Τα Ιστορικά μας μνημεία

Νικόλας - Κόλλιας Πλαπούτας

Γενάρχης της οικογένειας Πλαπούτα (όνομα οικογένειας από τη Γορτυνία). Γεννήθηκε στο Σουλιμά Τριφυλίας το έτος 1735 και πέθανε το 1827. Από εκεί κατέφυγε στην Παλούμπα Ηραίας Αρκαδίας γύρω στο 1750, γιατί σκότωσε έναν Τούρκο στο Σουλιμά, ο οποίος βασάνιζε κάποιο Χριστιανό.

Διακρινόμενος για τη μεγάλη σωματική αντοχή του, το βίαιο και ατρόμητο χαρακτήρα του, άρχισε αδιάλειπτο αγώνα εναντίον των Τούρκων. Πήρε μέρος στην επανάσταση του Ορλώφ, περιόρισε τους Τούρκους στο Λάλα και δεν τους επέτρεπε να μπουν στην περιφέρεια της Καρύταινας, της οποίας διορίστηκε «Κάπος» και «Καπόμπασης». Ενώ ήταν άρρωστος, μεταφέρθηκε με φορείο στο στρατόπεδο του Κολοκοτρώνη, όταν αυτός πολιορκούσε την Τρίπολη και του έδινε συμβουλές για την ταχύτερη εκπόρθηση της πρωτεύουσας του Μωριά.
Κατά την εισβολή του Ιμπραήμ, μετακομίστηκε στο Μοναστήρι του Προδρόμου, κοντά στη Δημητσάνα, όπου και πέθανε. Ο Κόλλιας απέκτησε από μεν τη νόμιμη γυναίκα του την Κυράτσω, το γένος Τζώρτζη, τους Γεωργάκη και Δημητράκη (αγωνιστή της επανάστασης του 21’), που επονομάστηκαν Κολιόπουλοι, από δε την αστεφάνωτη γυναίκα του Λιόσα, τον Αθανάσιο και τον Παρασκευά.

Την προτομή αυτή τοποθέτησε η Ένωση των Ντρέδων και τα αποκαλυπτήριά της έγιναν σε ειδική τελετή από τον τότε Νομάρχη Μεσσηνίας Κυριάκο Στεφανάκο, στις 18 Ιουνίου 1978, ανήμερα της Πεντηκοστής. 

Είναι έργο του Μεσσήνιου γλύπτη από τη Βανάδα, Θεόδωρου Η. Κολοκοτρώνη.

Δημήτρης Παπατσώρης ή Τζώρης

Γεννήθηκε το 1770, στο Σουλιμά, όπου και πέθανε το 1835. Ήταν γόνος της μεγάλης Σουλιμαίικης φάρας των Τζωραίων, που στο διάβα της μακραίωνης σκλαβιάς διαφέντευε - κυρίως πολιτικά - το Σουλιμά, αλλά και τα υπόλοιπα Σουλιμοχώρια.
Γύρω στο 1800, χειροτονήθηκε ιερέας και λίγο αργότερα, χρίστηκε πρωτόπαπας του κολίου των Σουλιμοχωρίων. Στα 1818, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, από τον αείμνηστο μητροπολίτη Χριστιανουπόλεως Γερμανό ή κατ΄ άλλους, από τον πρωτοσύγκελο Αμβρόσιο Φρατζή με τον οποίο, πέρα από την ιεροσύνη, τον ένωνε αδελφική φιλία.

Με την ιδιότητα του πρωτόπαπα και πρωτοπροεστού των Σουλιμοχωρίων, θα του σταλεί, με τον Αναγνώστη Τζοχαντάρη, στις 23 Μάρτη του 1821 το «χαρωπό μήνυμα» από την Καλαμάτα, που το υπογράφουν οι Κολοκοτρώνης - Παπαφλέσσας και που μ' αυτό προέτρεπαν τους Αρκαδίους Ντρέδες «να οπλιστούν με ανοιχτά μπαϊράκια και να τρέξουν εναντίον των εχθρών της πίστεως και της πατρίδος».

Διαβάζοντας το «χαρωπό μαντάτο» προστάζει τα παλληκάρια του χωριού αλλά και άλλους Σουλιμοχωρίτες Ντρέδες να μαζευτούν την επομένη μέρα στις 10 το πρωί, στο μικρό εκκλησάκι του Αϊ - Δημήτρη. Έτσι στις 24 Μάρτη αφού πρώτα ευλογεί και τους μεταλαμβάνει «των αχράντων μυστηρίων» στη συνέχεια τους ορκίζει γονατιστούς κάτω από αυτοσχέδιο μπαϊράκι καμωμένο από καλάμι και λευκό πανί «την Αρκαδιά να πάρουνε και τα μεγάλα κάστρα, να λευτερώσουν το Μωριά και ούλη την Ελλάδα».

Στη συνέχεια μπαίνει επικεφαλής των Ντρέδων και με τα πρωτοπαλίκαρά του τα δύο του παιδιά Αδάμ και Αναγνώστη, ξεκινούν για το Κεφαλάρι του Σουλιμά (σημερινό Αϊ - Γιώργη) κι ενώνονται με τους άλλους Σουλιμοχωρίτες – Ντρέδες και τους οπλαρχηγούς τους.
Στις 26 το πρωί επικεφαλής όλων πια των Ντρέδων κατευθύνεται στην Αρκαδιά (Κυπαρισσία) και φτάνοντας εκεί γύρω στις 11 την ελευθερώνουν από τους Τούρκους. Κατόπιν φτάνει στο Νιόκαστρο και το πολιορκεί με τον Γιαννάκη Μέλιο και το Γρηγοριάδη. Επιστρέφει στο χωριό του μετά την πτώση του Νιόκαστρου, για να ξεκουραστεί μέχρι το 1824 που προάγεται σε στρατηγό και επανέρχεται στους αγώνες.

Στους εμφυλίους του 1824 μαζί με το σύνολο των Σουλιμαίων, θα ακολουθήσει το κυβερνητικό μέρος και θα έρθει σε ένοπλη σύγκρουση με τους υπόλοιπους Σουλιμοχωρίτες, που είχαν ακολουθήσει το μέρος του Κολοκοτρώνη.

Επί Ιμπραήμ ανέλαβε και πάλι τη γενική αρχηγία των Σουλιμοχωρίτικων αρμάτων και παρά την ηλικία του έτρεξε και πολέμησε, όπου τον κάλεσε η πατρίδα που κινδύνευε.
Στα χρόνια του Καποδίστρια περιορίστηκε στα ιερατικά του καθήκοντα. Επί αντιβασιλείας τα δύο του παιδιά φυλακίζονται στο Ιτς Καλέ και στο Νιόκαστρο, για δεκαοκτώ μήνες. Στα πρώτα χρόνια του Όθωνα αποσύρεται πικραμένος από την άδικη μεταχείριση των Βαυαρών και των Ελλήνων υποτακτικών, στο κονάκι του ως το θάνατό του το 1835.

H απελευθερωμένη Ελλάδα τον ξέχασε, όπως και τόσους άλλους Ντρέδες, όχι όμως οι χωριανοί του που έστησαν την προτομή του στον προαύλιο χώρο του Αϊ - Δημήτρη και τον τιμούν κάθε χρόνο μαζί με τους άλλους Ντρέδες, στις 24 Μαρτίου.

Το μνημείο των Ντρέδων

To 1996 ο Σύλλογος Άνω Δωριτών, ξεκίνησε την προσπάθεια συλλογής χρημάτων για την κατασκευή του μνημείου των Ντρέδων.

Μέχρι το έτος 2004 είχε συγκεντρωθεί το ποσό των 11.000 Ευρώ, από συμπατριώτες μας Σουλιμαίους - Σουλιμοχωρίτες κι άλλους φίλους του συλλόγου.
Τότε ξεκίνησαν και οι πρώτες εργασίες κατασκευής του μνημείου, εντός του πάρκου και πλησίον του Αϊ - Δημήτρη.

Για ένα περίπου χρόνο μεσολάβησαν διάφορα γεγονότα (αρχαιολογία κλπ) και οι εργασίες είχαν ανασταλεί.

Όταν τα γεγονότα αυτά ξεπεράστηκαν, ο Σύλλογος μερίμνησε και με εντατικούς ρυθμούς κατασκευάστηκε το εικονιζόμενο μνημείο, με σχετικά μικρή δαπάνη, δεδομένου ότι μετεφέρθησαν αγκωνάρια και άλλα δομικά υλικά από την Ήπειρο και την Αλβανία.
Η πλάκα στην οποία εμφανίζεται η ορκωμοσία των Ντρέδων (τέτοια πλάκα που εμφανίζεται η ορκωμοσία των Ντρέδων έχει εντοιχιστεί στον Αϊ - Δημήτρη), από τον παπά και στρατηγό του '21 Δημήτρη Παπατσώρη κατασκευάστηκε στην Αθήνα, από την γλύπτρια Ελισάβετ Βάλβη και τοποθετήθηκε στη θέση της.

Η συνολική δαπάνη του έργου ανέρχεται στο ποσό των 25.500 Ευρώ.

Η αναπαράσταση της ορκωμοσίας των Ντρέδων

Η αναπαράσταση της ορκωμοσίας των Ντρέδων από τον Πρωτόπαπα Δημήτρη Τσώρη, είναι εντοιχισμένη στην ιστορική εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του Άνω Δωρίου (Σουλιμά). Σε αυτή γίνεται κατάθεση στεφάνων κάθε χρόνο στις 24 Μαρτίου, κατά τον εορτασμό της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων. 

Την προτομή αυτή τοποθέτησε η Ένωση των Ντρέδων και τα αποκαλυπτήριά της έγιναν σε ειδική τελετή από τον τότε Νομάρχη Μεσσηνίας Κυριάκο Στεφανάκο, στις 18 Ιουνίου 1978, ανήμερα της Πεντηκοστής. 

Είναι έργο του Μεσσήνιου γλύπτη από τη Βανάδα, Θεόδωρου Η. Κολοκοτρώνη.

Το μνημείο των πεσόντων ηρώων κατά τα έτη 1912-1940

Δεν είναι υπερβολή ή υπέρμετρος φιλοπατρισμός και τοπικισμός, αν πούμε, ότι οι Σουλιμαίοι έδωσαν αγώνες σε όλες τις φάσεις, για τη απελευθέρωση της πατρίδας μας από τους διάφορους κατακτητές.

Στην διάρκεια των Α΄ και Β΄ Παγκοσμίων και Βαλκανικών πολέμων, πολλά παλικάρια του Σουλιμά αγωνίστηκαν και έπεσαν στα πεδία των μαχών με ηρωισμό και αυταπάρνηση.
Τους πεσόντες αυτούς ήρωες, τιμά το μνημείο, που έχει στηθεί απέναντι από την είσοδο του ιερού ναού Αγίου Δημητρίου.
Το μνημείο αυτό, έγινε το έτος 1996, με ενέργειες και δαπάνη του εκλεκτού συγχωριανού μας Παναγιώτη Α. Λυμπερόπουλου.

Tα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 15-8-1996, από τον συμπατριώτη μας Στρατηγό ε.α. Ιωάννη Ντάβο.

Σημ: Οι πληροφορίες είναι από την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ", το βιβλίο "Σουλιμοχώρια Ντρέδες ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Ιστορική Αναδρομή Λαογραφικές Αναμνήσεις" του Δημητρίου Παν. Αθανασόπουλου) και τον Κώστα Βασ.Πάλλα.

Η Γέννηση

Η Γέννηση στο παρελθόν, όπου η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ήταν απούσα, ήταν πολύ επικίνδυνη και δύσκολη, ενώ την συνόδευαν ένα σωρό δοξασίες και προλήψεις. Αυτές οι προλήψεις στόχο και σκοπό είχαν την προφύλαξη της λεχώνας και του νεογνού, από τα κακά πνεύματα. Στα προχριστιανικά χρόνια προστάτιδες της λεχώνας και του νεογνού ήταν οι κόρες του Δία και της Ήρας, οι Ειλυθείαι, ενώ στα χριστιανικά γίνονται οι άγιοι της νέας θρησκείας, Ελευθέριος, Μαρίνος, Συμεών, Ευστάθιος κλπ.

Στα Σουλιμοχώρια, εκείνο τον καιρό, στον πρώτο χρόνο του γάμου ερχόταν και το πρώτο παιδί. Αν ήταν αγόρι τότε όλοι ήταν χαρούμενοι μιας και θα συνέχιζε το όνομα της οικογένειας και θα ήταν ο στυλοβάτης του σπιτιού. Τα αγόρια τότε τα έλεγαν παιδιά. Αντιθέτως αν γεννιόταν κορίτσι ήταν δυσαρεστημένοι όλοι, αφού ήταν ανεπιθύμητα λόγω της προίκας που θα χρειάζονταν στο μέλλον για να παντρευτούν. Εκείνα τα χρόνια η πολυτεκνία αποτελούσε κανόνα, ενώ η γέννηση του νεογνού ήταν αφημένη στα χέρια της τύχης και στην εμπειρική μαμή με τα γιατροσόφια της. Όταν λοιπόν γεννούσαν στο σπίτι με τους πρώτους πόνους φώναζαν την μαμή για να βοηθήσει την έγκυο να γεννήσει μαζί με τις άλλες συγγενείς. Αν η ετοιμόγεννη ήταν «ευκολόγεννη» τότε γεννούσε με έναν πόνο, αν ήταν «δυσκολόγεννη» ή «πρωτάρα» τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα.

Την έγκυο την κρατούσαν από τις μασχάλες όρθια, με τα χέρια πίσω, για να μπορεί να «σφιχτεί» περισσότερο και την έβαζαν να φουσκώνει ασκί. Ακόμα έδεναν ένα σκοινί στο πατάρι του σπιτιού από το οποίο κρεμόταν η έγκυος ώστε να σφίγγεται όσο μπορεί για να ξεκολλήσει το παιδί. Την ξάπλωναν ανάσκελα και της πάταγαν την κοιλιά ενώ ταυτόχρονα η μαμή προσπαθούσε να βγάλει το παιδί, με τα χέρια της. Όταν τελικά κατάφερναν να το βγάλουν,το αφαλόκοβαν, το έπλεναν και το φάσκιωναν.

Παράλληλα τακτοποιούσαν την λεχώνα και της έδιναν να πιει ξύδι και καπνιά από το τζάκι για να αποφύγει την μόλυνση. Αυτό κρατούσε 15 μέρες ώστε να κλείσουν οι πληγές της γέννας. Τα νερά που έπλεναν την λεχώνα και το μωρό, τα έριχναν σε κάποιο σταυροδρόμι για να «χάνουν το δόμο τα κακά πνεύματα». Επιπλέον πότιζαν τη λεχώνα ευχονέρι, (νερό που είχε διαβάσει ο παπάς του χωριού) με το οποίο ράντιζαν και το σπίτι που κοιμόταν η λεχώνα με το μωρό για να μην πλησιάσουν τα κακά πνεύματα.

Για 40 μέρες δεν έβλεπε κανείς τη λεχώνα και το μωρό εκτός από τον κουμπάρο και τους στενούς συγγενείς όμως μόνο την μέρα. Ακόμη η λεχώνα και το νεογέννητο δεν έπρεπε να βγουν βράδυ από το σπίτι για να μην τους κρούξουν τα ξωτικά. Επιπροσθέτως, πίστευαν πως το τρίτο βράδυ της γέννησης οι Μοίρες επισκέπτονταν το μωρό γι’ αυτό και τοποθετούσαν δίπλα του γλυκά, ψωμί και χρήματα για να « του πουν καλή μοίρα». Όταν πια πέρναγαν 40 μέρες, μητέρα και παιδί, επισκέπτονταν την εκκλησία για να πάρουν την ευχή από τον ιερέα, μετά από αυτό έπαυε και κάθε πρόληψη και δεισιδαιμονία.

Σημ: Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο "Σουλιμοχώρια Ντρέδες ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Ιστορική Αναδρομή Λαογραφικές Αναμνήσεις" του Δημητρίου Παν. Αθανασόπουλου.

Αδελφοποίηση - Ένα ξεχασμένο Έθιμο των Σουλιμοχωρίων

Η αδελφοποίηση ήταν ένα έθιμο που αναπτύχθηκε στα Σουλιμοχώρια κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με αυτό, οι κλέφτες για να έχουν πιστούς συντρόφους στη δύσκολη κλέφτικη ζωή τους, διάλεγαν τους καλύτερούς τους φίλους και έκαναν μαζί την αδελφοποίηση, που την ευλογούσε η εκκλησία.

Η αδελφοποίηση λοιπόν γινόταν συνήθως τη Δευτέρα του Πάσχα ή του Αγίου Γεωργίου με τον εξής τρόπο: Μία ομάδα 2 ως 12 ατόμων, που ήταν αδελφικοί φίλοι, πήγαιναν στον ιερέα και τον παρακαλούσαν να τους αδελφοποιήσει, να ευλογήσει τη φιλία τους. Τότε ο ιερέας τους οδηγούσε μπροστά στην ωραία πύλη και αφού γονάτιζαν, τους διάβαζε την ευχή. Έπειτα, έριχνε πάνω τους το πετραχήλι του και όλοι μαζί κρατούσαν με το δεξί χέρι τους το ευαγγέλιο και έδιναν όρκο, ο οποίος ήταν κοινός για όλους τους Έλληνες. Οι Ντρέδες ορκίζονταν δύο φορές. Στο τελείωμα της ευχής και του όρκου ακολουθούσε ο ασπασμός της αγάπης, της αιώνιας φιλίας και η αλληλοβοήθεια με θυσία της ζωής τους.

Στη συνέχεια άνοιγαν μ’ένα μαχαίρι μια μικρή τομή στα μπράτσα τους και τα ένωναν σε εκείνο το σημείο ώστε να ενωθούν όχι μόνο με ψυχή αλλά και με αίμα. Με το αίμα που έτρεχε γέμιζαν ένα ποτήρι και έπιναν λίγο ο καθένας ώστε να γίνουν ένα αίμα.

Με αυτή τη διαδικασία οι γονείς του ενός ήταν γονείς των άλλων. Το ίδιο και τα αδέρφια. Όποιος «πατούσε» τον όρκο το πλήρωνε συχνά με τη ζωή του. Όταν κάποιος λαβωνόταν έπρεπε να τον σώσουν όπως μπορούσαν. Αν κάποιος λαβωνόταν αλλά ήταν ετοιμοθάνατος έπρεπε να του πάρουν το κεφάλι για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού. Ακόμη έπρεπε να πουν τα κακά νέα στην οικογένειά του. Επιπροσθέτως, οι αδελφοποιητοί προσφωνούνταν μεταξύ τους βλάμηδες ή μπραζέρηδες. Μολονότι υπήρχε και αδελφοποίηση γυναικών, ήταν πιο σπάνια, ενώ η διαδικασία ήταν ίδια. Τις γυναίκες τις προσφωνούσαν Μότρημες. Το έθιμο αυτό κράτησε ως τις αρχές του 20ου αιώνα.

Σημ: Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο "Σουλιμοχώρια Ντρέδες ΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Ιστορική Αναδρομή Λαογραφικές Αναμνήσεις" του Δημητρίου Παν. Αθανασόπουλου.

Παίζουν με τη φωτιά δώδεκα Δήμοι

Δώδεκα Δήμοι της Μεσσηνίας, αν και η αντιπυρική περίοδος ξεκίνησε την 1η Μαΐου, δε διαθέτουν πυροσβεστικό όχημα, παρά τα παθήματα του 2007.
Πρόκειται για τους Δήμους Αίπειας, Αριστομένους, Αρφαρών, Αυλώνος, Είρας, Θουρίας, Λεύκτρου, Μεθώνης, Πεταλιδίου, Πύλου, Φιλιατρών και Χιλιοχωρίων, οι οποίοι, σε περίπτωση πυρκαγιάς, δεν είναι σε θέση να προσφέρουν τις «πρώτες βοήθειες» μέχρι να έλθουν τα οχήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Όλα αυτά τη στιγμή που οι πολλές βροχές του χειμώνα είχαν ως αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση της αυτόφυτης βλάστησης, η οποία, με τις υφιστάμενες συνθήκες, αποτελεί μία πρώτης τάξεως καύσιμη ύλη.
Οι 31 ΟΤΑ της Μεσσηνίας (29 Δήμοι και 2 Κοινότητες) διαθέτουν 32 συνολικά οχήματα διαφόρων κατηγοριών. Τα περισσότερα, 5 στον αριθμό, διαθέτει ο Δήμος Καλαμάτας. Πρόκειται για 3 με κίνηση στους τέσσερις τροχούς (4Χ4) και για 2 μεγάλα πυροσβεστικά οχήματα. Ακολουθούν με 3 οχήματα (4Χ4) ο Δήμος Άριος, με 2 οι Δήμοι Ανδανίας, Μελιγαλά και Παπαφλέσσα, με 1 οι Δήμοι Αβίας, Αετού, Ανδρούσας, Γαργαλιάνων, Δωρίου, Ιθώμης, Κορώνης, Μεσσήνης, Νέστορος, Οιχαλίας και η Κοινότητα Τριπύλης.

Πηγή: Εφημερίδα ''ΘΑΡΡΟΣ''.

Εντατικοί ρυθμοί στα έργα του αυτοκινητόδρομου

Με εντατικούς ρυθμούς σε αρκετά μέτωπα δουλεύεται ο νέος εθνικός δρόμος Κορίνθου Τρίπολης Καλαμάτας. Ο κυρίαρχος στόχος, το μεγάλο στοίχημα για το ΥΠΕΧΩΔΕ, είναι να παραδοθεί μέσα στο 2009 το τμήμα από το Αθήναιο μέχρι και Λεύκτρο (γέφυρα Αλφειού), ώστε να αποτελέσουν οριστικά παρελθόν και όσο το δυνατόν πιο σύντομα, οι στροφές της Μεγαλόπολης. Ο δεύτερος μεγάλος στόχος είναι να παραδοθεί το καλοκαίρι του 2010 το τμήμα από την Τρίπολη έως το Αθήναιο, που θα αφήσει στην άκρη τις στροφές του Καλογερικού. Η ανακατασκευή του τμήματος Παραδείσια - Τσακώνα, για να γίνουν παρελθόν και οι στροφές της Τσακώνας, έχει χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης μέχρι το τέλος του 2010 και είναι ο τρίτος μεγάλος στόχος, που δίνεται αγώνας για να επιτευχθεί.
Επιδίωξη του υπουργείου και του ομίλου “Μορέας” είναι άμεσα να επιταχυνθούν και οι εργασίες κατασκευής του αυτοκινητόδρομου μέσα στη Μεσσηνία, γι’ αυτό και συνεχίζεται η καταβολή χρημάτων σε ιδιοκτήτες με τη διαδικασία των επιτάξεων.
Αναλυτικά η εικόνα των εργασιών:
«Γίνεται μάχη πραγματική», τόνισε στην “Ε” για το έργο των προσβάσεων στη σήραγγα Ραψομμάτη, ο Γιάννης Καρνέσης, διευθυντής Μελετών Κατασκευών Έργων Παραχώρησης Πελοποννήσου. Κι επιβεβαίωσε πως δουλεύονται όλα τα μέτωπα, πριν και μετά τη σήραγγα και στη γέφυρα Αλφειού.
Παράλληλα, ικανοποιητικά προχωράει και η δεύτερη σήραγγα στο Ραψομμάτη, που μπορεί να δοθεί τους πρώτους μήνες του 2010.
Για τη διάβαση Καλογερικού που φτιάχνει ο όμιλος “Μορέας”, ο κ. Καρνέσης παρατήρησε ότι «οι σήραγγες, μήκους 650 μέτρων, έχουν φθάσει στα 600 μέτρα από το βόρειο στόμιο. Τα τελευταία 50 πρέπει να γίνουν από το νότιο. Καθυστέρησαν οι εργασίες λόγω αρχαίων, του δρόμου του Παυσανία, που βρέθηκε εκεί. Πέρασε το θέμα από το ΚΑΣ που ενέκρινε την εκτέλεση έργων σε μήκος 70 μέτρων. Και έτσι θα προχωρήσουμε και από το νότιο στόμιο».Το στέλεχος του ΥΠΕΧΩΔΕ επεσήμανε πως σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, το Μάρτιο του 2010 θα δοθούν οι σήραγγες στο Νεοχώρι και το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου στη Στέρνα. Σήραγγες που έχουν ξετρυπήσει, ενώ στο Νεοχώρι γίνεται η επένδυσή τους. Τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου θα ολοκληρωθεί και θα παραδοθεί στην κυκλοφορία η δεύτερη σήραγγα στο Αρτεμίσιο. Τότε θα κλείσει η πρώτη, η υφιστάμενη, για βαριά συντήρηση και αναβάθμιση. Και οι δύο θα λειτουργήσουν κανονικά προς το τέλος του χρόνου.
Για το Παραδείσια - Τσακώνα ο κ. Καρνέσης σημείωσε ότι η ανακατασκευή προχωράει με εντατικούς ρυθμούς και πως στόχος είναι να τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα και να παραδοθεί μέσα στο 2010. «Είναι δύσκολο έργο. Προχωράει η θεμελίωση της τοξωτής γέφυρας και έχει παραγγελθεί η γέφυρα», παρατήρησε σχετικά.
ΣΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑ
Στόχος του ΥΠΕΧΩΔΕ είναι το αμέσως επόμενο διάστημα να ενταθούν οι εργασίες της σύμβασης παραχώρησης και στη Μεσσηνία. Ο κ. Καρνέσης μας ενημέρωσε ότι: Στα πρώτα 4 χιλιόμετρα έχει γίνει παρακατάθεση των χρημάτων και το έργο έχει ξεκινήσει και δουλεύεται.
Από το 4ο έως το 10ο χιλιόμετρο, από τα όρια των Δήμων Οιχαλίας - Μελιγαλά μέχρι και τ’ Αρφαρά, έχουν δοθεί οι επιτάξεις στις μισές ιδιοκτησίες. Πέμπτη - Παρασκευή έχει προγραμματιστεί να δοθούν τα χρήματα των επιτάξεων σε επιλεγμένες ιδιοκτησίες από το 10ο μέχρι και το 21ο χιλιόμετρο (τον Αντικάλαμο), όπου προβλέπεται να γίνουν έργα σημαντικά και πιο δύσκολα τεχνικά (γέφυρες κ.λπ.). Ο “Μορέας” θα κατασκευάσει αυτοκινητόδρομο και 3 χιλιόμετρα δυτικά, προς το Δυτικό Άξονα, όπως προβλέπεται στον κόμβο της Τσακώνας.

Πηγή: εφημερίδα ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ''

Ο καλλωπισμός του χωριού συνεχίζεται...

Ο αέρας δημιουργίας που πνέει τον τελευταίο καιρό στο χωριό μας συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό.
Μετά την ολοκλήρωση της Αγίας Τριάδας και της βρύσης - δεξαμενής, που ομόρφυναν το Σουλιμά, ένα άλλο εξίσου σημαντικό έργο έρχεται να προστεθεί και να του δώσει κι άλλους πόντους.

Ένας παραμελημένος κοινόχρηστος χώρος, που βρίσκεται στο ανέβασμα για τις πάνω γειτονιές, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνει ένα μικρό παρκάκι με παγκάκια και δέντρα.
Με προσωπικές ενέργειες του δημοτικού συμβούλου Κώστα Βασ. Πάλλα και με δαπάνες του Δήμου Δωρίου καθαρίστηκε ο χώρος που θύμιζε νταμάρι και όχι χώρο του χωριού, από απορρίμματα και μπάζα και με μηχάνημα θρυμματίστηκαν οι υπάρχοντες βράχοι.

Στη συνέχεια άρχισε η κατασκευή μαντρότοιχου με πέτρες που πελεκήθηκαν από τον συγκεκριμένο χώρο, όπου εντός αυτού θα γίνει επιχωμάτωση, δεντροφύτευση και μεταφύτευση του υπάρχοντος δέντρου(κέδρου) που βρίσκεται δίπλα στο δρόμο.
Με παρέμβαση του Κώστα Βασ. Πάλλα παρέμειναν μερικοί βράχοι, πάνω στους οποίους χτίζεται ο μαντρότοιχος και δείχνει ακόμη πιο όμορφος, για να θυμίζει στους παλιότερους το άγριο αλλά όμορφο τοπίο. Επίσης μεγαλώνει ο δρόμος από την κάτω πλευρά του πάρκου περίπου 0,5 μέτρα.
Το έργο κατασκευάζεται από τους αδελφούς Αλέξη και Παύλο Ντέντα.

Αμέσως μετά θα γίνει χρωματισμός της παιδικής χαράς και τωv μπασκετών του γηπέδου μπάσκετ του χωριού, που είχαν υποστεί φθορά από τον χρόνο. Το τελευταίο έρχεται να καλύψει την επιθυμία της νεολαίας του χωριού που έβλεπαν το χώρο αυτό εγκαταλελειμμένο.

Αποτελέσματα Ευροεκλογών 2009 Άνω Δωρίου

Εγγεγραμμένοι : 266 Ψήφισαν : 90 / 33.83 % Έγκυρα : 89 Άκυρα : 0 Λευκά : 1 / 1.11 %

Νέα Δημοκρατία: 65 - 73.03 %
ΠΑ.ΣΟ.Κ.: 17 - 19.10 %
ΛΑ.Ο.Σ.: 3 - 3.37 %
Κ.Κ.Ε.: 1 - 1.12 %
ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: 1 - 1.12 %
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 1 - 1.12 %
Δημ.Βεργής ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ: 1 - 1.12 %
Δράση: 1 - 1.12 %

Όμορφα φυσικά τοπία

H εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ''

Τον Ιούνιο του 1996 το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Άνω Δωριτών Μεσσηνίας ''TO ΣΟΥΛΙΜΑ'', αποφάσισε να υλοποιήσει απόφαση της Γενικής Συνέλευσης με θέμα έκδοση εφημερίδας.

Έτσι τυπώθηκε και μοιράστηκε δωρεάν το πρώτο διμηνιαίο πληροφοριακό δελτίο ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ'', όπως ονομάστηκε, για το διάστημα Ιούλιος - Αύγουστος 1996.
Από τότε και για 2,5 χρόνια συνεχίστηκε η έκδοση σε αυτό το σχήμα, με πλούσια και ποικίλη ύλη και δωρεάν διανομή σε όλους.

Το μεγάλο άλμα δεν άργησε να έρθει, όταν από το 16ο φύλλο και το δίμηνο Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου του έτους 1999 η εφημερίδα αλλάζει μορφή, αναγκαστικά λόγω των εξόδων μπαίνει κάποια οικονομική επιβάρυνση και τυπώνεται σε κανονικό σχήμα στην αρχή οκτασέλιδη και αργότερα δωδεκασέλιδη. Πολλές σελίδες στ' αλήθεια για εφημερίδα Συλλόγου χωρίς ανταποκριτές και συντάκτες. Όμως η τόλμη απέδωσε καρπούς και το δύσκολο εγχείρημα πέτυχε με αποτέλεσμα ο αριθμός των φύλλων κυκλοφορίας της εφημερίδας ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ'' να ξεπεράσει τα 1000.

Αποστελλόταν ταχυδρομικώς σε όλους τους αναγνώστες της κατ' οίκον, είτε ήταν στην Ελλάδα είτε στο εξωτερικό. Οι αναγνώστες της εφημερίδας ήταν όχι μόνο Σουλιμαίοι και Σουλιμοχωρίτες, αλλά και φίλοι από άλλες περιοχές.

Η ύλη της εφημερίδας ήταν ποικίλη με διάφορα ενδιαφέροντα θέματα, που αφορούσαν το Σουλιμά και την ευρύτερη περιοχή. Σε κάθε φύλλο ο αναγνώστης μπορούσε να βρει λαογραφικά θέματα, Σουλιμοχωρίτικα και άλλα νέα, εύθυμες ιστορίες, δημοτικά τραγούδια, κοινωνικά (γεννήσεις, γάμοι, βαπτίσεις, θάνατοι) και πολλά άλλα. Έτσι μπορούσε ο καθένας να μαθαίνει τα πάντα για το χωριό και τους κατοίκους του, όσο μακριά κι αν βρισκόταν, να αισθάνεται πως βρίσκεται ανάμεσά τους στο χωριό και περίμενε με αγωνία το επόμενο φύλλο της εφημερίδας, τον συνδετικό κρίκο με τη γενέτειρά του.

Για την έκδοση και την κυκλοφορία ενός τέτοιου εντύπου, πέραν από το χρόνο και τις προσπάθειες που κατέβαλε το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου, τις ευγενικές επίσης προσφορές αρκετών αρθρογράφων και φίλων, απαιτείτο και η συνδρομή όλων των αναγνωστών της. 

Η εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ'' πέρασε στην ιστορία τον Οκτώβριο του 2021 με το 152ο φύλλο, αφού συμπλήρωσε μια επιτυχημένη πορεία 26 περίπου ετών. 

Όλα τα φύλλα της μπορούν να τα διαβάσουν, αλλά και να τα κατεβάσουν όσοι επιθυμούν από το ιστολόγιο anodorio, το οποίο έχει  ψηφιοποιήσει όλα τα φύλλα της, για να διατηρηθούν στον χρόνο.

Oι εκκλησίες μας

Αγία Τριάδα

Η Αγία Τριάδα χτίστηκε το έτος 1859, βρίσκεται στο κέντρο του χωριού Άνω Δωρίου, στην πλατεία και είναι ο κύριος ναός του.

Είναι πετρόχτιστη με πέτρινο καμπαναριό και πλακόστρωτο δάπεδο, έχει εξωτερικές διαστάσεις 23,8 μέτρα μήκος και 12,5 μέτρα πλάτος και έχει εμβαδόν 250 τ. μ. περίπου καθαρή χωρητικότητα. Αποτελείται από το ιερό, τον κυρίως ναό και το νάρθηκα.

Το πέτρινο καμπαναριό της χτίστηκε το έτος 1905 από τη συμπατριώτισσα μας Κανέλα Δρίβα, στη μνήμη του δολοφονηθέντος στην Αρκαδιά (Κυπαρισσία) το 1863, αδελφού της Αντώνη Τασιγαλάνη από τους Κανελλοπουλαίους.

Έχει υποστεί αρκετές ανακαινίσεις, με κορυφαία την τελευταία που έγινε τα έτη 2007-08, λόγω των ζημιών που υπέστη από τον σεισμό το έτος 2001 και αναγκαστικά κρίθηκε απαραίτητο να επισκευασθεί και να ανακαινισθεί σε μεγάλο βαθμό.

Κατασκευάστηκε καινούργια στέγη και ταβάνι, έγινε ενίσχυση των τοίχων με τσιμοντοενέσεις, σοβάτισμα εσωτερικό και εξωτερικό αρμολόγι.
Ταυτόχρονα αναπαλαιώθηκε το πανέμορφο τέμπλο του ναού, το οποίο βάφτηκε στα αρχικά του χρώματα, όπως και οι εικόνες (αγιογραφίες) που είναι εντοιχισμένες σ΄αυτό.
Τοποθετήθηκαν εννέα καινούργιοι πολυέλαιοι και εξήντα πέντε αναπαυτικές καρέκλες για τους εναπομείναντες πιστούς.

Η δαπάνη καλύφθηκε από την συνδρομή των πιστών του χωριού, των αποδήμων του εξωτερικού και άλλων φίλων, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να βοηθούν ώστε να ολοκληρωθεί και η τελευταία εργασία που απομένει, η αγιογράφηση.

Το Φεβρουάριο του 2011 ξεκίνησε το μεγάλο έργο της αγιογράφησης του ναού, από τον αγιογράφο κ. Νίκο Γιαννακόπουλο. Μέρα με τη μέρα ο ναός μεταμορφώνεται από τις αγιογραφίες που τον κοσμούν και δείχνει ιδιαίτερα εντυπωσιακός, χάριν της συγκινητικής βοήθεια των πιστών.

Στην Αγία Τριάδα από το έτος 1859 που κατασκευάστηκε διακόνευσαν λίγοι ιερείς με πολλά χρόνια ο καθένας τους, λόγω της εντοπιότητας τους.
Μερικοί ιερείς ως το έτος 1932 ήταν οι εξής: Νικόλαος Οικονόμου, Θανάσης Κωνσταντόπουλος, Αναστάσιος Παπαναστασίου, Πάνος Παπαναστασίου για μικρό διάστημα, Παπακωνσταντίνου Α., επίσης για μικρό διάστημα και Αντώνιος Σμυρνής.
Από το έτος 1932 ως το 1963 ο Μαυροειδής Μαυροειδής, από το 1963 ως το 2004 ο Αλέξιος Ανδριόπουλος, από το 2004 ως το 2005 ο Βασίλειος Καψιάνης, από το 2005 ως 31-5-2012 ο Δημήτριος Αδαμόπουλος, από 1-6-2012 ως Σεπτέμβριο 2012 ο Παναγιώτης Λυμπερόπουλος, από Σεπτέμβριο 2012 ως σήμερα ο Φώτιος Λυκοτραφίτης.

Η Αγία Τριάδα γιορτάζει την ημέρα της Πεντηκοστής, όπου γίνεται μεγάλη πανηγυρική τελετή και περιφορά της εικόνας.

Άγιος Δημήτριος

O Άγιος Δημήτριος είναι ο δεύτερος ναός του χωριού και βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από την Αγία Τριάδα και λίγο πιο κάτω από την πλατεία του.

Κατασκευάστηκε το έτος 1402 και ήταν ο πρώτος κύριος ναός ως το έτος 1859 που κατασκευάστηκε η Αγία Τριάδα, η οποία είναι και μεγαλύτερη σε χωρητικότητα.
Είναι πετρόκτιστος με εξωτερικές διαστάσεις 16,4 μέτρα μήκος και 6,4 μέτρα πλάτος και εμβαδόν καθαρής χωρητικότητας 50 τ.μ. περίπου.

Στον ιερό χώρο του Αγίου Δημητρίου ο παπάς, φιλικός και γνωστός αρχηγός των Ντρέδων Δημήτριος Παπατσώρης, αφού έκανε κατανυκτική λειτουργία, κήρυξε την επανάσταση στις 24 Μαρτίου του 1821 και ευλόγησε τα όπλα των αγωνιστών που είχαν μαζευτεί από όλα τα Σουλιμοχώρια. Στη συνέχεια έδωσε άφεση αμαρτιών, κήρυξε λήξη της νηστείας της Σαρακοστής και κάλεσε όλους τους αγωνιστές να μεταλάβουν των αχράντων μυστηρίων, γιατί ήταν η κήρυξη της επανάστασης του σκλαβωμένου γένους και ήταν πραγματική λαμπρή. Το κήρυγμα του Παπατσώρη προκάλεσε αφάνταστο ενθουσιασμό ανάμεσα στους μέχρι τότε ραγιάδες που όλοι ορκίστηκαν να χύσουν το αίμα τους για τη απελευθέρωση της πατρίδας και κατέληξαν με την ζητωκραυγή ''ελευθερία ή θάνατος''.

Ο ιστορικός ναός του Αγίου Δημητρίου συνηθίζεται να αποκαλείται στα Σουλιμοχώρια και στην ευρύτερη περιοχή ''Η Αγία Λαύρα της Τριφυλίας'' και έγινε γνωστός παντού λόγω του γεγονότος.

Στον τοίχο του ναού έχουν στηθεί δύο πλάκες που η μία παριστάνει την ορκωμοσία των Ντρέδων και η άλλη αποδίδει τιμή και ευγνωμοσύνη στους αγωνιστές από το σύλλογο απογόνων των Ντρέδων. Επίσης στον προαύλιο χώρο έχει τοποθετηθεί προτομή του αρχηγού των Ντρέδων Δημήτρη Παπατσώρη.

Κάθε χρόνο με μέριμνα του Δήμου Οιχαλίας, στις 24 Μαρτίου στον προαύλιο χώρο του ναού γίνεται λαμπρή τελετή με επιμνημόσυνη δέηση, αναπαράσταση της ορκωμοσίας των Ντρέδων, κατάθεση στεφάνων από πολιτικές και στρατιωτικές αρχές, ομιλίες και απαγγελίες ποιημάτων από σχολεία της περιοχής.

Η εκκλησία γιορτάζει στις 26 Οκτωβρίου, ημέρα του Αγίου Δημητρίου αλλά και στις 6 Αυγούστου, ημέρα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Κοίμηση της Θεοτόκου

Ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, βρίσκεται εντός του κοιμητηρίου του χωριού.

Ανακατασκευάστηκε εκ θεμελίων το έτος 1995, επί αειμνήστου ιερέα Αλεξίου Ανδριόπουλου, με χρήματα που προσέφεραν οι κάτοικοι του χωριού και σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, ημέρα της Παναγίας. Πλήθος πιστών κατακλύζει τον ιερό χώρο του ναού κάθε χρόνο με θρησκευτική κατάνυξη.


Σημ: Πληροφορίες έδωσαν οι Γιάννης Αλλαγιάννης, Κώστας Βασ. Πάλλας και Λεωνίδας Θεοχάρης.

Τη δεύτερη φωτογραφία της Κοίμησης της Θεοτόκου, έστειλε η Ουρανία Γιαννάκη - Κόλλια, η οποία ζει μόνιμα στην Αυστραλία και είναι από τη συλλογή του πατέρα της Γιάννη Γεωργ. Κόλλια.

Τα Αρχοντικά των Παπατσωραίων

Το εικονιζόμενο στη φωτογραφία σπίτι, ανήκε κάποτε στον θρυλικό παπά και στρατηγό του 1821 Δημήτρη Τσιώρη, ο οποίος μετέτρεψε το επώνυμό του σε Παπατσώρης, επειδή ήταν παπάς.

Πρωτοστατούσε στα τεκταινόμενα της Φιλικής Εταιρείας (ο παπα - Δημήτρης) και αργότερα στον ξεσηκωμό των Ντρέδων και του Γένους ολόκληρου.

Μάλιστα, το σπίτι του Παπατσώρη στο Σουλιμά, καθώς αναφέρει ο Φωτάκος, στους Βίους Πελοποννησίων Ανδρών, χρησιμοποιήθηκε ως ''κατηχητήριο'' μελών της Φιλικής Εταιρείας.

Ο γιος του Παπατσώρη Αναγνώστης, ο οποίος χρημάτισε πληρεξούσιος της Εθνοσυνέλευσης και βουλευτής, ήταν δε για αρκετό διάστημα και Υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα, τον οποίο έφερε στο σπίτι του στο Σουλιμά το 1838.

Το σπίτι αυτό, αρχικά ήταν μικρό, το μεγάλωσαν όμως τα παιδιά του Αναγνώστης, Αντρίκος και Κωνσταντάκης. Ο Κωνσταντάκης, που χρημάτισε και Δήμαρχος του Δήμου Δωρίου, δολοφονήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους το 1870. Τα παιδιά του Αντρίκου, κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν στον Αϊ Γιώργη, λίγο πιο πάνω από τη σημερινή θέση του χωριού όπως και του Κωνσταντάκη, μετά τη δολοφονία του πατέρα τους, εγκατέλειψαν το Σουλιμά.

Τα σπίτια τους αργότερα πουλήθηκαν σε άλλους ιδιοκτήτες, οι οποίοι και τα ανασκεύασαν εν μέρει.
Μια πρόταση που είχε γίνει κάποτε στους ιδιοκτήτες αυτών των σπιτιών, να τα αγοράσει το Υπουργείο Πολιτισμού και να γίνουν Λαογραφικό Μουσείο και διατηρητέα κτίρια, δυστυχώς δεν τελεσφόρησε και σήμερα παραμένουν όπως εικονίζονται στις φωτογραφίες, ευτυχώς σε καλή κατάσταση.
Τα στοιχεία αυτά καταγράφονται όπως τα μετέφερε η παράδοση.

Σημ: Οι παραπάνω πληροφορίες δόθηκαν από τον Γιάννη Αλλαγιάννη και δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ''.

Πάσχα Σουλιμαίων στην Αυστραλία

Οι Σουλιμαίοι Παναγιώτης και Αθανασία Γκιώνη και Γιώργος και Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου, μαζί με τις οικογένειές τους που ζουν μόνιμα στην Αυστραλία, γιόρτασαν το Πάσχα του 2009, τηρώντας τα έθιμα του τόπου μας.


Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του anodorio.blogspot.com μας έστειλαν φωτογραφίες τους και στέλνουν χαιρετίσματα σε όλους τους πατριώτες, συγγενείς και φίλους που βρίσκονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


Η αγάπη τους και η νοσταλγία για το χωριό μας είναι μεγάλη και εύχονται σε όλους υγεία, χαρά και ευτυχία και καλή αντάμωση στην πατρίδα.

Μέσα στο 2009 τελειώνουν οι στροφές της Μεγαλόπολης - Τέλη του χρόνου και οι δύο σήραγγες στο Αρτεμίσιο

Μέσα στο 2009 θα αποτελέσουν παρελθόν οι στροφές της Μεγαλόπολης.

Αυτό μας επιβεβαίωσε στέλεχος της κοινοπραξίας που κατασκευάζει τις οδούς πρόσβασης στη σήραγγα Ραψομμάτη, επισημαίνοντας ότι μέσα στο χρόνο, το φθινόπωρο, θα παραδοθεί όλο το τμήμα του νέου εθνικού δρόμου, από το Αθήναιο έως και τη γέφυρα Αλφειού.

Μας ενημέρωσε ότι οι εργασίες προχωρούν με εντατικούς ρυθμούς και στα τρία μέτωπα:

Από το Αθήναιο μέχρι την είσοδο της σήραγγας Ραψομμάτη, από την έξοδο της σήραγγας έως τα Μαλλωτά (το δύσκολο κομμάτι των 800 μέτρων με τα ημιστέγαστρα) και τη γέφυρα Αλφειού. Μάλιστα, μετά τη γέφυρα Αλφειού, θα δημιουργηθεί επίχωμα και πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή “σηκώνεται” ήδη μια δεύτερη πιο μικρή γέφυρα.

Εκτιμάται ότι στις προσβάσεις της σήραγγας, και από τις δύο πλευρές, θα πέσει άσφαλτος μέσα στον Ιούνιο - Ιούλιο.

Όσον αφορά το υπόλοιπο έργο στον εθνικό δρόμο Κορίνθου - Τρίπολης - Καλαμάτας, που υλοποιεί ο “Μορέας”, τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου θα είναι έτοιμη η δεύτερη σήραγγα στο Αρτεμίσιο.
Αμέσως θα εκτραπεί η κυκλοφορία και θα γίνεται απ’ αυτή τη σήραγγα, ενώ η σήραγγα που λειτουργεί θα κλείσει για να αναβαθμιστεί. Οι εργασίες εκτιμάται πως θα κρατήσουν 2 - 3 μήνες. Νοέμβριο με τέλη του χρόνου θα είναι έτοιμες και θα κυκλοφορούνται κανονικά και οι δύο σήραγγες στο Αρτεμίσιο.

Πηγή: εφημερίδα ''Ελευθερία''.

Ένα μαγαζί, μια ιστορία...

Στο πάνω μέρος της πλατείας του χωριού το έτος 1904 περίπου, ο Μήτσο Γιώργος Σμυρνής, έχτισε το εικονιζόμενο καφέ παντοπωλείο.

Όταν χτίσθηκε και για πάρα πολλές δεκαετίες, ήταν το καμάρι και το στολίδι του χωριού. Μάλιστα, ο πρώτος του ιδιοκτήτης, δε σερβίριζε καφέ σε όποιον κι όποιον. Σ΄αυτό το μαγαζί έπιναν καφέ αυτοί που ήταν ''της αγοράς".
Τα Σαββατοκύριακα και τις μεγάλες γιορτές, ο μπάρμπα - Μήτσος, σερβίριζε τον καφέ, φορώντας φουστανέλα, την οποία διατηρούσε καθαρή και σιδερωμένη θέλοντας να δώσει σε όλους να καταλάβουν, ότι η ποιότητα και κυρίως η καθαριότητα, αποτελούν το σήμα κατατεθέν για το μαγαζί του.
Στον προαύλιο χώρο του μαγαζιού, υπήρχαν δύο πέτρινα τραπέζια τοποθετημένα στις δύο γωνίες του. Το ένα από τα δύο αυτά τραπέζια σώθηκε μέχρι το 1970 περίπου.
Γύρω στο 1940, το μαγαζί πέρασε στα χέρια του Κωσταντή Πάλλα, όπου το δούλεψε ο ίδιος, αλλά το είχε επίσης νοικιάσει για πολλά χρόνια στους Κων/νο Γκότση, Τάση Αλέκο (Αναγνωστόπουλο) και τον εγγονό του Κων/νο Γρηγ. Πάλλα.

Από το 1972 και για είκοσι περίπου χρόνια, το δούλεψε ο γιος του Βασίλης Πάλλας και τα χρόνια αυτά έγραψε μια άλλη ιστορία. Ο μπάρμπα - Βασίλης, έδειξε σε όλους που επισκέφθηκαν το Σουλιμά, τη μεγαλοψυχία, τη φιλοξενία και τη λεβεντιά των Σουλιμαίων. Είναι ξακουστά σε όλους τα γλέντια, τα μεθύσια και τα πανηγύρια που έγιναν σε αυτό το μαγαζί. Η ένταση του ραδιοκασετόφωνου ξεσήκωνε τους Σουλιμαίους και τους ανάγκαζε να πίνουν, να τραγουδούν και να χορεύουν.

Από το 1994 που ο μπάρμπα - Βασίλης έφυγε από τη ζωή το μαγαζί έμεινε σχεδόν κλειστό. Για λίγο καιρό το δούλεψε ο Αλέξης Ντέντα από την Αλβανία, αφού δεν βρέθηκε Σουλιμαίος να το λειτουργήσει και για τα δύο τελευταία χρόνια το μαγαζί δούλεψε και σαν ταβέρνα από τους Γιώργο Δημ. Δεδεμάδη και τη σύζυγό του Αθηνά. Αυτός ήταν ο κύκλος του μαγαζιού.

Μετά από 105 χρόνια ζωής ο Στάθης Βασ. Πάλλας, ο σημερινός του ιδιοκτήτης, το μετέτρεψε σε μια όμορφη παραδοσιακή πέτρινη κατοικία, που ομορφαίνει την αγορά του χωριού μας.

Σημ: Οι πληροφορίες είναι από την εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ''.

Το Σουλιμά σήμερα