Με εσπερινό στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στο Βασιλικό το Σάββατο 25 Ιουλίου στις 7 μ.μ. ξεκινούν οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Δήμου Δωρίου.ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ. ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ, ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ ΚΙ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟ ΧΩΡΙΟ, ΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ ΚΙ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ! Email: anodorio@gmail.com
Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009
Καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Δήμου Δωρίου
Με εσπερινό στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στο Βασιλικό το Σάββατο 25 Ιουλίου στις 7 μ.μ. ξεκινούν οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις του Δήμου Δωρίου.Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009
Πυρκαγιά στο Λάπι
Υπό μερικό έλεγχο ήταν μέχρι αργά το μεσημέρι η πυρκαγιά που ξέσπασε στις 10.45' το πρωί στην αγροτική περιοχή Άνω Λάπι μεταξύ Κοπανακίου- Ψαρίου λόγω της υψηλής ζέστης που επικρατεί το τελευταίο 24ωρο. Πιο αναλυτικά στην περιοχή μετέβησαν άμεσα 8 τουλάχιστον πυροσβεστικά οχήματα από τα Πυροσβεστικά κλιμάκια Μελιγαλά και Κυπαρισίας, από την Πυροσβεστική υπηρεσία Γαργαλιάνων και Καλαμάτας με πεζοπόρα τμήματα για τον έλεγχο της πυρκαγιάς.
Μάλιστα αργότερα στη μάχη ρίχτηκαν 2 Πεζετέλ και ένα ελικόπτερο για να συνδράμουν το έργο των επίγειων δυνάμεων. Η φωτιά έκαψε αγροτοδασική έκταση ενώ πρώτες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ανθρώπινο παράγοντα είτε από αμέλεια είτε εσκεμμένα καθώς η φωτιά πήρε άμεσα διαστάσεις. Επιβάλλεται επομένως η κινητοποίηση και των Δήμων με τις ομάδες Πυρασφάλειας και εθελοντών για να περιφρουρήσουμε το πράσινο που μας έχει απομείνει..
Πηγή: Ράδιο Κυπαρισσία
Τρίτη 14 Ιουλίου 2009
Η βάπτιση
Στο παρελθόν, τα παιδιά μεγάλωναν αρκετά για να τα βαπτίσουν, λόγω της φτώχειας και των τριβών που υπήρχαν ανάμεσα στον πατέρα ή το νονό του παιδιού με την Τούρκικη εξουσία που τους κυνηγούσε. Όταν ερχόταν εκείνη η ώρα <<διάλεγαν>> συνήθως κάποιο καλοκαιρινό πανηγύρι, σε κάποιο εξωκλήσι ή μοναστήρι για να κάνουν τη βάπτιση.
Το πρώτο παιδί του ζευγαριού, το βάπτιζε ο κουμπάρος που τους είχε στεφανώσει. Συνήθως αν το πρώτο ήταν κορίτσι και το δεύτερο αγόρι τα βάπτιζε και τα δύο. Επίσης τα πρώτα παιδιά έπαιρναν όνομα απ΄τους γονείς του πατέρα, τα δεύτερα απ΄της μάνας και τα τρίτα από συγγενείς που σκοτώθηκαν σε πολέμους ή πέθαναν από άλλες αιτίες.
Λίγο πριν αρχίσει το μυστήριο, τα παιδιά του χωριού κουβαλούσαν νερό στην εκκλησία και το έριχναν στην κολυμπήθρα, απ΄τη βρύση ή απ΄το σπίτι του παιδιού που βαπτιζόταν. Ταυτόχρονα ο παπάς με τον κουμπάρο <<διάβαζαν >> το παιδί και στη συνέχεια το βάπτιζαν. Τότε, η μάνα έμενε έξω απ΄την εκκλησία, αν η βάπτιση γινόταν σε μοναστήρι ή εξωκλήσι. Όταν ο κουμπάρος αναφωνούσε το όνομα του παιδιού τότε οι νεαροί έτρεχαν στο σπίτι να πάρουν απ΄τη μάνα τα συχαρίκια και αυτός που έφτανε πρώτος έπαιρνε τα ''μαρτυρικά'' δηλ. λίγους παράδες, ένα γλυκό και λίγα καρύδια ή αμύγδαλα. Η μάνα όταν μάθαινε το όνομα πήγαινε στο προαύλιο χώρο της εκκλησίας.
Τελειώνοντας το μυστήριο, ο κουμπάρος έδινε το νεοφώτιστο στην μητέρα αφού προσκυνούσε αυτή τρεις φορές λέγοντας: ''Σου παραδίνω κουμπάρα το παιδί βαφτισμένο, μυρωμένο του θεού παραδομένο κλπ.''. Κατόπιν της παρέδιδε το παιδί και άρχιζε να μοιράζει μικρονομίσματα, κυρίως στα παιδιά. Στη συνέχεια ακολουθούσε τρικούβερτο γλέντι που κρατούσε ως αργά το απόγευμα (οι βαπτίσεις ξεκινούσαν μετά τη Θεία Λειτουργία).
Ο νονός είχε την υποχρέωση να στέλνει κάθε Πρωτοχρονιά, Φώτα και Χριστούγεννα, στο βαφτιστήρι κουλούρα και το Πάσχα λαμπάδα, ενώ όταν είχε λεφτά παπούτσια και ρούχα. Τέλος ο νονός του παιδιού ή κάποιος άλλος απόγονός του, είχε ιερή υποχρέωση να στεφανώσει το βαφτιστήρι του – αν ήταν αγόρι – και να παρευρεθεί στο γάμο του, αν ήταν κορίτσι.
Σημ: Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο "Σουλιμοχώρια Ντρέδες ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Ιστορική Αναδρομή Λαογραφικές Αναμνήσεις" του Δημητρίου Παν. Αθανασόπουλου.
Ο εορτασμός της Πεντηκοστής
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (31-5-2026)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (7 & 8-6-2025)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (22-6-2024)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (4-6-2023)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (11 & 12-6-2022)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (15 & 16-6-2019)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (26-27/5/2018)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (3-6-2017) - Φωτογραφίες)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (4-6-2017) - Βίντεο
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (18 & 19-6-2016)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (23-5-2015)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (8-6-2014)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (7-6-2014)
- Το γλέντι της Πεντηκοστής (23-6-2013)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (22-6-2013 - Περιφορά)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (12-6-2011)
- Εορτασμός της Πεντηκοστής (12-6-2011) - Βίντεο
Κυριακή 5 Ιουλίου 2009
Οι μάχες των Ντρέδων
Ολυμπίας. Παρόντες και οι Ντρέδες με στρατηγό τον Δημήτριο Παπατσώρη.Ο Αθανάσιος Γρηγοριάδης με υπαρχηγό τον Παπατσώρη και με 2.000 στρατό οχύρωσαν τα σπίτια στο Λάπι, προτού έρθει ο εχθρός. Ο αδελφός του Γεώργιος και ο Αδάμ Παπατσώρης διατάχτηκαν να καταλάβουν με 500 στρατιώτες τους λόφους δεξιά του χωριού, ενώ ο θείος του Παπαθεοδώρου και ο Αναγνώστης Παπατσώρης με 300 στρατιώτες οχυρώθηκαν αριστερά του χωριού. 'Aλλοι οπλαρχηγοί με 700 στρατιώτες φυλούσαν τα μετόπισθεν. Η συνολική δύναμη του στρατού εκείνου ανερχόταν σε 3.000 άντρες.
Στις 22 Απριλίου ήρθε ο Ιμπραήμ με 15.000 πεζούς Αιγυπτίους, 2.000 Αλβανούς, 150 Μαμελούκους και 25 πυροβόλα.
Η απαντητική επιστολή των Σουλιμοχωριτών ήταν η ακόλουθη:
Ελάβομεν την επιστολήν σου και σου αποκρινόμεθα ότι περιφρονούμεν τας περί υποταγής προτάσεις σου, διότι κι εγώ και οι λοιποί συμπατριώται μου έχομεν απόφασιν ορκισθέντες να ελευθερώσωμεν την κινδυνεύουσαν πατρίδα μας δια πάσης θυσίας. Λοιπόν θα κάμης καλά να αποσυρθής από τον Μωριά, επειδή ματαίως κοπιάζεις. 'Aκουσον όλα αυτά που σου γράφομεν σήμερον και μη επιμένης διότι και ημείς όλοι θα επιμείνωμεν περισσότερον, και η ζημία θα είναι εναντίον σου. Λοιπόν σε περιμένομεν προθύμως δια να πολεμήσωμεν και να μάθης και πάλιν τι είναι Αρκαδίων τουφέκι.
Από του εν τη κώμη Λάπι γενικού στρατοπεδαρχείου των Αρκαδίων''.
Όταν ο Ιμπραήμ έφτασε απέναντι από το χωριό, είχε στα δεξιά του το Αλβανικό και αριστερά του το Αιγυπτιακό πεζικό με τα πυροβόλα. Ο ίδιος με το ιππικό έμεινε πίσω έτοιμος να καταδιώξει τους Έλληνες που ήταν βέβαιος ότι θα υποχωρήσουν. Η μάχη κράτησε επτά ώρες και αποκρούστηκαν εννέα έφοδοι των Αιγυπτίων. 700 Αιγύπτιοι στρατιώτες σκοτώθηκαν και 360 τραυματίστηκαν. Οι απώλειες των Αρκαδίων ήταν 52 νεκροί και 24 πληγωμένοι.
Με τη δύση του ήλιου ο Ιμπραήμ υποχώρησε και στρατοπέδευσε σε μια πεδιάδα, σε απόσταση μιάμισης ώρας από τα Σουλιμοχώρια. Οι Αρκάδιοι με γενικό αρχηγό το Γρηγοριάδη στρατοπέδευσαν στο χωριό Ψάρι.
Εκεί δόθηκε η επόμενη μάχη στις 24 Απριλίου 1827
Η μάχη στο Ψάρι (24 Απριλίου 1827)
Δύο μέρες μετά τη μάχη στο Λάπι, ο Ιμπραήμ έστειλε τον αντιστράτηγό του Ασλάν Μπέη με 6.000 πεζούς, 500 ιππείς και 10 κανόνια εναντίον του στρατού των Αρκαδίων που είχε στρατοπεδεύσει στο Ψάρι. Ο ίδιος με τον υπόλοιπο στρατό του κατευθύνθηκε στο Σιδηρόκαστρο όπου επίσης συνάντησε γενναία αντίσταση.
Όταν ο Ασλάν Μπέης έφτασε στο Ψάρι, συγκρούστηκε με τους Αρκαδίους σε μια σφοδρή μάχη που κράτησε τέσσερις ώρες. Οχυρωμένοι οι Ντρέδες, με συνεχείς πυροβολισμούς απέκρουσαν τους εχθρούς που τέσσερις φορές εισέβαλαν στο χωριό. Έκαναν μάλιστα και αυτοί εφόδους - αντεπιθέσεις με τα σπαθιά τους και κυρίευσαν 4 σημαίες, 23 άλογα και 1 κανόνι των εχθρών.
Στη μάχη αυτή πολέμησαν όλες οι γυναίκες του χωριού και άλλες από τα γύρω χωριά μοιράζοντας μπαρουτόβολα στους πολεμιστές ή ρίχνοντας με τα καρυοφίλια τους και τις πιστόλες τους. Σκοτώθηκαν 7 γυναίκες και ανάμεσά τους μια ανιψιά του Αντώνη Ντάρα, η Γιαννούλα.
Οι εχθρικές απώλειες ήταν 250 στρατιώτες και 11 αξιωματικοί νεκροί και 80 τραυματίες, ενώ οι Αρκάδιοι έχασαν 31 άντρες και είχαν 9 πληγωμένους. Μετά τη μάχη ο Ασλάν Μπέης αποσύρθηκε προς την Αρκαδιά προκειμένου να συναντήσει τον Ιμπραήμ.
Η επόμενη μάχη που έδωσαν οι Ντρέδες ήταν στις 29 Απριλίου στον Αετό.
Η μάχη στον Αετό (29 Απριλίου 1827)
Μετά τις μάχες στο Λάπι και το Ψάρι ένα τμήμα του στρατού του Ιμπραήμ με 2.000 Αιγυπτίους πεζούς, 1.600 Αλβανούς, Μαμελούκους ιππείς, 5 κανόνια και αρχηγό τον Ομέρ Χουσεΐν Μπέη επιτέθηκε στον Αετό και χτύπησε τους εκεί οχυρωμένους 800 Αρκαδίους που είχαν για αρχηγό τους τον Γεώργιο Γκότση.
Γύρω στις 1.30 το μεσημέρι οι Αλβανοί πρώτοι όρμησαν με αλαλαγμούς και κυρίευσαν δύο ταμπούρια αναγκάζοντας τους υπερασπιστές τους να υποχωρήσουν μέσα στο χωριό. Στη συνέχεια οι Αλβανοί και οι Αιγύπτιοι προχώρησαν πολεμώντας στη μέση του Αετού και παρά τις απώλειές τους, περικύκλωσαν τους υπερασπιστές του που είχαν οχυρωθεί μέσα στα σπίτια.
Ενώ η μάχη κρατούσε, έφτασαν σε βοήθεια από το Ψάρι ο Δημήτριος Παπατσώρης με τους γιους του Αδάμ και Αναγνώστη, και οι Γιαννάκης Γκρίτζαλης, Κ. Μέλιος, Γ. Συρράκος, Αντώνης Ντάρας με 1.300 άντρες. Αυτοί χτύπησαν τους εχθρούς από τα νώτα και τους έτρεψαν σε φυγή. Τελικά έφτασαν στο χωριό Βιδίσοβα όπου κατασκήνωσαν, ενώ οι Ντρέδες γύρισαν στον Αετό.
Την επομένη ημέρα, 30 Απριλίου, καθώς οι εχθροί προχωρούσαν προς την Κυπαρισσία και κοντά στο χωριό Λυκουδέσι συναντήθηκαν ξανά με τους Ντρέδες και δόθηκε δεύτερη σφοδρή μάχη. Με το ξίφος στα χέρια οι Ντρέδες επιτέθηκαν στους Αιγυπτίους και τους καταδίωξαν σκοτώνοντας 70 απ' αυτούς και συλλαμβάνοντας αιχμαλώτους. Απελευθέρωσαν επίσης περίπου 700 γυναικόπαιδα που είχαν αιχμαλωτισθεί σε προηγούμενες επιδρομές.
Η μάχη στα Γουβαλάρια (20 Μαΐου 1828)

Ξαφνικά τους ήρθε βοήθεια εκεί που δεν το περίμεναν. Οι 4.000 Αλβανοί μισθοφόροι ήταν δυσαρεστημένοι με τον Ιμπραήμ που τους χρωστούσε μισθούς τριών μηνών και επιπλέον ήταν ανήσυχοι για την επικείμενη αναχώρηση του για την Αίγυπτο. Έτσι ήρθαν σε μυστική επαφή με τους ομόγλωσσούς τους Ντρέδες και συμφώνησαν να εγκαταλείψουν το στρατόπεδο του Ιμπραήμ και αυτοί ως αντάλλαγμα θα τους βοηθούσαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.
Η μάχη έγινε στην τοποθεσία Γουβαλάρια. Το κέντρο των ελληνικών προμαχώνων κατέλαβαν οι αρχηγοί Γρηγοριάδης και Παπατσώρης με 3.000 άντρες, δεξιά τους οι υπόλοιποι καπετάνιοι με 2.000 άντρες και αριστερά παρατάχτηκαν οι Αλβανοί με τους αρχηγούς τους Αχμέτ Μπέη, Αλή Οσμάν Μπέη, Γαλίπ Μπέη και Μουσταφά Μπέη. Η πρώτη επίθεση του Ιμπραήμ έγινε στις 6 το πρωί και ακολούθησαν άλλες πέντε έφοδοι μέχρι τις 5 το απόγευμα. Όλες οι επιθέσεις αποκρούστηκαν με απόλυτη επιτυχία και με μεγάλες απώλειες για τον Ιμπραήμ. Περισσότεροι από 1.800 Αιγυπτίους σκοτώθηκαν και 600 τραυματίστηκαν. Από τους Αρκαδίους σκοτώθηκαν 62 και 23 πληγώθηκαν, ενώ οι Αλβανοί είχαν 173 νεκρούς και 44 τραυματίες.
Μετά τη μάχη ο Ιμπραήμ απογοητευμένος αναχώρησε για την Κυπαρισσία. Οι Ντρέδες φιλοξένησαν τους Αλβανούς για είκοσι μέρες και ύστερα τους συνόδευσαν μέχρι το Αίγιο. Από εκεί πέρασαν μόνοι τους στο Μεσολόγγι και γύρισαν στην πατρίδα τους.
Στα Γουβαλάρια στις 20 Μαΐου 1828 γράφτηκε το τέλος της βάρβαρης επιδρομής του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο, που προξένησε αμέτρητες καταστροφές, λεηλασίες, αιχμαλωσίες και πολλές φορές έφερε την Επανάσταση σε αδιέξοδο με κίνδυνο να καταρρεύσει.
Σάββατο 4 Ιουλίου 2009
Αρτεμίσιο - '' Τον Αύγουστο θα είναι έτοιμη η δεύτερη σήραγγα ''
ν Παραχώρησης Πελοποννήσου κ. Ιωάννη Καρνέση. Οι διαπιστώσεις είναι:-Το Λεύκτρο – Παραδείσια θα παραδοθεί το αργότερο το Μάρτιο του 2011.
Ριζόμυλος-Πύλος μέχρι Μεθώνη. Για το δρόμο από το Ριζόμυλο μέχρι την Πύλο και τη Μεθώνη, που όπως είναι γνωστό εκπονείται η οριστική μελέτη, της οποίας τις διαδικασίες είχαμε ξεκινήσει από το 2007, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις που μου έδωσε ο κ. Σουφλιάς, αφού σε λίγους μήνες παραδοθεί έτοιμη η μελέτη, θα προχωρήσει αμέσως στη δημοπράτηση, για κατασκευή πλέον και αυτού του σημαντικού οδικού άξονα για την ανάπτυξη του νομού μας. Θέλω, για άλλη μία φορά, να εκφράσω την ικανοποίησή μου και τις ευχαριστίες μου στον υπουργό κ. Γεώργιο Σουφλιά, αλλά και σε όλους τους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου, γιατί το όνειρό μας γίνεται πραγματικότητα, γιατί θα έχουμε σύντομα το δρόμο για τον οποίο δεκαετίες προσπαθούσαμε, γιατί ο νομός μας βγαίνει από την απομόνωση και μπαίνει στη λεωφόρο της εκρηκτικής ανάπτυξης».
Σάββατο 27 Ιουνίου 2009
Τα Ιστορικά μας μνημεία
Κατά την εισβολή του Ιμπραήμ, μετακομίστηκε στο Μοναστήρι του Προδρόμου, κοντά στη Δημητσάνα, όπου και πέθανε. Ο Κόλλιας απέκτησε από μεν τη νόμιμη γυναίκα του την Κυράτσω, το γένος Τζώρτζη, τους Γεωργάκη και Δημητράκη (αγωνιστή της επανάστασης του 21’), που επονομάστηκαν Κολιόπουλοι, από δε την αστεφάνωτη γυναίκα του Λιόσα, τον Αθανάσιο και τον Παρασκευά.
Γύρω στο 1800, χειροτονήθηκε ιερέας και λίγο αργότερα, χρίστηκε πρωτόπαπας του κολίου των Σουλιμοχωρίων. Στα 1818, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, από τον αείμνηστο μητροπολίτη Χριστιανουπόλεως Γερμανό ή κατ΄ άλλους, από τον πρωτοσύγκελο Αμβρόσιο Φρατζή με τον οποίο, πέρα από την ιεροσύνη, τον ένωνε αδελφική φιλία.
Στις 26 το πρωί επικεφαλής όλων πια των Ντρέδων κατευθύνεται στην Αρκαδιά (Κυπαρισσία) και φτάνοντας εκεί γύρω στις 11 την ελευθερώνουν από τους Τούρκους. Κατόπιν φτάνει στο Νιόκαστρο και το πολιορκεί με τον Γιαννάκη Μέλιο και το Γρηγοριάδη. Επιστρέφει στο χωριό του μετά την πτώση του Νιόκαστρου, για να ξεκουραστεί μέχρι το 1824 που προάγεται σε στρατηγό και επανέρχεται στους αγώνες.
Στα χρόνια του Καποδίστρια περιορίστηκε στα ιερατικά του καθήκοντα. Επί αντιβασιλείας τα δύο του παιδιά φυλακίζονται στο Ιτς Καλέ και στο Νιόκαστρο, για δεκαοκτώ μήνες. Στα πρώτα χρόνια του Όθωνα αποσύρεται πικραμένος από την άδικη μεταχείριση των Βαυαρών και των Ελλήνων υποτακτικών, στο κονάκι του ως το θάνατό του το 1835.
Το μνημείο των Ντρέδων
Τότε ξεκίνησαν και οι πρώτες εργασίες κατασκευής του μνημείου, εντός του πάρκου και πλησίον του Αϊ - Δημήτρη.
Η πλάκα στην οποία εμφανίζεται η ορκωμοσία των Ντρέδων (τέτοια πλάκα που εμφανίζεται η ορκωμοσία των Ντρέδων έχει εντοιχιστεί στον Αϊ - Δημήτρη), από τον παπά και στρατηγό του '21 Δημήτρη Παπατσώρη κατασκευάστηκε στην Αθήνα, από την γλύπτρια Ελισάβετ Βάλβη και τοποθετήθηκε στη θέση της.
Η αναπαράσταση της ορκωμοσίας των Ντρέδων
Η αναπαράσταση της ορκωμοσίας των Ντρέδων από τον
Πρωτόπαπα Δημήτρη Τσώρη, είναι εντοιχισμένη στην ιστορική εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του Άνω Δωρίου (Σουλιμά). Σε αυτή γίνεται κατάθεση στεφάνων κάθε χρόνο στις 24 Μαρτίου, κατά τον εορτασμό της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων. Τους πεσόντες αυτούς ήρωες, τιμά το μνημείο, που έχει στηθεί απέναντι από την είσοδο του ιερού ναού Αγίου Δημητρίου.
Το μνημείο αυτό, έγινε το έτος 1996, με ενέργειες και δαπάνη του εκλεκτού συγχωριανού μας Παναγιώτη Α. Λυμπερόπουλου.
Τρίτη 23 Ιουνίου 2009
Η Γέννηση
Στα Σουλιμοχώρια, εκείνο τον καιρό, στον πρώτο χρόνο του γάμου ερχόταν και το πρώτο παιδί. Αν ήταν αγόρι τότε όλοι ήταν χαρούμενοι μιας και θα συνέχιζε το όνομα της οικογένειας και θα ήταν ο στυλοβάτης του σπιτιού. Τα αγόρια τότε τα έλεγαν παιδιά. Αντιθέτως αν γεννιόταν κορίτσι ήταν δυσαρεστημένοι όλοι, αφού ήταν ανεπιθύμητα λόγω της προίκας που θα χρειάζονταν στο μέλλον για να παντρευτούν. Εκείνα τα χρόνια η πολυτεκνία αποτελούσε κανόνα, ενώ η γέννηση του νεογνού ήταν αφημένη στα χέρια της τύχης και στην εμπειρική μαμή με τα γιατροσόφια της. Όταν λοιπόν γεννούσαν στο σπίτι με τους πρώτους πόνους φώναζαν την μαμή για να βοηθήσει την έγκυο να γεννήσει μαζί με τις άλλες συγγενείς. Αν η ετοιμόγεννη ήταν «ευκολόγεννη» τότε γεννούσε με έναν πόνο, αν ήταν «δυσκολόγεννη» ή «πρωτάρα» τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα.
Την έγκυο την κρατούσαν από τις μασχάλες όρθια, με τα χέρια πίσω, για να μπορεί να «σφιχτεί» περισσότερο και την έβαζαν να φουσκώνει ασκί. Ακόμα έδεναν ένα σκοινί στο πατάρι του σπιτιού από το οποίο κρεμόταν η έγκυος ώστε να σφίγγεται όσο μπορεί για να ξεκολλήσει το παιδί. Την ξάπλωναν ανάσκελα και της πάταγαν την κοιλιά ενώ ταυτόχρονα η μαμή προσπαθούσε να βγάλει το παιδί, με τα χέρια της. Όταν τελικά κατάφερναν να το βγάλουν,το αφαλόκοβαν, το έπλεναν και το φάσκιωναν.
Παράλληλα τακτοποιούσαν την λεχώνα και της έδιναν να πιει ξύδι και καπνιά από το τζάκι για να αποφύγει την μόλυνση. Αυτό κρατούσε 15 μέρες ώστε να κλείσουν οι πληγές της γέννας. Τα νερά που έπλεναν την λεχώνα και το μωρό, τα έριχναν σε κάποιο σταυροδρόμι για να «χάνουν το δόμο τα κακά πνεύματα». Επιπλέον πότιζαν τη λεχώνα ευχονέρι, (νερό που είχε διαβάσει ο παπάς του χωριού) με το οποίο ράντιζαν και το σπίτι που κοιμόταν η λεχώνα με το μωρό για να μην πλησιάσουν τα κακά πνεύματα.
Για 40 μέρες δεν έβλεπε κανείς τη λεχώνα και το μωρό εκτός από τον κουμπάρο και τους στενούς συγγενείς όμως μόνο την μέρα. Ακόμη η λεχώνα και το νεογέννητο δεν έπρεπε να βγουν βράδυ από το σπίτι για να μην τους κρούξουν τα ξωτικά. Επιπροσθέτως, πίστευαν πως το τρίτο βράδυ της γέννησης οι Μοίρες επισκέπτονταν το μωρό γι’ αυτό και τοποθετούσαν δίπλα του γλυκά, ψωμί και χρήματα για να « του πουν καλή μοίρα». Όταν πια πέρναγαν 40 μέρες, μητέρα και παιδί, επισκέπτονταν την εκκλησία για να πάρουν την ευχή από τον ιερέα, μετά από αυτό έπαυε και κάθε πρόληψη και δεισιδαιμονία.
Σημ: Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο "Σουλιμοχώρια Ντρέδες ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Ιστορική Αναδρομή Λαογραφικές Αναμνήσεις" του Δημητρίου Παν. Αθανασόπουλου.
Κυριακή 21 Ιουνίου 2009
Αδελφοποίηση - Ένα ξεχασμένο Έθιμο των Σουλιμοχωρίων
Η αδελφοποίηση λοιπόν γινόταν συνήθως τη Δευτέρα του Πάσχα ή του Αγίου Γεωργίου με τον εξής τρόπο: Μία ομάδα 2 ως 12 ατόμων, που ήταν αδελφικοί φίλοι, πήγαιναν στον ιερέα και τον παρακαλούσαν να τους αδελφοποιήσει, να ευλογήσει τη φιλία τους. Τότε ο ιερέας τους οδηγούσε μπροστά στην ωραία πύλη και αφού γονάτιζαν, τους διάβαζε την ευχή. Έπειτα, έριχνε πάνω τους το πετραχήλι του και όλοι μαζί κρατούσαν με το δεξί χέρι τους το ευαγγέλιο και έδιναν όρκο, ο οποίος ήταν κοινός για όλους τους Έλληνες. Οι Ντρέδες ορκίζονταν δύο φορές. Στο τελείωμα της ευχής και του όρκου ακολουθούσε ο ασπασμός της αγάπης, της αιώνιας φιλίας και η αλληλοβοήθεια με θυσία της ζωής τους.
Στη συνέχεια άνοιγαν μ’ένα μαχαίρι μια μικρή τομή στα μπράτσα τους και τα ένωναν σε εκείνο το σημείο ώστε να ενωθούν όχι μόνο με ψυχή αλλά και με αίμα. Με το αίμα που έτρεχε γέμιζαν ένα ποτήρι και έπιναν λίγο ο καθένας ώστε να γίνουν ένα αίμα.
Με αυτή τη διαδικασία οι γονείς του ενός ήταν γονείς των άλλων. Το ίδιο και τα αδέρφια. Όποιος «πατούσε» τον όρκο το πλήρωνε συχνά με τη ζωή του. Όταν κάποιος λαβωνόταν έπρεπε να τον σώσουν όπως μπορούσαν. Αν κάποιος λαβωνόταν αλλά ήταν ετοιμοθάνατος έπρεπε να του πάρουν το κεφάλι για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού. Ακόμη έπρεπε να πουν τα κακά νέα στην οικογένειά του. Επιπροσθέτως, οι αδελφοποιητοί προσφωνούνταν μεταξύ τους βλάμηδες ή μπραζέρηδες. Μολονότι υπήρχε και αδελφοποίηση γυναικών, ήταν πιο σπάνια, ενώ η διαδικασία ήταν ίδια. Τις γυναίκες τις προσφωνούσαν Μότρημες. Το έθιμο αυτό κράτησε ως τις αρχές του 20ου αιώνα.
Σημ: Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο "Σουλιμοχώρια Ντρέδες ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Ιστορική Αναδρομή Λαογραφικές Αναμνήσεις" του Δημητρίου Παν. Αθανασόπουλου.
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009
Παίζουν με τη φωτιά δώδεκα Δήμοι
Δώδεκα Δήμοι της Μεσσηνίας, αν και η αντιπυρική περίοδος ξεκίνησε την 1η Μαΐου, δε διαθέτουν πυροσβεστικό όχημα, παρά τα παθήματα του 2007.Πρόκειται για τους Δήμους Αίπειας, Αριστομένους, Αρφαρών, Αυλώνος, Είρας, Θουρίας, Λεύκτρου, Μεθώνης, Πεταλιδίου, Πύλου, Φιλιατρών και Χιλιοχωρίων, οι οποίοι, σε περίπτωση πυρκαγιάς, δεν είναι σε θέση να προσφέρουν τις «πρώτες βοήθειες» μέχρι να έλθουν τα οχήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.
Οι 31 ΟΤΑ της Μεσσηνίας (29 Δήμοι και 2 Κοινότητες) διαθέτουν 32 συνολικά οχήματα διαφόρων κατηγοριών. Τα περισσότερα, 5 στον αριθμό, διαθέτει ο Δήμος Καλαμάτας. Πρόκειται για 3 με κίνηση στους τέσσερις τροχούς (4Χ4) και για 2 μεγάλα πυροσβεστικά οχήματα. Ακολουθούν με 3 οχήματα (4Χ4) ο Δήμος Άριος, με 2 οι Δήμοι Ανδανίας, Μελιγαλά και Παπαφλέσσα, με 1 οι Δήμοι Αβίας, Αετού, Ανδρούσας, Γαργαλιάνων, Δωρίου, Ιθώμης, Κορώνης, Μεσσήνης, Νέστορος, Οιχαλίας και η Κοινότητα Τριπύλης.
Τρίτη 16 Ιουνίου 2009
Εντατικοί ρυθμοί στα έργα του αυτοκινητόδρομου
Με εντατικούς ρυθμούς σε αρκετά μέτωπα δουλεύεται ο νέος εθνικός δρόμος Κορίνθου Τρίπολης Καλαμάτας. Ο κυρίαρχος στόχος, το μεγάλο στοίχημα για το ΥΠΕΧΩΔΕ, είναι να παραδοθεί μέσα στο 2009 το τμήμα από το Αθήναιο μέχρι και Λεύκτρο (γέφυρα Αλφειού), ώστε να αποτελέσουν οριστικά παρελθόν και όσο το δυνατόν πιο σύντομα, οι στροφές της Μεγαλόπολης. Ο δεύτερος μεγάλος στόχος είναι να παραδοθεί το καλοκαίρι του 2010 το τμήμα από την Τρίπολη έως το Αθήναιο, που θα αφήσει στην άκρη τις στροφές του Καλογερικού. Η ανακατασκευή του τμήματος Παραδείσια - Τσακώνα, για να γίνουν παρελθόν και οι στροφές της Τσακώνας, έχει χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης μέχρι το τέλος του 2010 και είναι ο τρίτος μεγάλος στόχος, που δίνεται αγώνας για να επιτευχθεί.Επιδίωξη του υπουργείου και του ομίλου “Μορέας” είναι άμεσα να επιταχυνθούν και οι εργασίες κατασκευής του αυτοκινητόδρομου μέσα στη Μεσσηνία, γι’ αυτό και συνεχίζεται η καταβολή χρημάτων σε ιδιοκτήτες με τη διαδικασία των επιτάξεων.
Αναλυτικά η εικόνα των εργασιών:
«Γίνεται μάχη πραγματική», τόνισε στην “Ε” για το έργο των προσβάσεων στη σήραγγα Ραψομμάτη, ο Γιάννης Καρνέσης, διευθυντής Μελετών Κατασκευών Έργων Παραχώρησης Πελοποννήσου. Κι επιβεβαίωσε πως δουλεύονται όλα τα μέτωπα, πριν και μετά τη σήραγγα και στη γέφυρα Αλφειού.
Παράλληλα, ικανοποιητικά προχωράει και η δεύτερη σήραγγα στο Ραψομμάτη, που μπορεί να δοθεί τους πρώτους μήνες του 2010.
Για τη διάβαση Καλογερικού που φτιάχνει ο όμιλος “Μορέας”, ο κ. Καρνέσης παρατήρησε ότι «οι σήραγγες, μήκους 650 μέτρων, έχουν φθάσει στα 600 μέτρα από το βόρειο στόμιο. Τα τελευταία 50 πρέπει να γίνουν από το νότιο. Καθυστέρησαν οι εργασίες λόγω αρχαίων, του δρόμου του Παυσανία, που βρέθηκε εκεί. Πέρασε το θέμα από το ΚΑΣ που ενέκρινε την εκτέλεση έργων σε μήκος 70 μέτρων. Και έτσι θα προχωρήσουμε και από το νότιο στόμιο».Το στέλεχος του ΥΠΕΧΩΔΕ επεσήμανε πως σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, το Μάρτιο του 2010 θα δοθούν οι σήραγγες στο Νεοχώρι και το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου στη Στέρνα. Σήραγγες που έχουν ξετρυπήσει, ενώ στο Νεοχώρι γίνεται η επένδυσή τους. Τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου θα ολοκληρωθεί και θα παραδοθεί στην κυκλοφορία η δεύτερη σήραγγα στο Αρτεμίσιο. Τότε θα κλείσει η πρώτη, η υφιστάμενη, για βαριά συντήρηση και αναβάθμιση. Και οι δύο θα λειτουργήσουν κανονικά προς το τέλος του χρόνου.
Για το Παραδείσια - Τσακώνα ο κ. Καρνέσης σημείωσε ότι η ανακατασκευή προχωράει με εντατικούς ρυθμούς και πως στόχος είναι να τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα και να παραδοθεί μέσα στο 2010. «Είναι δύσκολο έργο. Προχωράει η θεμελίωση της τοξωτής γέφυρας και έχει παραγγελθεί η γέφυρα», παρατήρησε σχετικά.
ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ
Στόχος του ΥΠΕΧΩΔΕ είναι το αμέσως επόμενο διάστημα να ενταθούν οι εργασίες της σύμβασης παραχώρησης και στη Μεσσηνία. Ο κ. Καρνέσης μας ενημέρωσε ότι: Στα πρώτα 4 χιλιόμετρα έχει γίνει παρακατάθεση των χρημάτων και το έργο έχει ξεκινήσει και δουλεύεται.
Από το 4ο έως το 10ο χιλιόμετρο, από τα όρια των Δήμων Οιχαλίας - Μελιγαλά μέχρι και τ’ Αρφαρά, έχουν δοθεί οι επιτάξεις στις μισές ιδιοκτησίες. Πέμπτη - Παρασκευή έχει προγραμματιστεί να δοθούν τα χρήματα των επιτάξεων σε επιλεγμένες ιδιοκτησίες από το 10ο μέχρι και το 21ο χιλιόμετρο (τον Αντικάλαμο), όπου προβλέπεται να γίνουν έργα σημαντικά και πιο δύσκολα τεχνικά (γέφυρες κ.λπ.). Ο “Μορέας” θα κατασκευάσει αυτοκινητόδρομο και 3 χιλιόμετρα δυτικά, προς το Δυτικό Άξονα, όπως προβλέπεται στον κόμβο της Τσακώνας.
Πηγή: εφημερίδα ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ''
Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
Ο καλλωπισμός του χωριού συνεχίζεται...
Μετά την ολοκλήρωση της Αγίας Τριάδας και της βρύσης - δεξαμενής, που ομόρφυναν το Σουλιμά, ένα άλλο εξίσου σημαντικό έργο έρχεται να προστεθεί και να του δώσει κι άλλους πόντους.
Με προσωπικές ενέργειες του δημοτικού συμβούλου Κώστα Βασ. Πάλλα και με δαπάνες του Δήμου Δωρίου καθαρίστηκε ο χώρος που θύμιζε νταμάρι και όχι χώρο του χωριού, από απορρίμματα και μπάζα και με μηχάνημα θρυμματίστηκαν οι υπάρχοντες βράχοι.
Το έργο κατασκευάζεται από τους αδελφούς Αλέξη και Παύλο Ντέντα.
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
Αποτελέσματα Ευροεκλογών 2009 Άνω Δωρίου
Νέα Δημοκρατία: 65 - 73.03 %
ΠΑ.ΣΟ.Κ.: 17 - 19.10 %
ΛΑ.Ο.Σ.: 3 - 3.37 %
Κ.Κ.Ε.: 1 - 1.12 %
ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: 1 - 1.12 %
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 1 - 1.12 %
Δημ.Βεργής ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ: 1 - 1.12 %
Δράση: 1 - 1.12 %
Σάββατο 6 Ιουνίου 2009
Τρίτη 2 Ιουνίου 2009
H εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ''
Τον Ιούνιο του 1996 το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Άνω Δωριτών Μεσσηνίας ''TO ΣΟΥΛΙΜΑ'', αποφάσισε να υλοποιήσει απόφαση της Γενικής Συνέλευσης με θέμα έκδοση εφημερίδας.Από τότε και για 2,5 χρόνια συνεχίστηκε η έκδοση σε αυτό το σχήμα, με πλούσια και ποικίλη ύλη και δωρεάν διανομή σε όλους.
Η ύλη της εφημερίδας ήταν ποικίλη με διάφορα ενδιαφέροντα θέματα, που αφορούσαν το Σουλιμά και την ευρύτερη περιοχή. Σε κάθε φύλλο ο αναγνώστης μπορούσε να βρει λαογραφικά θέματα, Σουλιμοχωρίτικα και άλλα νέα, εύθυμες ιστορίες, δημοτικά τραγούδια, κοινωνικά (γεννήσεις, γάμοι, βαπτίσεις, θάνατοι) και πολλά άλλα. Έτσι μπορούσε ο καθένας να μαθαίνει τα πάντα για το χωριό και τους κατοίκους του, όσο μακριά κι αν βρισκόταν, να αισθάνεται πως βρίσκεται ανάμεσά τους στο χωριό και περίμενε με αγωνία το επόμενο φύλλο της εφημερίδας, τον συνδετικό κρίκο με τη γενέτειρά του.