 |
Ο χρόνος, κατά τη γυροβολιά του στην άπλα της ύπαρξης, φέρνει και φέτος στα Σουλιμοχώρια την Άνοιξη, την εποχή της αναγέννησης και της εθνικής ανάτασης. Υπό τη ζέση της μεγάλης εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την εθνική έξαρση της 25ης του Μαρτιού, γραμμένης στα ουράνια με το αίμα των ηρώων του ’21, ανεβήκαμε, φορώντας της λευτεριάς τα ρούχα τα γραμμένα, σ’ αυτόν εδώ τον ιστορικό τόπο, στο Σουλιμά, στην καρδιά των Ντρέδικων χωριών, στο ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου, στην Αγία Λαύρα της Τριφυλίας, για να υποκλιθούμε στον πατριωτισμό και στην αντρειοσύνη των προγόνων μας, των θρυλικών Ντρέδων. Ανεβήκαμε για να σύρουμε από τις αστράχες της ψυχής μας τα καριοφίλια του εθνισμού μας, να τα γεμίσουμε και να ρίξουμε, ώστε να «πάρει ο αχός τις ρεματιές να βγει στα καταράχια», για να διαλαλήσει στα πέρατα της οικουμένης το μεγαλείο της προσφοράς τους προς την πατρίδα.
-Σεβασμιότατε ποιμενάρχα της Ιεράς Μητροπόλεως Τριφυλίας και Ολυμπίας
-Αιδεσιμότατοι
-κ. Υφυπουργέ και κ.κ. εκπρόσωποι του Εθνικού κοινοβουλίου
-κ. Περιφερειάρχα και κ. Αντιπεριφερειάρχα
- κ.κ. εκπρόσωποι της περιφέρειας Πελοποννήσου
-κα. Δήμαρχε του Δήμου Οιχαλίας και κ.κ. εκπρόσωποι των λοιπών Δήμων της περιφέρειας
-κ.κ. εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας
-κα. Πάρεδρε το Δημοτικού Διαμερίσματος Άνω Δωρίου
-κ. Πρόεδρε και μέλη του εκπολιτιστικού Συλλόγου Άνω Δωριτών «Το Σουλιμά»
-κ.κ. εκπρόσωποι των Ενώσεων, Σωματείων και εκπολιτιστικών Συλλόγων
-Κυρίες και Κύριοι
Ως γνωστόν, από τα μέσα της 2ης μ.Χ. χιλιετίας η ανθρωπότητα ζει στον αστερισμό της γέννησης των νέων ισχυρών της γης με αρνητικό επακόλουθο την Παγκοσμιοποίηση, το έκτρωμα αυτό της οικονομικής αλλά και διοικητικής απληστίας, δια της οποίας συνθλίβονται έθνη και εθνότητες, σβήνονται ήθη, έθιμα και παραδόσεις και καταπατούνται αξίες και αρχές.
Στην Ευρώπη, η ισχυροποίηση των δυνατών επιτυγχάνεται δια της δημιουργίας μεγάλων σφαιρών επιρροής, η οποία από τα τέλη του 18ου αιώνα επιδιώκεται και με τη συμφεροντολογική επίλυση του Ανατολικού Ζητήματος και κατ’ επέκταση του Ελληνικού. Επειδή το ενδεχόμενο σύστασης της πάλαι ποτέ Βυζαντινής Αυτοκρατο-ρίας ανησυχούσε τη Δύση, αποφασίζεται από τους ισχυρούς της Ευρώπης η απελευθέρωσή του Ελληνισμού κατά το ήμισυ και η επιβολή κεκαλυμμένης υποτέλειας, η οποία επιτεύχθηκε δια της οικονομικής του βοήθειας και άλωσης του ιδιαίτερου ποιού του. Κατά τον αείμνηστο Σπύρο Μαρκεζίνη: «εις την διπλωματίαν σιδηρούς νόμος είναι πάντοτε το συμφέρον και η Δύναμις». Με βάση την αλήθεια αυτή οι τότε ταγοί των Ελλήνων, διπλωματικά φερόμενοι, αναγκάστηκαν να υπογράψουν στο Λονδίνο τον Απρίλιο του 1826 την περιβόητη πράξη υποτέλειας. Το άτοπο, όμως, έρχεται εκ των υστέρων από τον ελεύθερο Νεοέλληνα, ο οποίος αποστασιοποιείται σταδιακά από την Ελληνική ιδιαιτερότητα και φιλοσοφία, αμβλύνει τη θέση του απέναντι στην Ιστορία του, φυλακίζει στα «αχρείαστα» των βιβλιοθηκών την Αρχαία Ελληνική γλώσσα, προσπερνά τη μόρφωση και επιδίδεται στην εξειδίκευση, οπότε και τελικά αποκόπτεται εν πολλοίς από τις αξίες που φωλιάζουν στο τρίπτυχο: «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια». Προ οφθαλμών, η λεγόμενη κρίση των αξιών.
Ως εκ τούτου επιβάλλεται να αφυπνιστούμε, να επιστρέψουμε ως λαός, ως έθνος, ως φυλή, στο ιδιαίτερο ποιόν μας, να εμβαθύνουμε στην ιστορία μας ώστε να σφυρηλατήσουμε τον εθνισμό μας. Επιβάλλεται να εγκαταλείψουμε τον πεσιμισμό και τον ωχαδελφισμό μας.
Εν προκειμένω εμείς ως προνομιούχοι απόγονοι των Ντρέδων, επιβάλλεται να προστρέξουμε στο Είναι τους για να βρούμε την εθνική μας περπατησιά. Ψαχουλεύοντας την ιστορία τους, τους διακρίνουμε εκεί στο 1318, τότε που οι καθολικές λεγεώνες των Ορσίνι κατέλυσαν το Δεσποτάτο της Ηπείρου, να φεύγουν κυνηγημένοι από την ιδιαίτερη πατρίδα τους την Ήπειρο και να κατεβαίνουν, φορτωμένοι με τα όσια και τα ιερά της φυλής τους, στον νότο κοντά στους ομόφυλους και ομόθρησκους αδελφούς των.
Περί τους δέκα χιλιάδες απ’ αυτούς, οι περισσότεροι από την φυλή των Μπουαίων, προνοιάζονται από τους Παλαιολόγους στον Μοριά. Χίλιοι εξακόσιοι, οι μετέπειτα ονομαζόμενοι Ντρέδες, εγκαθίστανται σε τούτες εδώ τις βουνοκορφές των Νομίων Ορέων, όπου τους περίμενε η ιστορία της Αρχαίας Δωρίδας του «Μελίρρυτου και Γερήνιου Νέστορα» για να τους παραδώσει τη σκυτάλη της δόξας του Ελληνισμού. Από εδώ θα κινήσουν για να γράψουν τις δικές τους σελίδες δόξας στην ιστορία του Έθνους ως ακραιφνείς Έλληνες, ως Ντρέδες, ως Αρκαδινοί.
Θα χτίσουν σε διαλεκτές θέσεις, αγναντερές αλλά και απάγκιες, τα χωριά τους, τα ένδοξα Σουλιμοχώρια. «Θρήσκοι μέχρι δεισιδαιμονίας», κατά τον συμπολεμιστή τους και ιστορικό Αθανάσιο Γρηγοριάδη, θα υψώσουν αρχικά στο κέντρο των χωριών τους, τις εκκλησιές τους, τους «οίκους του Θεού», όπου θα εναποθέσουν το λάβαρο της πίστεώς τους. Σε κάθε ραχούλα, σε κάθε ξέφωτο, σε κάθε πηγή θα στήσουν τα εξωκλήσια, όπου θα θρονιάσουν τους Αγίους τους, τους προστάτες του μόχθου τους.
Προκομμένοι θα ημερέψουν τον τόπο με το παρεμβατικό και δημιουργικό χάιδεμα της χαίτης του. Θα ξεχερσώσουν ολόκληρες περιοχές και θα φτιάξουν τα περιβόητα λάζα ισοπεδώνοντας σε λωρίδες ολόκληρες πλαγιές τις οποίες χρωμάτισαν με το απαλό, πράσινο χρώμα της χλόης των αγαθών της αρχαίας θεάς Δήμητρας. Θα ζεστάνουν την περιοχή με τη θερμή ανάσα τους και τη γλυκιά μουσική από την ορχήστρα της ζωής τους.
«Εν όπλοις αείποτε τρεφόμενοι» κατά τον Αγησίλαο Τσέλαλη, θα μετατρέψουν τα χωριά τους σε απάτητα λημέρια όπου θα σφυρηλατηθεί η ιδέα της λευτεριάς και θα διδαχθεί η πολεμική τέχνη. Εκεί θα γεννηθούν και ανατραφούν οι θεοί και οι ημίθεοι, οι ήρωες και τα ινδάλματα, οι ταγοί και οι μπροστάρηδες του Ντρέδικου αγώνα.
«Ισχύς εν τη ενώσει». Προς τούτο, θα συστήσουν την Ομοσπονδία των Σουλιμοχωρίων, η οποία υπό την πολιτική διοίκηση της Δημογεροντίας και την στρατιωτική ηγεσία του Πολέμαρχου, θα ασχοληθεί με την κοινωνική τους οργάνωση, βάσει των ηθών, εθίμων και παραδόσεων αλλά και τη διπλωματική και στρατιωτική προετοιμασία του απελευθερωτικού αγώνα. Έτσι, κατέστησαν βασικοί σύμβουλοι στα πολιτικά και πολεμικά δρώμενα, μυήθηκαν από τους πρώτους στη Φιλική Εταιρεία και αποτέλεσαν τους πλέον αποτελεσματικούς παράγοντες στο επαναστατικό γίγνεσθαι.
Συνειδητοποιημένοι και πανέτοιμοι, ρίχνονται στον αγώνα εκεί, στο μετερίζι της υπεράσπισης του Δεσποτάτου του Μυστρά. Ξεκινούν το 1423, δυστυχώς με τη μεγάλη τους θυσία στο κάστρο της Νταβιάς, όπου οκτακόσιοι κατασφάζονται από τις υπέρτερες δυνάμεις του Τουραχάν Πασά και στήνεται με τα κεφάλια τους αποτρόπαια πυραμίδα. Δεν πτοούνται, ωστόσο, και το 1454, κατά την δεύτερη εισβολή του Τουραχάν στον Μοριά, Ντρέδες υπό τον Πέτρο Μπούα-Σκλέπα, αντιστέκονται με πείσμα και ανδρεία στα κάστρα της Ιθώμης και του Αετού. Δια των μαχών αυτών οριοθετείται η συνεργασία μεταξύ των Αρβανιτών και των Ενετών, η οποία υλοποιείται με τη δημιουργία των Επικουρικών Ταγμάτων, των γεννητόρων της αθάνατης Κλεφτουριάς, που θα αποτελέσει το φυτώριο των θρυλικών οπλαρχηγών, των Καπεταναίων και τη μαγιά της νέας κοινωνικής Τάξης των Στρατιωτικών.
Το 1571 συμμετέχουν με τριακόσια παλληκάρια στη γνωστή «Επανάσταση των Μελισσηνών», όπου τους παρασύρουν οι Ενετοί, υποσχόμενοι βοήθεια η οποία ποτέ δεν ήλθε.
Με αφορμή τη προέλαση των Τούρκων στην Κεντρική Ευρώπη, μεγάλη Ευρωπαϊκή Δύναμη υπό τον Ενετό ναύαρχο Μοροζίνη, βοηθούμενη και από τη γιγαντούμενη Κλεφτουριά, θα καταλάβει μέχρι το 1699 τη μισή ελληνική χερσόνησο με πρώτο τον Μοριά. Κατά τον 15ετή αγώνα που ακολούθησε μεταξύ Τούρκων και ΕλληνοΕνετών πρωταγωνιστικό ρόλο θα παίξουν οι Ντρέδες, υπό την αρχηγία θρυλικών Καπεταναίων, όπως του γενικού αρχηγού των Επικουρικών Ταγμάτων Δήμου Σουλιμιώτη, των Αναγνώστη και Δημήτρη Ντάρα, των αδελφών Χροναίων, των αδελφών Σεργκίνηδων, Δήμου και Λάμπρου, του γιου του Λάμπρου, Δήμου Μπότσικα, τον μετονομαζόμενο Κολοκοτρώνη, και άλλους.
Ακολουθεί η δεύτερη τουρκοκρατία, 1715-1821. Κατ’ αυτήν οι Ντρέδες θα πρωταγωνιστήσουν σε κάθε είδους τακτική ή άτακτη σύγκρουση, όπως στα Ορλωφικά το 1769 και στις άγριες μάχες με τους Τουρκαλβανούς τη δεκαετία 1769-1779. Άξιοι ταγοί τους: το πρωτοπαλίκαρο του Σουλιμιώτη, ο θρυλικός Μάρκος Ντάρας από το Ψάρι, ο οποίος ηγήθηκε επάξια των Ντρέδικων Αρμάτων για μια 20ετία, ο Δήμος Κολοκοτρώνης από το Βιδύσοβα του Αετού, ο Κόλλιας Πλαπούτας και ο Γιαννάκης Ντάβος από το Σουλιμά, ο Γιάννης Ρούσης από το Λάπι και άλλοι.
Έπονται χρονικά οι: Γιαννάκης Μέλλιος από το Κούβελα, ο οποίος σε ηλικία 18 χρονών θα αναλάβει μαζί με τον συνομήλικό του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη την συναρχηγία των Ντρέδικων Αρμάτων μέχρι τον διωγμό των κλεφτών το 1806. Υπό την αρχηγία των θρυλικών αυτών οπλαρχηγών πληθώρα ένδοξων καπεταναίων του Μοριά, μεταξύ των οποίων και πολλοί Ντρέδες, όπως οι Μέλλιοι, οι Νταραίοι, οι Συρακαίοι, οι Γκριτζαλαίοι, οι Παπατσωραίοι, οι Μαυροειδαίοι, οι Μπαλταίοι και πολλοί άλλοι θα αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά του Μωραΐτικου στρατού που θα πρωτοστατήσει στον ένδοξο αγώνα του ’21.
Η Άγια ημέρα πλησιάζει. Οι Ντρέδες πανέτοιμοι. Στις 20 του Μάρτη ο αρχηγός τους Γιαννάκης Μέλλιος, ο Γιώργος Γκότσης και ο Αναστάσιος Γυφτάκης με εκλεκτούς Ντρέδες ενώνονται με τους άνδρες των Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Κολοκοτρώνη, Παπαφλέσσα, Αναγνωσταρά και Νικηταρά και στις 23 του Μάρτη ελευθερώνουν την Καλαμάτα. Στις 21 ο Γιαννάκης Γκρίτζαλης με τον Αντώνη Ντάρα και 160 Ντρέδες πιάνουν θέσεις στο Κακόρεμα, κοντά στην Κυπαρισσία, για να προστατεύσουν τους Χριστιανούς κατοίκους της από τυχόν ωμότητες των Τούρκων.
Ξημερώνει η 24η. Εθνικός αναβρασμός στα Σουλιμοχώρια. Γράφει η ιστορία στα κιτάπια της με τη γραφίδα της Δημοτικής Μούσας:
Ήταν ημέρα Σάββατο, ήταν η ώρα δέκα
που οι Ντρέδες ξεσηκώθηκαν κι πήραν τ’ άρματά τους
στο Σουλιμά μαζώχτηκαν στον Αη Δημήτρη πάνε
κι αφού ανάψανε κερί και το σταυρό τους κάνουν
ο ‘πρίφτης’ τους μετάλαβε κι ορκίζονται ούλοι αντάμα
την Αρκαδιά να πάρουνε και τα μεγάλα κάστρα
να λευτερώσουν το Μοριά και ούλη την Ελλάδα.
Προσεύχονται στην Παναγία, μεταλαμβάνουν και ορκίζονται για λευτεριά.
Βάζουν μπροστάρη τον παπά τους, μετέπειτα οπλαρχηγό Δημήτρη Παπατσιώρη, ο οποίος κρατώντας το λευκό λάβαρο με τον κόκκινο σταυρό και την επιγραφή «Ελευθερία ή Θάνατος» ροβολάει προς την ελευθερία ακολουθούμενος από τους δύο γιους του, Αδάμ και Αναγνώστη, πλήθος γενναίων οπλαρχηγών και στρατιά εμπειροπόλεμων Ντρέδων. Κατά τον Φωτάκο, μαζεύονται στο κεφαλάρι του Σουλιμά, στον Αη-Γιώργη, πάνω από 3.000. Οι ταγοί συναντιούνται κάτω από τον πλάτανο σε πολεμική σύσκεψη. Ο πρωτοσύγκελος Αμβρόσιος Φραντζής, αποθαρρύνει τους Τούρκους της Κυπαρισσίας με διπλωματική επιστολή. Για μιας φτάνει ο χαιρετισμός του Κολοκοτρώνη και Παπαφλέσσα. Αλαλαγμοί χαράς και ενθουσιασμού. Συντάσσονται και αχάραγα κινούν προς τη νίκη.
Βρίσκουν την πόλη αδειανή και τους Τούρκους φευγάτους. Τους είχε διώξει ο αγωνιστικός αέρας των Ντρέδων. Τις απογευματινές ώρες της 26ης του Μάρτη καταφτάνει και ο τοπικός πρόκριτος και οπλαρχηγός Αθανάσιος Γρηγοριάδης με τους Ζουρτσανοκολίτες. Το βράδυ της επομένης έφτασε ο Παπαφλέσσας με το ασκέρι του και τον Φραντζή. Έγινε συμβούλιο και οι Αρκαδινοί χωρίστηκαν στα δύο. Οι μισοί με τους Παπαφλέσσα, Γκρίτζαλη, Ντάρα, Δημήτρη Μέλλιο, Φραντζή, Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Γρηγοριάδη πάνε να συναντήσουνε τον Κολοκοτρώνη στην Καρύταινα και στο Βαλτέτσι. Οι άλλοι μισοί με τους Γιαννάκη Μέλλιο, Παπατσωραίους, Συρράκο, Αθανάσιο Γρηγοριάδη και Παναγιώτη Ντούφα τράβηξαν προς τα κάστρα της Μεθώνης και του Νιόκαστρου, όπου εγκλώβισαν περί τους 20.000 ετοιμοπόλεμους Τούρκους, παρεμποδίζοντάς τους έτσι να σπεύσουν προς ενίσχυση της φρουράς της Τριπολιτσάς.
Ξεκίνησε ο ηρωικός αγώνας. Οι θρυλικοί Ντρέδες εμψυχώνουν τα στρατεύματα στα πεδία των μαχών. Ως σκληρός πυρήνας των Μωραΐτικων αρμάτων, ως επίλεκτο σώμα, ως ειδικές δυνάμεις συμμετέχουν σε 47 μάχες, πολιορκίες και πολλές άλλες πολεμικές δραστηριότητες στον Μοριά και στην Αττική, όπως: Στο Βαλτέτσι όπου βροντοφωνάζει ο Γέρος του Μοριά: «βαστάτε, ωρέ Έλληνες, ώσπου να ’ρθούν οι Αρκαδινοί» - στη Γρανίτσα της Λειβαδιάς όπου προσπαθούν να καρτερήσουν τον Ομέρ Βρυώνη - στο Λάλα - στην κατάληψη του Νιόκαστρου και στην απελευθέρωση της Πύλου – στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, στη Γράνα και στην άλωση της πόλης, όπου ως καταδρομείς πήδησαν στο κάστρο και άνοιξαν τις αμπάρες για να μπουν οι συμπολεμιστές τους - στην πολιορκία του Ναυπλίου - στην πολιορκία των Παλαιών Πατρών όπου κατά την ομολογία του Κολοκοτρώνη «έκαναν πόλεμο καλό οι Αρκαδινοί» - στο Άργος όπου κατά τον φωτισμένο ηγέτη «χάλασαν με τα τσαρούχια τους τα ταμπούρια των Τούρκων» - στα Δερβενάκια όπου διαταγμένοι από τον μεγάλο στρατηγό κράτησαν το πιο επικίνδυνο πέρασμα, το στενό του Άη-Σώστη, όπου κρίθηκε η μάχη - στα Βασιλικά - στη Περαχώρα Κορινθίας - στη Γκάζα Αττικής - στο Κρεμμύδι Πυλαίας - στο Μανιάκι - στο Φάληρο δίπλα στον Καραϊσκάκη - στα Σουλιμοχώρια (Λάπι, Ψάρι, Αετό και Γουβαλάρια Δωρίου) όπου χτυπήθηκε αμείλικτα η αλαζονεία του Ιμπραήμ. Επισημαίνεται ότι στους Ντρέδες έλαχε η μοίρα να ανοίξουν τον αγώνα στις 27 του Μάρτη 1821 με τη μάχη στη Λιγουδίτσα και να τον κλείσουν στις 16 του Μάη του 1828 με τη μάχη στα Γουβαλάρια των Σουλιμοχωρίων.
Οι Ντρέδες, μετά την απελευθέρωση εξακολουθούν την προσφορά τους στην Πατρίδα. Συμβάλλουν και πάλι με αυταπάρνηση στο πολιτικό και κοινωνικό «ευ ζην» του νεοσύστατου κράτους, ακολουθώντας την πολιτική τους οξυδέρκεια και κοινωνική ευαισθησία. Συγκεκριμένα, από την αρχή τάχθηκαν με θάρρος και τόλμη απέναντι στην τυραννική διακυβέρνηση της αντιβασιλείας του Όθωνα, με αφορμή την οικονομική ανέχεια που επικρατούσε και την άδικη φυλάκιση γενναίων αγωνιστών με πρώτους τον Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα. Την στάση τους αυτή εκμεταλλεύεται ο πρωθυπουργός Κωλέττης, ο πλέον αμφιλεγόμενος για την ηθική του πολιτικός, ο διώκτης της Μαντώς Μαυρογένους, ο συκοφάντης και δολοφόνος του Οδυσσέα Ανδρούτσου, ο οποίος βάλθηκε να ξεκάνει τους φυλακισμένους με σκοπό την εξουδετέρωση του κόμματος των Στρατιωτικών. Ο ραδιούργος πολιτικός σκηνοθέτησε με «Αληπασαλίδικη» τακτική, επαναστατικό κίνημα των Ντρέδων με πρόσχημα την εκθρόνιση του Όθωνα. Προς τούτο δολίως προσεγγίζει τον Γιαννάκη Γκρίτζαλη, τον πλέον άδολο και πιστό φίλο του Γέρου του Μοριά. Ο αγνός Ντρες οπλαρχηγός, ενθουσιασμένος στην ιδέα της αποφυλάκισης των αγωνιστών, της απομάκρυνσης της μισητής αντιβασιλείας και πεπεισμένος ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα της πατρίδας, ηγήθηκε επανάστασης, προσδίδοντάς της καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα, με σύνθημα: «Να θρονιασθεί ο Βασιλιάς - Να φτηνύνει ο βιός - Να βγει ο Κολοκοτρώνης». Η κλίκα των κυβερνητικών, αφού πέτυχε τον σκοπό της, διέβαλε με προκήρυξη τους έκπληκτους επαναστάτες, έστρεψε εναντίον τους τον στρατό και διέλυσε το 1834 την πρώτη κοινωνική επανάσταση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, τη γνωστή Μεσσηνιακή επανάσταση, τον προάγγελο της Επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, δια της οποίας αναγκάστηκε ο Όθωνας να παραχωρήσει Σύνταγμα.
Το αποτέλεσμα οδυνηρό! Μια ακόμα εμφύλια σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων. Κυρίως όμως, μια κατάφορη αδικία της πατρίδας σε βάρος των πρωταγωνιστών της ελευθερίας της, των θρυλικών Ντρέδων. Ραδιούργοι της εξουσίας, ασελγώντας επί της ιστορίας, διαγράφουν από τις ένδοξες σελίδες του απελευθερωτικού αγώνα τους άθλους των ακραιφνών αυτών Ελλήνων.
Είναι καιρός λοιπόν η πολιτεία, σε ένδειξη αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης, να αποκαταστήσει ιστορικά τη μνήμη των Ντρέδων και να στήσει στο Σουλιμά μνημείο στο οποίο θα εναποθέσει τα παράσημά τους τα οποία τόσο άδικα αφαίρεσε.
Αθάνατοι αγωνιστές του 1821, θρυλικοί Ντρέδες, βοηθήστε μας να ανεβάσουμε και πάλι το Έθνος μας στον θρόνο της αίγλης του.
Σας ευχαριστώ
