Το Σουλιμά δεν μπορεί να σιωπήσει...

Αδέλφια Σουλιμαίοι!!!

Η είδηση ότι ο Σύλλογος Άνω Δωριτών "ΤΟ ΣΟΥΛΙΜΑ" δεν κατόρθωσε να εκλέξει νέο Διοικητικό Συμβούλιο και παραμένει σήμερα ακέφαλος, δεν είναι μια συνηθισμένη διοικητική εξέλιξη.

Είναι ένα ιστορικό καμπανάκι.

Και οφείλουμε να το ακούσουμε.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για έναν ακόμη πολιτιστικό σύλλογο.

Μιλάμε για το Σουλιμά.

Μιλάμε για την κοιτίδα των Σουλιμοχωρίων.

Μιλάμε για τον τόπο που έδωσε όνομα, ταυτότητα και ιστορική υπόσταση σε μια ολόκληρη περιοχή της Μεσσηνίας.

Από αυτόν τον τόπο ξεκίνησε μια πορεία αιώνων.

Από αυτόν τον τόπο ξεκίνησαν οι πρωταγωνιστές της Ελληνικής Παλιγγενεσίας.

Οι Ντρέδες της Ελευθερίας.

Από αυτό το χώμα αναδείχθηκαν άνθρωποι που σφράγισαν την ιστορία του τόπου τους.

Εδώ χτύπησε η καρδιά των Σουλιμοχωρίων.

Και αν κάποτε σιγήσει η φωνή του Σουλιμά, δεν θα χαθεί μόνο ένας Σύλλογος.

Θα πληγεί ένα κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.

Το Σουλιμά δεν είναι ένα χωριό του χθες.

Είναι ένας ιστορικός τόπος που εξακολουθεί να ζει μέσα στη συνείδηση των ανθρώπων του.

Είναι ο τόπος που συνδέθηκε με τους θρυλικούς Ντρέδες.

Με εκείνη τη γενιά των πολεμιστών που κράτησαν άσβεστη τη φλόγα της ελευθερίας στην ορεινή Μεσσηνία και έγραψαν λαμπρές σελίδες στους αγώνες του Γένους.

Εδώ συγκροτήθηκε μια παράδοση που, πέρασε στα τραγούδια, στις αφηγήσεις, στα οικογενειακά βιώματα, στη μνήμη των ανθρώπων.

Και αυτή η μνήμη δεν διατηρείται από μόνη της.

Χρειάζεται ανθρώπους να τη μεταφέρουν.

Χρειάζεται χέρια να τη στηρίζουν.

Χρειάζεται ψυχές να τη συνεχίζουν.

Γι΄ αυτό ο Σύλλογος "ΤΟ ΣΟΥΛΙΜΑ" δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα σωματείο.

Υπήρξε ο θεματοφύλακας της ιστορικής συνέχειας.

Ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους παλαιότερους και στους νεότερους.

Ο φορέας που κράτησε ζωντανές τις εκδηλώσεις, τις μνήμες, τις παραδόσεις και την επαφή των αποδήμων με τον γενέθλιο τόπο.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι που τον ίδρυσαν δεν διέθεταν περισσότερους πόρους από εμάς. Διέθεταν όμως κάτι ανεκτίμητο:

Αίσθημα χρέους.

Κατανοούσαν ότι οι τόποι δεν χάνονται όταν φεύγουν οι άνθρωποι.

Χάνονται όταν οι άνθρωποι παύουν να ενδιαφέρονται.

Σήμερα λοιπόν δεν δοκιμάζεται ο Σύλλογος.

Δοκιμαζόμαστε εμείς.

Δοκιμάζεται η σχέση μας με την ιστορία μας.

Δοκιμάζεται η ευθύνη μας απέναντι σε εκείνους που μας παρέδωσαν αυτή την κληρονομιά.

Ο Αρχηγός, ο διακεκριμένος νομικός και σπουδαίος φίλος Αλέξανδρος Παπατσώρης και όσοι έχουν αναλάβει τη διαχείριση της παρούσας κατάστασης θα πράξουν ασφαλώς όσα προβλέπει ο νόμος.

Όμως ο νόμος από μόνος του δεν αρκεί.

Ο νόμος μπορεί να αποκαταστήσει μια διοίκηση.

Δεν μπορεί να αναπληρώσει τη συμμετοχή.

Δεν μπορεί να υποκαταστήσει το ενδιαφέρον.

Δεν μπορεί να αγαπήσει τον τόπο στη θέση μας.

Αυτό είναι δική μας υπόθεση.

Δική μας ευθύνη.

Γι' αυτό το προσκλητήριο απευθύνεται σε όλους.

Στους παλαιότερους που κράτησαν ζωντανό του Σουλιμά στις δύσκολες εποχές.

Στους νεότερους που καλούνται να συνεχίσουν τη σκυτάλη.

Στους απόδημους που όπου κι αν βρέθηκαν στον κόσμο εξακολουθούν να λένε με περηφάνια ότι κατάγονται από του Σουλιμά.

Στους ανθρώπους όλων των Σουλιμοχωρίων που γνωρίζουν ότι η ιστορία της περιοχής αρχίζει από αυτή την κοιτίδα.

Το Σουλιμά μάς χρειάζεται σήμερα.

Όχι αύριο.

Σήμερα.

Χρειάζεται την παρουσία μας.

Τη συμμετοχή μας.

Την ευθύνη μας.

Γιατί το Σουλιμά δεν είναι μόνο ένας τόπος.

Είναι μνήμη.

Είναι ταυτότητα.

Είναι ιστορία.

Είναι ρίζα.

Και οι ρίζες ενός τόπου δεν επιτρέπεται να μείνουν ορφανές.

Ας κάνουμε λοιπόν όλοι το βήμα που μας αναλογεί.

Όχι για ένα Διοικητικό Συμβούλιο.

Όχι για μια τυπική διαδικασία.

Αλλά για να συνεχίσει να ακούγεται η φωνή του Σουλιμά.

Η φωνή της κοιτίδας των Σουλιμοχωρίων.

Η φωνή ενός τόπου που έγραψε ιστορία και δικαιούται να έχει μέλλον.

Το Σουλιμά δεν μπορεί να σιωπήσει.

Και δεν θα σιωπήσει όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται την ιστορία του, τιμούν τους προγόνους του και συνεχίζουν το έργο τους.

Δίπλα σας.

Σταύρος Σταθόπουλος

Σταύρος Σταθόπουλος: Ιστορική Αναζήτηση και Αποκατάσταση της Αλήθειας για το Ιερό Δισκοπότηρο του Σιδηροκάστρου.

Η Ιστορία δεν είναι θέμα προσωπικών ερμηνειών ή επιλεκτικής αφήγησης. Βασίζεται σε τεκμηριωμένες πηγές και διασταυρωμένα στοιχεία που αποκαλύπτουν την αλήθεια, τιμώντας το παρελθόν και τους πρωταγωνιστές του.

Σε αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύεται μια σημαντική ιστορική αποκάλυψη: το Ιερό Δισκοπότηρο που βρίσκεται σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στο Σιδηρόκαστρο σχετίζεται άμεσα με την κήρυξη της Επανάστασης στο Άνω Κούβελα και τη μετάληψη των Ντρέδων οπλαρχηγών.

Η Τεκμηρίωση της Ιστορικής Διαδρομής του Ιερού Δισκοπότηρου.

Η ιστορική έρευνα και οι γνωστές πηγές επιβεβαιώνουν ότι το Ιερό Δισκοπότηρο μεταφέρθηκε στο Σιδηρόκαστρο μετά την Επανάσταση από τον ιερέα Γεώργιο Κασίμη. Ο ίδιος ιερέας ήταν που τέλεσε τη μετάληψη των Ντρέδων οπλαρχηγών στο Άνω Κούβελα, πριν από την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.

Οι Κουβελαίοι Ντρέδες, πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1821 στην Πελοπόννησο, έδωσαν τον όρκο τους στον Ιερέα Γεώργιο Κασίμη, ο οποίος ευλόγησε τα όπλα τους, με το Δισκοπότηρο που σήμερα βρίσκεται στο Σιδηρόκαστρο. Ανάμεσα στους οπλαρχηγούς που μετέλαβαν ήταν:

- Ο Γιαννάκης Μέλιος, δάσκαλος του κλεφτοπόλεμου και συναρχηγός με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη των οπλαρχηγών της Πελοποννήσου.

- Ο Κωνσταντής και Δημήτρης Μέλιος.

- Ο Παναγιώτης Ντούφας.

- Άλλοι επιφανείς οπλαρχηγοί της Κοινότητας Κούβελα.

Είναι πιθανόν το Δισκοπότηρο να έχει ακόμα βαθύτερη ιστορική διαδρομή, καθώς ενδέχεται να συνδέεται και με προεπαναστατικούς οπλαρχηγούς των Ντρέδων.

Η Σημασία του Κειμηλίου για την Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης.

Η ύπαρξη του Δισκοπότηρου ως ιερού κειμηλίου το καθιστά εφάμιλλο των αντίστοιχων κειμηλίων των μεγάλων αγωνιστών του 1821, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας και ο Νικηταράς. Πρόκειται για ένα κειμήλιο απόλυτα συνδεδεμένο με την Ελληνική Παλιγγενεσία και τους αγώνες της Τριφυλίας, των Σουλιμοχωρίων και των Ντρέδων για την ελευθερία.

Το Ανοιχτό Ιστορικό Ερώτημα: Ποια Άλλα Κειμήλια Μεταφέρθηκαν;

Εδώ ανακύπτει ένα σημαντικό ερώτημα προς τους φορείς του Σιδηροκάστρου και όλους όσοι ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της ιστορικής αλήθειας:

Εκτός από το Ιερό Δισκοπότηρο, ποια άλλα ιερά κειμήλια έφερε ο ιερέας Γεώργιος Κασίμης από το Άνω Κούβελα στο Σιδηρόκαστρο;

Μήπως ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγεται και το Ιερό Ευαγγέλιο ή άλλα εκκλησιαστικά αντικείμενα που συνδέονται με την Επανάσταση;

Αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας.

Είναι επιτακτική η ανάγκη οι αρμόδιοι φορείς να απαντήσουν με τεκμηριωμένα στοιχεία και να συμβάλουν στην ανάδειξη της πραγματικής ιστορικής διαδρομής αυτών των κειμηλίων. Οι πηγές δεν μπορούν να αντικρουστούν με ατεκμηρίωτες τοποθετήσεις ή εικασίες. Η ιστορία δεν παραχαράσσεται ούτε υποτάσσεται σε αφηγήσεις χωρίς αποδείξεις.

Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης και η ανάδειξη των αυθεντικών κειμηλίων τιμά την Ιστορία των Ντρέδων, των Σουλιμοχωρίων, της Τριφυλίας και συνολικά της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Η αλήθεια δεν φοβάται τον έλεγχο. Περιμένουμε υπεύθυνες απαντήσεις, στηριγμένες σε πηγές.

Με εκτίμηση,

Σταύρος Γ. Σταθόπουλος

Σταύρος Σταθόπουλος: Η αλήθεια για το δισκοπότηρο και την ορκωμοσία των οπλαρχηγών στο Σιδηρόκαστρο

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΣΤΟ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Ομοσπονδία Συλλόγων & Συνδέσμων Τριφυλίας, Θεσμικοί Φορείς Τριφυλιακής Γης

ΘΕΜΑ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ - Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΟΠΛΑΡΧΗΓΩΝ ΣΤΟ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ.

Μετά την αρχική μας επιστολή, που έθετε εύλογα ερωτήματα για την ιστορική ακρίβεια των αναφορών στην εκδήλωσή σας, δεν λάβαμε απαντήσεις. Αντ' αυτού, με προκλητικό θράσος, δημοσιεύσατε φωτογραφία του Δισκοπότηρου, συνοδευόμενη από την ατεκμηρίωτη δήλωση ότι σε αυτό ορκίστηκαν οι Σιδηροκαστρίτες οπλαρχηγοί.

Η ιστορία δεν είναι παιχνίδι ούτε πεδίο ελεύθερης επινόησης. Όταν μιλάμε για ιστορικά γεγονότα, απαιτείται απόλυτη τεκμηρίωση. Η συγκεκριμένη ενέργειά σας αποτελεί ιεροσυλία και προσβολή της ιστορικής αλήθειας.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ

Το ζήτημα του ιερού Δισκοπότηρου και η υποτιθέμενη ορκωμοσία των οπλαρχηγών στο Σιδηρόκαστρο καταρρίπτονται από τις ίδιες τις ιστορικές πηγές:

Ο αείμνηστος Σωτήρης Παπαδόπουλος, Πρόεδρος Εφετών, στο βιβλίο του «Κούβελα, Βιογραφικό Αγωνιστών» (Α' Τόμος, 1996, σελ. 192) αναφέρει:

«Γεώργιος Κασίμης, ιερεύς Αγωνιστής 1821. Καταγόταν από το Άνω Κούβελα. Στον Άγιο Νικόλαο, την εκκλησία του χωριού (Άνω Κούβελα), ευλόγησε τα όπλα των Κουβελαίων επαναστατών που ξεκίνησαν με τον Γιαννάκη Μέλιο και τον Παναγιώτη Ντούφα για να πολιορκήσουν… Μετά την Επανάσταση μετοίκησε οικογενειακώς στο Σιδηρόκαστρο του Δήμου Αυλώνος, όπου και ιερουργούσε μέχρι τον θάνατό του.

Μετέφερε εκεί ένα δισκοπότηρο, αλλά δεν γνωρίζουμε αν διατηρείται ή αν χάθηκε ή αν οι απόγονοί του διατηρούν κάτι από τα ιστορικά του κειμήλια.»

Επομένως, το Δισκοπότηρο δεν ήταν στο Σιδηρόκαστρο το 1821. Αντιθέτως, μεταφέρθηκε εκεί μετά την Επανάσταση, μαζί με τον ιερέα Κασίμη.

Παράλληλα γεννιούνται ερωτήματα τόσο για την προέλευση του Ιερού Ευαγγελίου του Σιδηροκάστρου καθώς και άλλων κειμηλίων της περιόδου εκείνης.

Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο Νικόλαος Καράμπελας στο «Μεσσηνιακό Βιογραφικό Λεξικό» (σελ. 159), ο οποίος διορθώνει ένα ιστορικό λάθος:

«Ο Κασίμης Γεώργιος, παππάς και αγωνιστής του 1821, ευλόγησε στο χωριό του (Άνω Κούβελα) τα όπλα των συμπατριωτών του επαναστατών. Εσφαλμένως αναγράφεται ως τόπος καταγωγής του το Σιδηρόκαστρο, όπου είχε μετοικήσει από το Άνω Κούβελα.»

ΖΗΤΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Δημοσιεύσατε ιστορικές ανακρίβειες και ψευδείς ισχυρισμούς χωρίς καμία πηγή. Αποκρύψατε το γεγονός ότι το Δισκοπότηρο μεταφέρθηκε μετά το 1821 και το παρουσιάζετε ως σύμβολο μιας ανύπαρκτης ορκωμοσίας οπλαρχηγών στο Σιδηρόκαστρο.

Η ενέργειά σας αυτή παραχαράσσει την ιστορία και δείχνει ασέβεια προς την ιστορική έρευνα και την αλήθεια.

Καλούμε την Ομοσπονδία Συλλόγων & Συνδέσμων Τριφυλίας και τους θεσμικούς φορείς της Τριφυλιακής γης να πάρουν ξεκάθαρη θέση απέναντι σε αυτήν την ανευθυνότητα.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΝΟΗΣΕΩΝ

Το Σιδηρόκαστρο έχει πραγματική και σημαντική ιστορική συνεισφορά στην Επανάσταση του 1821, κυρίως μέσω των Σιδηροκαστριτών και Ντρέδων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία. Αυτήν ακριβώς την αλήθεια πρέπει να αναδεικνύουμε, όχι ανύπαρκτα γεγονότα που διαστρεβλώνουν την ιστορική μνήμη.

Ζητάμε άμεση δημόσια διόρθωση των ψευδών ισχυρισμών και τεκμηριωμένες απαντήσεις στα ερωτήματα που σας έχουν τεθεί.

Με σεβασμό στην ιστορική αλήθεια και με ιδιαίτερη αγάπη προς το Σιδηρόκαστρο και τους Σιδηροκαστρίτες.

Σταύρος Γ. Σταθόπουλος

Επιστολή - αίτημα απόδοσης Τιμών στους Ντρέδες

Προς

Αξιότιμο Δήμαρχο Πατρέων κ. Κωνσταντίνο Πελετίδη.

Κοινοποίηση:

Πρόεδρο Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Πατρέων,

Δημοτικούς Συμβούλους Δήμου Πατρέων,

Πρόεδρο Τοπικής Κοινότητας Σαραβαλίου κ. Σπύρο Κασπίρη.

Θέμα: Απόδοση Τιμών στους Ντρέδες - Συμμετοχή στη Μάχη Σαραβαλίου και Πολιορκία των Πατρών.

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,

Με αφορμή την επετειακή εκδήλωση για τη Μάχη του Σαραβαλίου την 9η Μαρτίου 1822, θα ήθελα να σας απευθυνθώ με σεβασμό για ένα ζήτημα που αφορά την ιστορική μνήμη και την απόδοση τιμής στους Ντρέδες αγωνιστές, οι οποίοι συμμετείχαν καθοριστικά στα γεγονότα αυτά.

Σύμφωνα με την ιστορική μαρτυρία του Γρηγοριάδη, καθώς και το βιβλίο του Παναγιώτη Λαμπρόπουλου "Οι Ντρέδες τα Παλληκάρια του Μωριά" (Αθήνα, 1980), στη Μάχη του Σαραβαλίου και στην Πολιορκία των Πατρών, οι Αρκάδιοι - Ντρέδες περίπου 2600, υπό τους Ντρέδες οπλαρχηγούς:

Γεώργιο Γρηγοριάδη,

Δημήτριο Παπατσώρη με τους υιούς του Αναγνώστη και Αδάμ,

Μήτρο Αναστασόπουλο,

Ιωάννη Γκρίτζαλη,

Γεώργιο Συρράκο,

Κωνσταντίνο Μέλιο,

Αναγνώστη Σαμπρή,

συμμετείχαν ενεργά, αγωνιζόμενοι ηρωικά και θριαμβεύοντας στο πεδίο της μάχης. Ιδιαίτερα στη Μάχη του Γηροκομείου, την 22α Μαρτίου 1822, η συμβολή τους υπήρξε καθοριστική, πολεμώντας ακάλυπτοι σε ανοικτό πεδίο εναντίον πολυάριθμων εχθρικών δυνάμεων, σώζοντας τον Γενναίο Κολοκοτρώνη και συμβάλλοντας αποφασιστικά στην ελληνική νίκη.

Η Ιστορία των Ντρέδων αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της Ελληνικής Επανάστασης, όμως δυστυχώς παραμένει υποφωτισμένη στις επίσημες επετειακές εκδηλώσεις της πόλης σας.

Θεωρώ πως η απόδοση μνήμης και σεβασμού στους Ντρέδες αποτελεί ιστορική δικαίωση και ηθική υποχρέωση της πόλης των Πατρών.

Με βάση τα παραπάνω, ζητώ με σεβασμό τα εξής:

1. Να συμπεριληφθεί η αναφορά στους Ντρέδες και στους οπλαρχηγούς τους στο επίσημο τελετουργικό των επετειακών εκδηλώσεων της Μάχης του Σαραβαλίου.

2. Να εξεταστεί η δυνατότητα ονοματοθεσίας οδού, πλατείας ή μνημείου στην περιοχή του Γηροκομείου, όπου οι Ντρέδες αγωνίστηκαν ηρωικά στις 22 Μαρτίου 1822.

3. Να τοποθετηθεί πληροφοριακή πινακίδα στη θέση της Μάχης του Γηροκομείου, με αναφορά στη συμμετοχή των Ντρέδων.

4. Να διερευνηθεί η δυνατότητα δημιουργίας προτομής ή μνημείου προς τιμήν των Ντρέδων αγωνιστών στην Τοπική Κοινότητα Σαραβαλίου.

Η ιστορική αλήθεια και η απόδοση τιμής σε όσους αγωνίστηκαν για την Ελευθερία αποτελεί χρέος όλων μας προς τις επόμενες γενιές.

Είναι γνωστό ότι η Δημοτική Αρχή της Πάτρας αναγνωρίζει τη συμβολή των Ντρέδων, καθώς το 2022 ο Δήμος Πατρέων έθεσε υπό την αιγίδα του την εμβληματική εκδήλωση για τους Ντρέδες στην Πάτρα, στην οποία είχατε τιμήσει και συμμετάσχει με εξαιρετικό χαιρετισμό.

Με την πεποίθηση ότι θα ανταποκριθείτε θετικά στο δίκαιο αυτό αίτημα, παραμένω στη διάθεσή σας για κάθε συνεργασία και πληροφορία.

Με εκτίμηση,

Σταύρος Σταθόπουλος,

Επιμελητής της έκδοσης του επετειακού Τόμου των Ντρέδων

Σταύρος Σταθόπουλος: Κατάθεση δράσεων και προτάσεων που πρέπει να αναλάβει ο Δήμος Τριφυλίας

Χαιρετίζω την πρωτοβουλία της Προέδρου και των μελών του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας της Κυπαρισσίας για τη σύγκληση σε συνέλευση των φορέων και των κατοίκων της Κυπαρισσίας με σκοπό τη κατάθεση δράσεων και προτάσεων που πρέπει να αναλάβει ο Δήμος Τριφυλίας.

Πρωτοβουλία η οποία εύχομαι να βρει συνέχεια από κάθε Δημοτική και Τοπική Κοινότητα όπως ορίζει ο νόμος και να ανταποκριθεί στο περιεχόμενό τους ο Δήμος Τριφυλίας.

Από το γεγονός ότι δεν θα μπορέσω να παραστώ στη σπουδαία και ουσιαστική συνέλευση επιτρέψτε μου να διατυπώσω - καταθέσω δημόσια και μέσω του διαδικτύου ορισμένες σκέψεις - προτάσεις.

Επειδή μια τέτοια Συνέλευση με θεσμική κατοχύρωση, με τη συμμετοχή φορέων και κατοίκων της Κυπαρισσίας, πρωτεύουσας της Τριφυλίας την ιστορική Αρκαδιά, έχει Παντριφυλιακό πρόσημο οι προτάσεις επεκτείνονται σε επίπεδο Δήμου Τριφυλίας.

Ως προς τους Ντρέδες και τη πολιτιστική πορεία του Δήμου Τριφυλίας έχω καταθέσει προτάσεις, με τις οποίες ο Δήμαρχος ήταν σύμφωνος και θα εξεταζόταν άμεσα η δυνατότητα υλοποίησης.

Στις προτάσεις έγινε μνεία αξιοποίησης των ορεινών Κοινοτήτων του συμπλέγματος των Σουλιμοχωρίων που διοικητικά υπάγονται στο Δήμο Τριφυλίας όπως το Λάπι, το Σιτοχώρι και η Κεφαλόβρυση.

Ετέθη πλαίσιο συνεργασίας ανάμεσα στο Δήμο και την Εκπαιδευτική Κοινότητα για τη διδασκαλία της τοπικής μας Ιστορίας μέσω εκδηλώσεων, διαγωνισμών και δράσεων που θα συνδέουν τους μαθητές με την πολιτιστική τους κληρονομιά.

Συζητήθηκε να υπάρξει στοχοθεσία διαδημοτικής συνεργασίας με τους Δήμους Ζαχάρως και Οιχαλίας για περίλαμπρο επετειακό εορτασμό για τα 200 χρόνια από τη μάχη στο Λάπι, το 2027.

Προτάθηκε ο οδικός άξονας από τη διασταύρωση Καλό Νερό μέχρι την είσοδο της Πόλης να ονοματοδοτηθεί σε "Λεωφόρο των Ντρέδων", σε ανάμνηση της ιστορικής πορείας των Ντρέδων για την απελευθέρωση της Κυπαρισσίας.

Φιλοτέχνηση μνημείου για τους θρυλικούς Ντρέδες στην Άνω Πόλη της Κυπαρισσίας σε ένδειξη μνήμης και απόδοσης σεβασμού στην απελευθέρωση της Κυπαρισσίας αποκλειστικά από τους Ντρέδες.

Να υπάρξει τοποθέτηση πληροφοριακών επιδαπέδιων stands στην Κυπαρισσία και στο Κοπανάκι με την αναγραφή των σπουδαιοτέρων μαχών των Ντρέδων, ενώ στου Λάπι και με την αναγραφή της επιστολής των Ντρέδων προς τον Ιμπραήμ.

Ως προς τη γενική θεματική πρόοδο Πολιτισμού εισηγήθηκα τη φιλοτέχνηση προτομών για τους Φώτη Κόντογλου και Κωστή Παλαμά.

Γεγονός ότι τις διαλαμβανόμενες προτάσεις προσυπογράφει και η πνευματική κοινότητα της Κυπαρισσίας όπως ο ποιητής Νίκος Δημογκότσης και ο Συγγραφέας Στάθης Παρασκευόπουλος.

Θεώρηση των Εορταστικών Δράσεων του Δήμου Τριφυλίας:

1. Αναγκαιότητα Συνολικής Θεώρησης για την διασφάλιση Ιστορικής Ακρίβειας στο σχεδιασμό των πολιτιστικών δράσεων του Δήμου Τριφυλίας, ώστε οι δράσεις να στηριχθούν σε ιστορικά τεκμήρια και μαρτυρίες.

Συστηματική έρευνα και αξιοποίηση πρωτογενών ιστορικών πηγών για την τεκμηρίωση κάθε επετείου, ώστε να τιμηθούν οι ιστορικές επέτειοι με σεβασμό και αυθεντικότητα.

Συνεργασία με έγκριτους ιστορικούς και πανεπιστημιακά ιδρύματα για έρευνα στα ιστορικά αρχεία και πηγές για την τεκμηρίωση των γεγονότων πριν την υλοποίηση οποιασδήποτε δράσης για την Αποφυγή πιθανής Ιστορικής Παραχάραξης και ενδεχόμενων Τοπικιστικών Αντιπαραθέσεων και τη διασφάλιση ισοτιμίας ανάμεσα στις Κοινότητες.

Υπογραμμίζω τη σημασία του πολιτιστικού προγραμματισμού με βάση την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Τριφυλίας.

2. Πρόταση Οργάνωσης Εορταστικών Πολιτιστικών Δράσεων με Βάση Ιστορικά Τεκμήρια και Συντονισμός Επετειακών Εκδηλώσεων

Δημιουργία Επιτροπής Επετειακών Εκδηλώσεων που θα συλλέγει - ερευνά Ιστορικά Στοιχεία, σχεδιάζει, οργανώνει και εποπτεύει τις δράσεις του Δήμου, αποτελούμενη από ιστορικούς, εκπαιδευτικούς, και πολιτιστικούς φορείς. Με τη δημιουργία κεντρικής συντονιστικής επιτροπής που θα διαχειρίζεται το χρονοδιάγραμμα και τη θεματολογία των εκδηλώσεων,

Ετήσιο Πρόγραμμα Δράσεων: Καθιέρωση ενός ετήσιου πολιτιστικού προγράμματος που να περιλαμβάνει εκδηλώσεις για σημαντικές τοπικές ιστορικές στιγμές (π.χ. απελευθέρωση Κυπαρισσίας, Μάχη στο Λάπι κ.τ.ό.).

Κατάρτιση ετήσιου πολιτιστικού και επετειακού ημερολογίου, ώστε να αποφευχθεί η επικάλυψη Επετείων και η σύμπτωση εκδηλώσεων σε ίδιες ημερομηνίες.

Σεβασμός στις τοπικές ιστορικές παραδόσεις και μέριμνα για την ανάδειξη όλων των σημαντικών γεγονότων της περιοχής, αποφεύγοντας την υποβάθμιση κάποιων εις βάρος άλλων.

Ειδική πρόβλεψη για μοναδικές τοπικές επετείους, όπως η απελευθέρωση της Κυπαρισσίας ή η μάχη στο Λάπι, με διακριτές εκδηλώσεις που θα υποστηρίζονται εξίσου από τον Δήμο.

Για την Αποφυγή Τοπικισμού και Αντιπαραθέσεων προώθηση της ενότητας των τοπικών κοινωνιών μέσα από κοινές δράσεις, συνεργατικά σχήματα και διαδημοτικής συνεργασίας σε επίπεδο Νομού και Περιφέρειας Πελοποννήσου.

Διοργάνωση εκδηλώσεων με τη συμμετοχή όλων των Κοινοτήτων, ώστε να ενισχυθεί το πνεύμα συνοχής και κοινής πολιτιστικής ταυτότητας.

Προτεραιότητα στην Ιστορική Ενότητα της Τριφυλίας με ενσωμάτωση όλων των ιστορικών επετείων σε μια ενιαία πολιτιστική στρατηγική, που θα τιμά ισότιμα τα ιστορικά γεγονότα κάθε περιοχής του Δήμου.

Διασφάλιση ότι κάθε δράση θα έχει στόχο την προβολή της κοινής ιστορικής κληρονομιάς, χωρίς να ενισχύει τοπικιστικά στερεότυπα και ανιστόρητα αφηγήματα.

3. Πολιτιστική Προβολή

Αξιοποίηση Ψηφιακών Μέσων: Δημιουργία ιστοσελίδας ή εφαρμογής για την προώθηση της τοπικής ιστορίας και των εορταστικών δράσεων.

Συνεργασία με ΜΜΕ και Τουριστικούς Φορείς: Ανάδειξη των δράσεων σε περιφερειακό και εθνικό επίπεδο για την προσέλκυση επισκεπτών.

Καταλογογράφηση των πνευματικών ανθρώπων της Τριφυλιακής γης και του συγγραφικού τους έργου.

Καταλογογράφηση των εικαστικών Καλλιτεχνών της Τριφυλιακής γης με δημιουργία ψηφιακής και έντυπης έκδοσης των φιλοτεχνηθέντων έργων τους.

Δημιουργία Εκθέσεων και Εκδόσεων: Οργάνωση εκθέσεων ιστορικών ντοκουμέντων, δημιουργία επετειακών βιβλίων ή εντύπων που θα προσφέρουν μια πλήρη εικόνα των γεγονότων.

Δραματοποίηση Ιστορικών Γεγονότων: Αναπαραστάσεις μαχών και ιστορικών γεγονότων από ντόπιους συλλόγους, με βάση ακριβή ιστορική έρευνα.

Μνήμες από τον Δήμο Τριφυλίας.

Προτείνω να ενταχθεί η πρόταση ως μόνιμο θέμα στην πολιτιστική ατζέντα του Δήμου με τη δέσμευση της Δημοτικής αρχής για την έναρξη των παραπάνω δράσεων με τη συνεργασία τοπικών συλλόγων, εκπαιδευτικών και ιστορικών.

Φίλες και φίλοι, αυτή η ολιστική προσέγγιση όχι μόνο θα ενδυναμώσει τον πολιτιστικό χαρακτήρα του Δήμου, αλλά και θα προσελκύσει το ενδιαφέρον επισκεπτών, επενδύοντας στην τοπική ανάπτυξη.

Οι προτάσεις αυτές αποσκοπούν στην ανάδειξη της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του Δήμου Τριφυλίας, καθώς και στην ενίσχυση της πολιτιστικής ενότητας και ταυτότητας της περιοχής. Οι ιδέες αυτές συνδυάζουν δράσεις σε επίπεδο ιστορικής έρευνας, πολιτιστικών εκδηλώσεων, εκπαιδευτικών πρωτοβουλιών και τουριστικής προβολής.

Εκτιμώ ότι η συνεργασία, η επιστημονική τεκμηρίωση και η ενίσχυση της πολιτιστικής συνοχής, αποτελούν εκείνα τα συστατικά και ποιοτικά στοιχεία για το πώς ένας σύγχρονος, λειτουργικός και ανθρώπινος Δήμος μπορεί να αξιοποιήσει την ιστορία και τον πολιτισμό ως μοχλό ανάπτυξης και ταυτότητας.

Σας ευχαριστώ, καλή επιτυχία στη Συνέλευση.

Με βαθιά εκτίμηση,

Σταύρος Γ. Σταθόπουλος

Δημήτριος Παν. Τόρβας: Ευτράπελα και σοβαρά του χωριού

ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Όλα του κόσμου τα χωριά, καλά κι αγαπημένα,
μα "το δικό μου" το χωριό δεν μοιάζει με κανένα.
Έτσι το βλέπει πάντοτε, ο Έλληνας χωριάτης:
τ' αγκάθια του, παράδεισος κ' οι πέτρες του, "Αχάτης!"

Όμως, ετούτα τα χωριά, που λεν Σουλιμοχώρια,
σαν κάπως είν' αλλιώτικα, σαν κάπως στέκουν χώρια.
Αν ανεβείς στο Σουλιμά, όλα μπροστά σου βγαίνουν,
γερμένα στις βουνοπλαγιές εφτά αιώνες μένουν.

Ντρέδες: τα κομάντο της επανάστασης! Ματιά σε μια υποφωτισμένη γωνιά της ιστορίας

Γράφει ο Τρύφωνας Δάρας

Τα παιδιά μου αλλά και πολλοί φίλοι μου, συχνά ειρωνεύονται την εμμονή μου με αυτά που θα σας πω παρακάτω. Δεν συμμερίζονται την δική μου αίσθηση της ιστορίας όταν προσλαμβάνεται ως προσωπικό και οικογενειακό βίωμα. «Σημασία έχει τι κάνεις εσύ και όχι τι έκαναν οι πρόγονοί σου» μου λένε. Και ως εξ ημισείας Κρητικοί οι γιοί μου προσθέτουν τη μαντινάδα «ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα».

Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο. Αυτό που ξέρω είναι ότι εγώ δεν κρύβω ότι αισθάνομαι ύψιστη τιμή και περηφάνεια για τους υπέρ της ελευθερίας αγώνες της οικογένειάς μου, της φάρας μου και των συγχωριανών μου στα βουνά της ανυπότακτης ορεινής Τριφυλίας, έστω ως έσχατος και ασήμαντος κρίκος αυτής της αδιάσπαστης μέχρι τις μέρες μας, αλυσίδας!

Και, μέρες που ναι, είπα να γράψω λίγες γραμμές ως ελάχιστο φόρο τιμής στους αγώνες αυτούς. Πολύ περισσότερο που για μια σειρά λόγους (που δεν είναι της παρούσης αλλά έχουν ενδιαφέρουσα ιστορική εξήγηση) οι αγώνες αυτοί δεν έχουν λάβει τη θέση που αντικειμενικά τους αξίζει στην ιστοριογραφία της Επανάστασης του ’21 αλλά και των προεπαναστατικών κινημάτων και αγώνων στο Μωριά.

Η ιστορία μας ξεκινάει στα μέσα του 14ου αι. όταν καμιά 40ριά οικογένειες προερχόμενες από την Ήπειρο, έρχονται και εγκαθίστανται στο οροπέδιο του Δωρίου, ένα φυσικό οχυρό 120 τετραγωνικών χιλιομέτρων σε σχήμα πετάλου με δυο μόνο εξόδους που επέτρεπαν έλεγχο της πρόσβασης και έγκαιρη διαφυγή σε περίπτωση κινδύνου. Ήταν Έλληνες, Αρβανίτες, Χριστιανοί Ορθόδοξοι που κατάγονταν από τους πανάρχαιους Ιλλυριούς Έλληνες της Ηπείρου και είχαν ελληνική εθνική συνείδηση, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν από τους Δεσπότες του Μυστρά ως συνοριοφύλακες του Δεσποτάτου έναντι των Φράγκων που κατείχαν την απέναντι πλευρά, της επαρχίας Ολυμπίας. Από την ανάμειξη αυτών των Βορειοηπειρωτών Χριστιανών και των ελάχιστων ντόπιων κατοίκων της περιοχής, προήλθε το ξακουστό γένος των «Ντρέδων», όπως έμειναν γνωστοί στην Ιστορία οι κάτοικοι των Σουλιμοχωρίων, των 12 χωριών της περιοχής με επιφανέστερα ανάμεσά τους το Ψάρι και το Σουλιμά!

Οι Ντρέδες ήταν πρώτα και πάνω απ’ όλα πολεμιστές. Κυκλοφορούσαν πάντοτε οπλισμένοι και είναι χαρακτηριστικό ότι οπλοφορούσαν και οι γυναίκες που σε περίπτωση πολέμου, μάχονταν στο πλευρό των ανδρών. Στη μάχη του Ψαρίου (24/4/27) ενάντια στον Ιμπραήμ η Γιαννούλα Ντάρα, το όνομα της οποίας έφερε και μια αγαπημένη μου θεία αδελφή του πατέρα μου, έπεσε μαχόμενη μαζί με άλλες 7 γυναίκες των Ντρέδων!

Ήταν επίσης θρήσκοι μέχρι δεισιδαιμονίας, είχαν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς και σεβόντουσαν υπέρμετρα τις γυναίκες, τα παιδιά και τους γέροντες.

Για τη σημασία της ονομασίας τους έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις. Σύμφωνα με την επικρατέστερη, «Ντρες» σημαίνει ευθύς, ειλικρινής, ντόμπρος και πιθανότατα προέρχεται από την αρβανίτικη λέξη «ντρέιτ» που σημαίνει «ίσιος». Με την πάροδο του χρόνου η έννοιά της έγινε ταυτόσημη με τον ανδρείο, τον γενναίο, τον δυνατό, το παλικάρι.

Αμέσως μετά την Οθωμανική κατάκτηση της Πελοποννήσου, στα 1460, οι Ντρέδες μπαίνουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα και διακρίνονται στις συγκρούσεις με τους Τούρκους σε όλη την προεπαναστατική περίοδο όπου λόγω της πολεμοχαρούς φύσης και της πολεμικής εμπειρίας τους, θεωρούνται από την αρχή ως «τα κομάντο» και η προφυλακή των προεπαναστατικών κινημάτων!

Έβγαλαν πολλούς και σπουδαίους αγωνιστές οι Ντρέδες στα προεπαναστατικά χρόνια. Κορυφαίος ανάμεσά τους ο θρυλικός Μάρκος Ντάρας από το Ψάρι (1700-1745) που υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους κλεφταρματωλούς του Μωριά κατά την εποχή της δράσης του που δεν περιορίστηκε στη Μεσσηνία αλλά απλώθηκε σε όλη την Πελοπόννησο. Ήταν ο πρώτος κλεφταρχηγός στο Μωριά που συγκρότησε κλέφτικο σώμα από 300 και πλέον παλληκάρια, ο πρώτος που πέτυχε τη στενή συνεργασία ανάμεσα στους κλεφταρχηγούς όλου του Μωριά και ο πρώτος που αναγνωρίστηκε σαν γενικός αρχηγός από όλους τους καπεταναίους της Πελοποννήσου. Μάλιστα η φήμη των αγώνων του, εναντίον των Τούρκων είχε ξεπεράσει τα όρια του Μωριά και τα κατορθώματά του, «είχον φθάσει εις τας ακοάς και του τότε Σουλτάνου». Για αυτό και όταν δολοφονήθηκε, μετά από προδοσία, πληγωμένος και άρρωστος, το κεφάλι του στάλθηκε με πλοίο στην Πόλη και κρεμάστηκε ως λάφυρο στην Υψηλή Πύλη!

Οι τρεις γιοί του Μάρκου Ντάρα παλουκώθηκαν από τους Τούρκους για να ξεκληριστεί η γενιά των Νταραίων αλλά ο τέταρτος που διασώθηκε, ο Αλέξης Ντάρας αποδείχτηκε άξιος γιός αξίου πατρός αφού έγινε και αυτός πρωτοκαπετάνιος και συναρχηγός των κλεφτών της Πελοποννήσου μαζί με τον Κωσταντή Κολοκοτρώνη, πατέρα του Γέρου του Μωριά. Αυτούς τους αγωνιστές που τους ήξερε καλά άλλωστε καθώς είχαν φιλικούς οικογενειακούς δεσμούς, είχε υπόψη του ο Κολοκοτρώνης όταν έλεγε στον Τερτσέτη «Οι ανδρειότεροι της Πελοποννήσου δεν εζούσαν πλέον. Αν εζούσαν οι παλαιοί, ηθέλαμεν κυριεύσει μ’ ευκολίαν την Πελοπόννησον τον πρώτο χρόνο».

Τα κατορθώματα αυτά τα τραγούδησε η λαϊκή μούσα με κλέφτικα τραγούδια όπως:

«Το Ψάρι και του Σουλιμά τα δυο κεφαλοχώρια,

χαράτσι δεν πληρώνουνε, Τούρκο δεν προσκυνάνε,

γιατί ‘ναι ο Ντάρας το θεριό και ο Τάσης Παπατσώρης,

πιάνουν και στέλνουν μήνυμα σ’ όλα τα παλικάρια,

πάρτε τα καρυοφύλλια σας και πιάστε καραούλι,

ποδάρι Τούρκου να μην μπει μεσ’ στα Σουλιμοχώρια,

γιατί ’ναι οι Ντρέδες ξακουστοί και πρώτοι στο σημάδι,

βόλι δεν πάει αλάθευτο και γιαταγάνι κούφιο»

Φυσικά οι Ντρέδες πρωτοστάτησαν και στην εξέγερση του 1821. Μπήκαν μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τους Μανιάτες στην Καλαμάτα στις 23 του Μάρτη και στις 24 στο Σουλιμά έδωσαν τον όρκο «Ελευθερία ή Θάνατος». Πήραν μέρος, πάντα στην πρώτη γραμμή, σε όλες σχεδόν τις μάχες στην Πελοπόννησο, σε 36 συνολικά μάχες, απέναντι τόσο στους Τούρκους όσο και στον Ιμπραήμ όπου απέναντι στους Ντρέδες είχε τις πρώτες (και μόνες) αποτυχίες του!

Αλλά και μετά την απελευθέρωση δεν έμειναν ήσυχοι οι Ντρέδες. Το καλοκαίρι του 1834, οι Μεσσήνιοι, με πρωτεργάτες τους Ντρέδες και επικεφαλής τον Γιαννάκη Γκρίτζαλη, τον Μητροπέτροβα και άλλους, ξεσηκώθηκαν σε ένα κίνημα το οποίο έγινε γνωστό ως η Μεσσηνιακή Επανάσταση του 1834 με κύριο αίτημα την κατάργηση της Αντιβασιλείας και την ανάληψη του θρόνου από τον ‘Οθωνα, κίνημα που καταπνίγηκε στο αίμα.

Αυτή τους την ανυπότακτη στάση, μαζί με το ότι στάθηκαν πάντα στο πλευρό του Κολοκοτρώνη και των «στρατιωτικών» απέναντι στους «πολιτικούς», Φαναριώτες κλπ, την πλήρωσαν οι Ντρέδες με την υποβάθμιση της ιστορικής τους προσφοράς και των αγώνων τους.

Στα τέλη του 19ου αιώνα,
οι Ντρέδες μετακινήθηκαν από τα ορεινά χωριά τους στους κάμπους της Τριφυλίας και γενικά της Μεσσηνίας. Εκεί δημιούργησαν νέα χωριά όπως το Κάτω Ψάρι, το Δώριο και το Κοπανάκι.

Στη συνέχεια πολλοί απ’ αυτούς πήραν το δρόμο της ξενιτειάς κυρίως προς την Αμερική ενώ όσοι νέοι δεν είχαν μεταναστεύσει πήραν ενεργά μέρος στους πολέμους της περιόδου 1912-1922.

Τι λέτε λοιπόν; Είναι άραγε προγονοπληξία ή αντίθετα απόδοση οφειλόμενης τιμής και πηγή υπερηφάνειας να θυμάται και να τιμά κανείς τους αγώνες, την ιστορική προσφορά και τις θυσίες της οικογένειάς του και των προγόνων του; Έστω κι αν δεν μπορούμε πια να πούμε το πεισματάρικο εκείνο «Άμμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες» των αρχαίων Σπαρτιατών.

Σημ.: Ο Τρύφωνας Δάρας είναι Νομικός Σύμβουλος της Ένωσης Ενημερωτικών Τηλεοράσεων Ελληνικής Περιφέρειας - ΕΕΤΕΠ και του Συνδέσμου Ημερήσιων Περιφερειακών Εφημερίδων - ΣΗΠΕ.

Πηγή: eleftheriaonline.gr

Στ. Σταθόπουλος: Ντρέδες, ένα κεφάλαιο που πρέπει να προστεθεί στην ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης

Μπορεί ένας άνθρωπος να ξαναγράψει την Ιστορία; Η απάντηση είναι «ναι», αν η προφανής αλήθεια είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί και επιστημονικά, μέσα από αξιόπιστες πηγές και εφόσον καταφέρει να ξυπνήσει το ίδιο όραμα σε όσους πιστεύουν σε αυτή και μοιράζονται την ίδια φλόγα. Μιλάμε ακριβέστερα για την προσθήκη ενός κεφαλαίου που λείπει από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, αυτό της πρωταρχικής συμβολής των Ντρέδων στον Αγώνα και στην Εθνική Παλιγγενεσία. Πίσω από αυτή την προσπάθεια, που άρχισε συστηματικά το 2019, βρίσκεται ο Σταύρος Σταθόπουλος ή «Ριπεσιώτης» από τον τόπο καταγωγής του, την Κεφαλόβρυση, ένα από τα Σουλιμοχώρια, τα οποία αποτελούν την κοιτίδα των Τριφύλιων οπλαρχηγών.

Με μεγάλη θέρμη και στοχοπροσήλωση ο κ. Σταθόπουλος κατάφερε να πείσει για τη σημασία του εγχειρήματος, κινητοποιώντας πρώτα απ’ όλα τους Τριφύλιους και ευρύτερα τους Μεσσήνιους, αλλά και βρίσκοντας στην πορεία πολλούς και θερμούς συμπαραστάτες, όπου κι αν απευθύνθηκε, απόδειξη του δικαίου του αιτήματος. Σημασία εδώ έχει η προστασία του εγχειρήματος από κομματικούς χρωματισμούς και η πλήρης οικονομική διαφάνεια.

Έτσι, ένας ιστορικός τόμος εκδόθηκε το 2021, ενώ μια έκδοση επίκειται στη γαλλική γλώσσα, με κυρίαρχο το χαρακτήρα του εικαστικού λευκώματος με δεκάδες ζωγραφικά έργα, αλλά και αποτυπώσεις γλυπτών ή χαρακτικών, εμπνευσμένα από τους Ντρέδες. Επίσης, φιλοτεχνήθηκε ένα μετάλλιο που απεικονίζει την ορκωμοσία των Ντρέδων και προορίζεται να γίνει απεικόνιση στο νόμισμα των 2 ευρώ. Το συμπόσιο γλυπτικής που έγινε το καλοκαίρι στο Ρίπεσι (Κεφαλόβρυση) άφησε παρακαταθήκη μια σειρά από γλυπτά που ήδη τοποθετήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή, ενώ καίριος στόχος παραμένει η ίδρυση και λειτουργία της πινακοθήκης των Ντρέδων στην Τριφυλία. Πολλές επιστημονικές ημερίδες και εκδηλώσεις, μαζί με ένα ντόμινο από ανάλογες μικρές ή μεγάλες πρωτοβουλίες, έχουν φέρει στην επιφάνεια της ιστορίας και συνεχίζουν να ξεδιπλώνουν την ιστορική οντότητα των Ντρέδων. Μάλιστα, αυτή την Κυριακή 24 Μαρτίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Ελληνική Επανάσταση και ειδικά στην καθιερωμένη εκδήλωση του Δήμου Οιχαλίας για την αναπαράσταση της ορκωμοσίας των Ντρέδων στο Άνω Δώριο (το ιστορικό Σουλιμά), έχουν προγραμματιστεί πρόσθετες δράσεις που σχετίζονται με τη γαλλική έκδοση.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά τα «κέρδη», καθώς επίτευγμα με ανοικτή ακτινοβολία αποτελεί η πεπατημένη ότι κάτι που έμοιαζε μακρινό και ακατόρθωτο γίνεται εφικτό. Έτσι, κι άλλες ξεχασμένες ιστορίες μπορούν και αξίζει να διασωθούν με πολύπλευρη αξιοποίηση στο τώρα και στο μέλλον. Και βέβαια, η συζήτηση για τους Ντρέδες είναι συζήτηση, εντός και εκτός συνόρων, για την ελληνική επανάσταση, για τους ήρωες, τις αξίες και τα οράματά της, που είναι διαχρονικά και πανανθρώπινα, όπως ελευθερία, αυτοδιάθεση και δημοκρατία, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, αλλά και δράση και ευθύνη, ακόμα και αυτοθυσία, τα οποία τείνουμε να ξεχάσουμε μέσα στο καθημερινό, το εφήμερο και το ευτελές. Έναυσμα να αναλογιστούμε εκείνους τους αγώνες, την τραχιά ζωή και τις θυσίες που συνέβαλαν σε αυτό που είμαστε σήμερα κι εκείνο που θέλουμε να γίνουμε στο μέλλον…

Λεωνίδας Γ. Θεοχάρης: Η μάχη στο Λάπι

    Με τη συμπλήρωση 196 χρόνων από τη μάχη στο Λάπι κατά του Ιμπραήμ θα ήθελα να επισημάνω ορισμένα λάθη που έχουν διαπράξει κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί συγγραφείς και μνημονεύονται μέχρι και σήμερα σε διάφορες τοπικές εφημερίδες. 

Πιο συγκεκριμένα:

    1ος ισχυρισμός (2 συγγραφείς): Στο Λάπι κατά του Ιμπραήμ έγιναν δυο μάχες και σε αυτές έλαβαν μέρος μόνο οι κάτοικοι του χωριού.

    Εν προκειμένω, έγινε μόνο μια μάχη στις 22 Απριλίου 1827 και όχι δύο. Ο Ιμπραήμ αφότου έλαβε την επιστολή των Αρκαδίων που είχαν συγκεντρωθεί στο χωριό Λάπι στην οποία έγραφαν «…σε περιμένωμεν προθύμως δια να σε πολεμήσωμεν και να μάθεις και πάλιν τι είναι Αρκαδίων ντουφέκι», εφόρμησε κατά των Αρκαδίων. Στις 7 ώρες που διήρκησε η μάχη αυτή κατά τον Γρηγοριάδη που έλαβε μέρος, οι Έλληνες απέκρουσαν με ανδρεία 9 εφόδους του εχθρού. Ο Ιμπραήμ απελπισμένος να καταλάβει το χωριό, απεχώρησε μετά τη δύση του ηλίου και στρατοπέδευσε στο Σανοβά. Την άλλη ημέρα ο ίδιος με αρκετό στρατό αναχώρησε για τη Ζούρτσα, ενώ ο υπόλοιπος στρατός εγκαταστάθηκε στην πεδιάδα της Κοπρινίτσας με σκοπό να επιτεθεί στο Ψάρι. Από τα ανωτέρω προκύπτει αβίαστα ότι στην περιοχή εκτυλίχτηκε μόνο μια μάχη και όχι δυο όπως πιστεύουν και γράφουν μερικοί.

    Είναι αδιαμφισβήτητα αληθές ότι οι κάτοικοι του χωριού αγωνίστηκαν ηρωικά για να προστατεύσουν το χωριό τους, ωστόσο στο πλευρό τους ήσαν 3.000 αγωνιστές από τα Σουλιμοχώρια, την περιοχή της Ζούρτσας και τα Κοντοβούνια. Αυτό προκύπτει από τις υπογραφές των οπλαρχηγών στην προαναφερθείσα επιστολή, επιπλέον δε θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατο μόνον οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού να τρέψουν σε φυγή 20.000 περίπου αντιπάλους.

    2ος ισχυρισμός: Η μάχη αυτή έγινε στην Κουρόρα και σε αυτήν σκοτώθηκαν 7 Λαπαίοι.

    Προτού ο Ιμπραήμ φτάσει στην περιοχή, οι Έλληνες είχαν καταλάβει τρεις ψηλούς λόφους πριν το Λάπι, δεξιά, αριστερά και άνωθεν του χωριού προκειμένου να προστατεύσουν τα νώτα του στρατού (Ιστορικαί Αλήθειαι, Αθ. Γρηγοριάδης, σελ 212). Στην περιοχή Κουρόρα δεν έγινε καμία μάχη. Η θέση Κουρόρα βρίσκεται στην περιοχή του Σουλιμά και περιλαμβάνει το μικρό κομμάτι, ήτοι αυτό που εκτείνεται πιο κάτω από τον Αϊ Λια και το Πετροκούτσι και καταλήγει κοντά στα Σουλιμαίικα αμπέλια (χωράφια των Κολλιαίων). Η λέξη Κουρόρα δε είναι αρβανίτικη και σημαίνει στεφάνι. Εφόσον ορισμένοι, παρασυρόμενοι προφανώς από έναν συγγραφέα της περιοχής αυτής, τοποθετούν το γεωγραφικό χώρο στον οποίο έπεσαν οι 7 Λαπαίοι και δη την Κουρόρα στο σημείο που υπάρχει ο Σταυρός σήμερα, υποπίπτουν σε μεγάλο σφάλμα, καθότι το σημείο αυτό βρίσκεται στη μέση του βουνού Πετροκούτσι, ενώ επιπλέον δεν σχηματίζει στεφάνι για να δικαιολογεί την αρβανίτικη λέξη Κουρόρα.

    Στην εν λόγω μάχη φονεύθηκαν 700 Αιγύπτιοι και 52 Έλληνες, μεταξύ των οποίων και οι 7 Λαπαίοι.

    Στο σημείο αυτό δράττομαι της ευκαιρίας να συγχαρώ θερμά τους κατοίκους του χωριού Λάπι που τιμούν κάθε χρόνο τους ήρωες, εν αντιθέσει με τον τέως Δήμο Δωρίου και νυν Οιχαλίας, που απαξιούν να τιμήσουν τους προγόνους στη μάχη στα Γουβαλάρια κατά του αιμοβόρου Ιμπραήμ, αποτρέποντας αυτόν για τελευταία φορά να καταστρέψει τα ηρωικά χωριά μας.

    Επιπροσθέτως θα ήθελα να επισημάνω στους αυτοδιοικητικούς του Δήμου Τριφυλίας, ιδιαίτερα μάλιστα στους ομιλητές να μνημονεύονται όλοι οι φονευθέντες και όχι μόνο οι 7 Λαπαίοι, καθώς η μη αναφορά τους συνιστά ασέβεια σε αυτούς που έχυσαν το αίμα τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

Λεωνίδας Γ. Θεοχάρης

Ο συγγραφέας Δημήτρης Αθανασόπουλος για την εκδήλωση προς τιμήν των Ντρέδων στο Σουλιμά στις 13/8/2022

Σουλιμά 13-8-2022

Κοι βουλευτές.

Κα Δήμαρχε.

Κε Τεως Περιφερειάρχη.

Κα Πρόεδρε της Τοπικής Κοινότητας.

Κε Πρόεδρε της Ομοσπονδίας Συλλόγων Τριφυλίας.

Κε Πρόεδρε του Συλλόγου των Σουλιμαίων.

Κες & Κοι Καλησπέρα σας.

    Θαρρώ πως όλοι γνωρίζετε ότι η Ελλάδα μας είναι μεν μια μικρή χώρα σε έκταση, αλλά είναι τεράστια στον χρόνο και στην ιστορία. Είναι ένα μακρόστενο πέτρινο ακρωτήρι στην Β/Α Μεσόγειο, που λόγο της γεωγραφικής της θέσης, από τα πανάρχαια χρόνια ως τις μέρες μας, αποτέλεσε και αποτελεί το μήλον της έριδος των εκάστοτε ισχυρών της γης. Μια μικρή χώρα λοιπόν, που ανάμεσα στα πολλά αγαθά της, ως μεγαλύτερα θεωρούνται η τρισχιλιόχρονη ιστορία της και οι αέναοι αγώνες του λαού της για λευτεριά.

    Ένας από τους πολλούς αγώνες των Ελλήνων για λευτεριά ασφαλώς ήταν και η Επανάσταση του 1821, της οποίας τα 200 χρόνια, από την έναρξή της, γιορτάζουμε σήμερα εδώ στο Ιστορικό Σουλιμά, την άλλοτε κραταιά πρωτεύουσα των Ντρέδων. Ένα κορυφαίο ιστορικό γεγονός της σύγχρονης ιστορίας μας λοιπόν, το οποίο υπήρξε το υπ’ αριθμόν ένα Έπος του νεώτερου Ελληνισμού, αφού με αυτήν το Έθνος μας κατόρθωσε, μετά από στυγνή δουλεία 4 αιώνων, να ανακτήσει την ελευθερία του και την κρατική του οντότητα.

    Στην τρισχιλιόχρονη ιστορική μας πορεία, η επανάσταση του 1821, αναμφίβολα, αποτελεί ένα από τα φωτεινότερα ορόσημά της. Αλήθεια, ποιος άλλος λαός θα μπορούσε να κρατήσει άφθαρτα τα Εθνικά του ιδεώδη μετά από τεσσάρων αιώνων στυγνής δουλείας που για δικαιοσύνη της είχε την θέληση του Αγά και για τιμωρία της το φρικτό παλούκι; Οι εξισλαμισμοί, τα παιδομαζώματα, οι δυσβάσταχτες φορολογίες, οι εξευτελιστικές καταπιέσεις και τα τόσα άλλα βάρβαρα μέσα που χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι κατακτητές, σε βάρος των Ελλήνων, όχι μόνο δεν διέκοπταν την ιστορική τους συνέχεια, αλλά την χαλύβδωναν. Παρά τις σκληρές κι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσής τους λοιπόν, η συντριπτική πλειοψηφία τους κατόρθωσε να μην αφομοιωθεί, αλλά να διατηρήσει την Ελληνική της ταυτότητα.

    Σ’ αυτό συνέβαλαν πολλοί. Πρώτη η Εκκλησία μας, η οποία υπήρξε η κιβωτός του Έθνους μας. Οι ρασοφόροι δάσκαλοί της, οι οποίοι κάτω από το αμυδρό φως του κεριού και του καντηλιού και μέσα από το οχτωήχι, έσπερναν τον σπόρο της μάθησης στα σκλαβωμένα Ελληνόπουλα. Οι σοφοί δάσκαλοι του Γένους μας και οι ανά την Ευρώπη Έλληνες διανοούμενοι, οι οποίοι μέσα από τα κινήματα του διαφωτισμού, στα οποία πρωταγωνιστούσαν, συνέβαλαν αποφασιστικά στην πνευματική αφύπνιση των Ελλήνων, ώστε να μην χάσουν την Ελληνική τους συνείδηση και να ριζώσει μέσα τους ο σπόρος της λευτεριάς.

    Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, η επανάσταση του 1821 έχει τις διαστάσεις ενός θαύματος, γιατί «στο θαύμα και όχι στην λογική χρωστάει την ανάστασή του το γένος μας», μας λέει ο Στρατηγός Μακρυγιάννης κι έχει απόλυτο δίκιο. Η λογική έλεγε ότι οποιαδήποτε εξέγερση των Ελλήνων, κατά των Τούρκων, ήτανε εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία. Όλες οι προηγηθείσες, κι ήτανε πάρα πολλές, είχανε πνιγεί στο αίμα και στην καταστροφή.

    Ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, λέει στα απομνημονεύματά του: «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Εμείς αν δεν είμεθα τρελοί δεν κάναμε την επανάσταση διότι θέλαμε συλλογισθεί ότι δεν είχαμε όπλα, πολεμοφόδια, καβαλαρία πυροβολικό και ότι οι Τούρκοι βαστούσαν τις πόλεις και τα κάστρα. Όμως, ως μια βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι μαζί κλήρος, λαός, προεστοί, καπεταναίοι, πεπαιδευμένοι, έμποροι κλπ, συμφωνήσαμε εις αυτόν τον σκοπό και κάμαμε την επανάσταση».

    Ανάμεσα σ’ αυτούς τους τρελούς ήταν και οι Ντρέδες πρόγονοί μας, οι οποίοι «εν όπλοις αείποτε τρεφόμενοι, ήσαν οι ανδρειότατοι, οι μαχιμότατοι και οι ορμητικότατοι πολεμιστές απάσης της Πελοποννήσου και ουδέποτε υπέκυψαν υπό τον ζυγό των Τούρκων, εν καιρώ δε πολεμικής καταστάσεως, οχυρούντο εν τη κώμη Σουλιμά και μάχονταν υπέρ βωμών και εστιών». Από τις αρχές δε του Μάρτη του 1821 είχανε σηκώσει μπαϊράκι και με 160 παλικάρια τους είχανε πιάσει τη δεινή θέση Κακόρεμα, πλησίον της Αρκαδιάς, για να προστατέψουν τους προκρίτους, τον Πρωτοσύγκελο Φραντζή και τους Χριστιανούς κατοίκους της Επαρχίας, από το μαχαίρι που λογάριαζαν να βάλουν οι Τούρκοι για να ματαιώσουν το σεφέρι των ραγιάδων.

    Σήμερα λοιπόν, έχουμε Ιερή υποχρέωση και καθήκον, να γυρίσουμε τους δείκτες του ρολογιού της μνήμη μας στις αλησμόνητες εκείνες ώρες του Εθνικού μας μεγαλείου για να θυμηθούμε όσα έγιναν από τις 24ης Μάρτη του 1821, που ο Παπατσώρης όρκισε τους Ντρέδες εδώ στον Αι Δημήτρη του Σουλιμά, έως τις 8 Γενάρη του 1828, που ήρθε στην Ελλάδα ο πρώτος της κυβερνήτης, ο Ιωάννης Καποδίστριας.

    Να θυμηθούμε τους Ήρωες Ντρέδες προγόνους μας, τους πρωτοπόρους και τους πρωταγωνιστές της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, που πρώτοι άνοιξαν την αυλαία του πολέμου στην Λιγούδιστα της Πεδινής Τριφυλίας και τελευταίοι την έκλεισαν στα Γουβαλάρια της Ορεινής Τριφυλίας. Που στα οκτώ χρόνια του πολέμου πήραν μέρος σε 36 κατά παράταξη μάχες και σε εκατοντάδες χωσιές και καταδρομικές επιχειρήσεις, αφήνοντας στα πεδία των μαχών αμέτρητους νεκρούς και τραυματίες.

    Σήμερα, πρέπει να κλείσουμε ευλαβικά το γόνυ μας μπροστά σ’ αυτές τις Ηρωικές μορφές που έδωσαν τα πάντα στον υπέρ πάντων αγώνα για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Τέλος, έχουμε Ιερή υποχρέωση και καθήκον να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο ώστε οι κόποι, οι θυσίες και τα αίματα που έχυσαν για την ελευθερία μας, να περάσουν στις χρυσές σελίδες της ιστορίας μας, γιατί εκεί είναι η θέση τους. Το 2021 έγιναν μερικά βήματα, αλλά δεν φτάνουν μόνο αυτά, χρειάζονται και άλλα πολλά.

    Κλείνοντας 200 χρόνια ελεύθερου βίου, θαρρώ πως «συν τοις άλλοις», είναι ανάγκη να κάνουμε και έναν απολογισμό των πεπραγμένων μας για να «τσεκάρουμε» τα λάθη μας, κυρίως εκείνα που μας στοίχισαν ποτάμια αίματα και ανυπολόγιστες καταστροφές. Εμφύλιος 1822-1824. Διχασμός 1915-1922-Μικρασιατική καταστροφή. Εμφύλιος 1944-1949. Μόνο τότε θα εμπνευστούμε πλήρως από την επανάσταση του 1821 και θα την τιμήσουμε πραγματικά. Όχι μόνο με επετειακές εκδηλώσεις, πύρινους λόγους και άλλα συναφή, αλλά ξεκινώντας μια νέα επανάσταση, πρώτα εναντίον των λαθών μας και ταυτόχρονα εναντίον όλων εκείνων που θέλουν την Ελλάδα μας «ένα άψυχο σώμα, ένα κουφάρι δίχως ψυχή και καρδιά, ένα λουλούδι δίχως χρώμα και μυρουδιά».

    Ίσως κάποιοι από εσάς να αναρωτηθούν: Έχουν απομείνει ζωντανοί Έλληνες που θα οραματιστούν όλα τα παραπάνω; Εγώ πιστεύω πως είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία. Όμως, θέλουμε αφύπνιση από την βαθιά ραστώνη στην οποία έχουμε βυθιστεί. Ωστόσο, «ατελείωτες γενιές νεκρών και αγέννητων αυτού του τόπου», απαιτούν αποδείξεις. Και επειδή «οι καιροί ου μενετοί», τις απαιτούν σήμερα, όχι αύριο.

    Οι εξ Ανατολών υπερφίαλοι γείτονές μας εποφθαλμιούν τμήματα της πατρίδας μας. Σήμερα τα νησιά μας, αύριο ποιος ξέρει ποιά άλλα τμήματά της. Οι ισχυροί της γης, αυτοί που ορίζουν τις τύχες των μικρών κρατών και των λαών τους, σφυρίζουν αδιάφορα, γιατί, προφανώς, αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

    Άρα, αν χρειαστεί, «ότι κάμουμε θα το κάμουμε μοναχοί μας», όπως έλεγε ο Γέρος του Μωριά και δεν έχουμε να περιμένουμε από κανέναν βοήθεια. Αυτό, από μόνο του, πρέπει άμεσα να μας αφυπνίσει, να μας ενώσει και να μας κάνει μια γροθιά, ώστε, ανά πάσα στιγμή, να είμαστε πανέτοιμοι να τους αποδείξουμε, ότι «η μεγαλοσύνη στα Έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα» και ότι είμαστε πανάξιοι απόγονοι των Θρυλικών Ηρώων του 1821, των Ντρέδων που ήρθαμε να τιμήσουμε σήμερα εδώ στο Σουλιμά, αλλά και όλων των άλλων Ελλήνων, που με τους κόπους, τις θυσίες και το αίμα τους μας χάρισαν την ελευθερία μας.

    Κλείνοντας, «Δεν έχω άλλο να σας πω κανένα, παρά μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του 21».

    Τιμή και δόξα στους αθάνατους Ντρέδες προγόνους μας.

    Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι καλή συνέχεια.

    Δημήτρης Παν. Αθανασόπουλος

Δημήτριος Μητρόπουλος: Αστυνομία και Κοινωνία

Γράφει ο Δημήτρης Μητρόπουλος, Αντιστράτηγος, Επίτιμος Υπαρχηγός Ελληνικής Αστυνομίας, Συγγραφέας, Πτυχιούχος Νομικής, Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών Πανεπιστημίου Αθηνών, Καθηγητής στη Σχολή Αξ/κών Ελληνικής Αστυνομίας, Πιστοποίηση ΕΟΠΠΕΠ, Μέλος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.

Μιλώντας για την ορ­γάνωση, την ευημε­ρία και την προκοπή της Κοινωνίας μας, είναι εύλογο να ανατρέξει κανείς στον «Πρωτα­γόρα» του Πλάτωνα και να μνημο­νεύσει το πολύ γνωστό περιστατι­κό της «αιδούς» και της «δίκης». Ο Ζευς, δηλαδή, βλέποντας ότι είναι αδύνατη η ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων, έστειλε σε αυτούς την «αιδώ» και την «δίκη» με την εντολή, όποιος τις παραβιάζει να τι­μωρείται αυστηρά. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό και υπογραμμίζεται από όλους τους πολιτειολόγους του κόσμου, ο Πλάτων, στην «Πολι­τεία» του, μιλάει με ιδιαίτερη έμφαση για το ρόλο των Φυλάκων που ήταν ταγμένοι για την εποπτεία τηρήσεως και εφαρμογής των θέσμιων. Και δίνει ιδιαίτερη σημασία στο θέμα της επιλογής εκείνων που θα ασχοληθούν με το λειτούργημα αυτό. Καθώς επίσης και στο θέμα της κατάλληλης αγωγής και παιδείας των (Πολιτεία 374c). Και ακόμη δεν νοείται για τον Πλάτωνα δημόσιος λειτουργός ο οποίος να μην έχει ενστερνιστεί την ιδέα της Δικαιοσύνης. Η οποία, κατ' αυτόν, εί­ναι η κορωνίδα των αρετών για μια «υγιή Πόλιν» όπως την αποκα­λεί και όχι «φλεγμαίνουσαν και ασθενή».

Σήμερα ο ρόλος της Αστυνομίας είναι ένας φάρος, που φωτίζει την Κοινωνία και τον βλέπουν οι άλλοι. Είναι ένα σημείο αναφοράς για όλους. Είναι ένας κυματο-θραύστης στα ορμητικά κύματα της δια­φθοράς και του εγκλήματος. Γι’ αυτό και ο Αστυνομικός σήμερα, πρέ­πει να γνωρίζει πολλά πράγματα για να ανταποκριθεί στη δύσκολη αποστολή του. Πρέπει να είναι ενήμερος για τα σύγχρονα επιτεύγ­ματα της τεχνολογίας και γενικότερα για τις μεθόδους που πρέπει να χρησιμοποιεί. Πρέπει να έχει τέτοια μόρφωση, κοινωνική, επαγ­γελματική και επιστημονική που απαιτεί η θέση του στην πολυτά­ραχη, καταναλωτική και προκλητική κοινωνία μας.

Η 8η Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Η καθιέρωση της 8ης Μάρτη ως Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, έγινε μετά από πρόταση της αγωνίστριας του εργατικού κινήματος Κλάρας Τσέτκιν, η οποία διακρίθηκε για τους μεγάλους γυναικείους εργατικούς αγώνες, για ίση αμοιβή των γυναικών με τους άνδρες, για μείωση των ωρών εργασίας και ανθρώπινες συνθήκες στη δουλειά. Οι αγώνες συνεχίστηκαν ενάντια στην καταπίεση, την εκμετάλλευση, την ανισότητα και την βία κατά των γυναικών. 

Στην προηγμένη εποχή μας και στην πολιτισμένη δύση οι γυναίκες είναι τα εύκολα θύματα, δολοφονούνται, βιάζονται, δεν μπορούν να εργαστούν γιατί δεν έχουν που να αφήσουν τα παιδιά τους, μπαίνει το δίλημμα σε μία εγκυμοσύνη ανάμεσα στο παιδί και τη δουλειά. 

Ακούραστες πάντα οι γυναίκες αναλαμβάνουν την φροντίδα των παιδιών, των γονιών, των ανέργων της οικογένειας, χωρίς δημόσιες υποστηρικτικές δομές. Κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες και καλύπτουν ελλείψεις των παιδικών σταθμών, των νηπιαγωγείων, του ολοήμερου σχολείου και των μονάδων φιλοξενίας ηλικιωμένων. Όμως δεν είναι λίγες οι φορές που υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση και σεξιστικά σχόλια στο σπίτι και στη δουλειά. Και όλα θεωρούνται φυσιολογικά! 

Υπάρχει ανισότητα σε σχέση με τους άνδρες στην πρόσβαση, στην εξέλιξη στην δουλειά, στις αμοιβές και στα εργασιακά δικαιώματα. 

Οι κινητοποιήσεις των γυναικών διεθνώς, τα τελευταία χρόνια, έχουν ξαναφέρει στην επικαιρότητα την πάλη των γυναικών, οργανώνοντας μαζικές και εντυπωσιακές απεργίες γυναικών, διαδηλώσεις και δημοψηφίσματα. 

Δυστυχώς και σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης και των συνεχιζόμενων μνημονιακών πολιτικών με τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, την κατάργηση των εργατικών κατακτήσεων, τις διαλυμένες κοινωνικές δομές και τις διακρίσεις, τα προβλήματα των γυναικών μεγαλώνουν και μόνο με αγωνιστικές παρεμβάσεις θα επιλυθούν. 

Οι Κυβερνήσεις έχουν ευθύνες για την συνέχιση αυτής της κατάστασης, αφού ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια οι μνημονιακές πολιτικές έχουν χειροτερεύσει τη θέση της γυναίκας. 

Το Κίνημα Αλλαγής, η δημοκρατική παράταξη μπορεί να εγγυηθεί την αναγέννηση του Κοινωνικού Κράτους. 

Μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρέπεια σε κάθε πολίτη, ίσες ευκαιρίες για όλους και διαρκή στήριξη των δικαιωμάτων των γυναικών με συγκεκριμένες δράσεις όπως: 

Δωρεάν παιδικούς σταθμούς 

Πραγματική δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία. 

Παροχή παιδικών κατασκηνώσεων 

Προστασία μητρότητας 

Ίση αμοιβή για ίση εργασία 

Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας 

Δημόσιες δομές καταγραφής της σεξουαλικής κακοποίησης και υποστήριξης κακοποιημένων γυναικών. 

Καλαμάτα 7-3-2019 Με τιμή 

Παναγιώτης Αλευράς 

Πρ. Αντ/ρχης Π.Ε Μεσσηνίας 

Υποψήφιος Βουλευτής ΚΙΝΑΛ

Μακεδονία… Θερμοπύλες κρατούν οι άνθρωποι που γνωρίζουν την ιστορία…

Η Μακεδονία σήμερα είναι μία ιστορική περιοχή της Βαλκανικής Χερσονήσου.

Με τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913) η περιοχή απελευθερώθηκε από τον οθωμανικό ζυγό. Το 53% προσαρτήθηκε στην Ελλάδα (Μακεδονία του Αιγαίου), το 37% στην Σερβία, στα σημερινά Σκόπια (Μακεδονία του Βαρδάρη), και το 10% στη Βουλγαρία (Μακεδονία του Πιρίν). Αυτά είναι τα σύνορα, αυτά συμφώνησαν τότε.

Άρα η αρχαία Μακεδονία εκτείνεται ως προς το πλείστων στη δική μας επικράτεια, και όχι των γειτονικών χωρών. Στα θεμέλια της ιστορίας είμαστε οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής. Ο Μακεδόνας Στρατηλάτης Μ. Αλέξανδρος γεννήθηκε στην Πέλλα. Ανέτειλε τον πολιτισμό και τη λάμψη του ελληνικού πνεύματος στον τότε άγνωστο κόσμο. Δικαιολογημένα η ιστορία ανακήρυξε τον Αλέξανδρο ‘’Μέγα’’ για το γιγάντιο έργο του. Η ελληνική γλώσσα έγινε διεθνής στους «βάρβαρους» της Ασίας και της Αιγύπτου.

Παύλος Μελάς (1870-1904). Λοχαγός πυροβολικού. Ηρωική μορφή του Μακεδονικού Αγώνα. Γεννήθηκε στη Μασσαλία. Μεγάλωσε στην Κηφισιά Αττικής.

Τέλλος Άγρας (Σαράντος Αγαπηνός, 1880-1907). Έλληνας αντάρτης, από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας. Πρωτοστάτησε σε συμπλοκές με τους κομιτατζήδες στη λίμνη των Γιαννιτσών. Αποθανατίστηκε σε τραγούδια και στο μυθιστόρημα ‘’Τα μυστικά του βάλτου’’ της Πηνελόπης Δέλτα. Ήρωες, αγωνιστές από την Κρήτη, από τη Μάνη, από την Πελοπόννησο, από όλη την Ελλάδα… έδωσαν τον αγώνα και το αίμα τους. Για τη δική μας Μακεδονία.

Δυστυχώς σήμερα, άλλαξαν τα πάντα! Εμείς δε θα ζήσουμε με φήμες και απειλές. Στη γενικότερη φιλοσοφία, κάποιων που τα κατάφεραν. Σε νατοϊκές συμφωνίες, που θα έρθουν!

Οι στιγμές ήταν κρίσιμες. Συμβιβάστηκαν τα πάντα… Μόνοι τους. Προσπαθήσαμε να αποτρέψουμε τα σχέδια των κυβερνώντων. Αναλογιστήκαμε τους δικούς μας ρόλους στο μέλλον. Δεν μπορέσαμε… και ας αγωνιστήκαμε! Οι χάντρες και τα καθρεφτάκια στη λίμνη! Η απαξίωση του αγώνα μας ήταν ένα ‘’κλικ’’ της δικής σας φωτογραφίας.

Για την ανέλπιστη απώλεια της Μακεδονίας μας ενώνουμε τη φωνή μας στο δικό μας μέλλον… για το δικό μας πιστεύω… για τα παιδιά μας…

Τέλος, να υπενθυμίσω το σλαβόφωνο μοιρολόι για τον καπετάν Άγρα:

‘’-Δεν έχεις μάνα, γλυκό παιδί για να σε κλάψει.

-Δεν έχεις αδελφή, να σε πενθήσει.

-Πως σε ξεγέλασαν;

-Πως σε έφεραν εδώ και σε κρέμασαν στην καρυδιά;

-Να σε φέρουν σε ξένη γη.

-Ξένες μάνες να σε κλάψουν.

-Ξένες αδελφές να σε μοιρολογήσουν’’.

ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ….ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΕ…ΕΠΑΓΡΥΠΝΕΙΤΕ…

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

                                                    Μετά τιμής
                                    Κώστας Σωτ. Γκρίτζαλης

ΝΤΡΕΔΕΣ οι άγνωστοι ήρωες του 1821 - Γιατί ήταν ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

Γράφει ο Γιάννης Μποζίκας

ΩΣ απόγονος των Ηρωικών Ντρέδων λόγω της καταγωγής του παππού μου οφείλουμε στο ρου της Ιστορίας να αναφέρουμε σημαντικά στοιχεία για τους αγωνιστές που απελευθέρωσαν την Κυπαρισσία, αλλά κάποια στιγμή θέλησαν να τους απαξιώσουν καθώς το 1834 δεν έσκυψαν το κεφάλι στους πολιτικούς ταγούς που ξεπούλησαν την Ελλάδα με το πρώτο ΔΑΝΕΙΟ και ΜΝΗΜΟΝΙΟ, κάνοντας την πρώτη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ επανάσταση στην Ελλάδα. Είναι τιμή μας που σήμερα τους τιμούμε γιατί χωρίς τους ήρωες μαζί με τους τοπικούς οπλαρχηγούς δεν θα ήμασταν ελεύθεροι....
Επειδή πολλά έχουν ακουστεί για την επανάσταση του 1821 και σήμερα παρουσιάζεται μία ωραιοποιημένη ιστοριούλα ότι όλοι οι Έλληνες ξύπνησαν την 25η Μαρτίου του 1821 και είπαν να διώξουν τον Τούρκο κατακτητή καλό είναι να μιλήσουμε και για κάποιους που δεν προσκύνησαν ποτέ και έλαβαν μέρος σε όλους τους αγώνες εναντίων των Τούρκων από την υποδούλωση το 1453 μέχρι και την απελευθέρωση το 1821.
Στο πάνθεον των ηρώων αυτών ανήκουν και οι θρυλικοί Ντρέδες. Έλληνες-Αρβανίτες χριστιανοί ορθόδοξοι οι οποίοι μετακινήθηκαν από την περιοχή της Ηπείρου στην οποία έμεναν αιώνες ολόκληρους στην ορεινή περιοχή της βόρειας Μεσσηνίας στα τέλη του 14ου αιώνα ύστερα από πρόσκληση των Δεσποτών του Μυστρά Μανουήλ Καντακουζηνού και Θεοδώρου A΄ Παλαιολόγου, προκειμένου να πυκνώσει ο πληθυσμός του τόπου που είχε μειωθεί από αρρώστιες και πολέμους. Εγκαταστάθηκαν στους ορεινούς όγκους του σημερινού χωριού Δωρίου, όπου κι εκεί έφτιαξαν τα χωριά τους, που ονομάστηκαν Σουλιμοχώρια.

Ο Κώστας Σωτ. Γκρίτζαλης για τον Αριστείδη Καλαντζάκο

Με θλίψη και τιμή αποχαιρετήσαμε τον Αριστείδη Καλαντζάκο.

Έναν ευπατρίδη πολιτικό με ήθος, αξιοπρέπεια και σωφροσύνη. Έντιμο και αφοσιωμένο στην παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και στον Μεσσηνιακό λαό. 
Προσωπικά είχα την τιμή να τον γνωρίσω καλύτερα και πιο προσωπικά το 1993, όταν ήταν υπουργός εργασίας και εγώ έκανα τα πρώτα μου βήματα σαν συνδικαλιστής. 

Σε δύσκολες συνδικαλιστικές συγκρούσεις, τον διέκρινε μεγάλη ευαισθησία σε εργασιακά θέματα. Ήταν μετριοπαθής, μεγαλόψυχος, αλλά και συναινετικός με τους ομιλητές του. 

Θα τον θυμόμαστε για την μεγάλη και σπουδαία πολιτική του διαδρομή, με αρχές και αξίες. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους.

Κώστας Σωτ. Γκρίτζαλης

Πρώην συνδικαλιστής ΔΑΚΕ ΠΕΤ - ΟΤΕ

Επιστολή του Λεωνίδα Γ. Θεοχάρη με θέμα: Πρόταση επαναφοράς του ονόματος του χωριού Άνω Δωρίου Μεσσηνίας σε Σουλιμά

Λεωνίδας  Θεοχάρης

Δραγατσανίου 19,

Αγία Παρασκευή Αττικής

Τ.Κ. 15343

Κινητό:6977631731

                                               Αθήνα   13/12/2013

Προς 

τo Δήμο Οιχαλίας

Κοινοποίηση σε:

Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Τριφυλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσόστομο.

Πρωθυπουργό της Ελλάδας, κ. Αντώνη Σαμαρά.

Όλους τους βουλευτές του νομού Μεσσηνίας.

Περιφερειάρχη Πελοποννήσου κ. Πέτρο Τατούλη.

Αντιπεριφερειάρχη Μεσσηνίας κ. Παναγιώτη Αλευρά.

Σύνδεσμο Ιστορικών συγγραφέων.

Εφημερίδες και περιοδικά του νομού Μεσσηνίας.

  

Θέμα: Πρόταση επαναφοράς του ονόματος του χωριού Άνω Δωρίου Μεσσηνίας σε Σουλιμά –όπως ήταν η αρχική του ονομασία- για ιστορικούς λόγους.

Σχετικά:

Το διάταγμα της 4/11/1927 «Περί μετονομασίας συνοικισμών, πόλεων, κωμών» το οποίο δημοσιεύτηκε στο υπ’αριθμόν 306 ΦΕΚ Τ.Α. της 22/12/1927

Τα δημοσιεύματα των:
α) Προέδρου του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων, κ. Στάθη Παρασκευόπουλου, στην εφημερίδα «Τα Νέα των Σουλιμαίων» (σελ. 5, Μαΐου - Ιουνίου 2012) με τίτλο: «Με αφορμή μια πρόταση… Σουλιμά ή Άνω Δώριο… Μια βραδιά στο Σουλιμά».

β) κ. Παν. Α. Ηλιόπουλου, αντιστρατήγου της ΕΛ.ΑΣ ε.α., στην εφημερίδα «ΦΩΝΗ της Καλαμάτας» (σελ. 10 της 26/9/2012) με τίτλο «Το Σουλιμά: Ένας τόπος με Ιστορία».

γ) της λογοτέχνιδος κ. Γαρυφαλλιάς Κατσαμπάνη - Τσαγκάρη στην εφημερίδα «ΦΩΝΗ της Καλαμάτας» (8/10/2012, σελ. 10) με τίτλο: «Σουλιμά: Ένας τόπος, ένα όνομα που έγραψε Ιστορία».

δ) κ. Ιωάννη-Χρήστου Ρουσσάκη, στην ίδια εφημερίδα  (της 1/10/2012, σελ. 23) με τίτλο: «Σουλιμά: Η αλήθεια για το όνομα».

ε) κ. Ευάγγελου Γιαννικόπουλου, στην εφημερίδα «Η ΠΑΝΟΛΥΜΠΙΑΚΗ» -της οποίας είναι Δ/ντής- με τίτλο «Η μετονομασία πόλεων και χωριών (σελ. 4, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2012).

στ) Της εφημερίδας «Τα νέα των Σουλιμαίων» (Μάιος-Ιούνιος 2013, σελ. 8), στο οποίο αναφέρεται το διάταγμα περί μεταφοράς της πρωτεύουσας του Δήμου Δωρίου από το Σουλιμά στο Ψάρι.

Αξιότιμοι κύριοι.

Όπως γνωρίζουμε όλοι, κάθε χρόνο στις 24 Μαρτίου στο Άνω Δώριο ή καλύτερα στο θρυλικό Σουλιμά, όπως το κατέστησε γνωστό στο πανελλήνιο η ένδοξη ιστορία του, γιορτάζουμε με λαμπρότητα και επισημότητα την επέτειο της επανάστασης της χώρας μας το 1821.

Στην εθνική μας αυτή γιορτή παρίστανται ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας, υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές, εκπρόσωποι πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, πρόεδροι των γύρω χωριών και αντιπρόσωποι των συλλόγων τους, στρατιωτικό άγημα απόδοσης τιμών, αντιπροσωπείες σχολείων, εκπρόσωποι διαφόρων φορέων και πλήθος κόσμου. Ψάλλεται δοξολογία και τελείται αναπαράσταση του όρκου των Ντρέδων, ανακρούεται ο Εθνικός Ύμνος, εκφωνείται ο πανηγυρικός λόγος της ημέρας, κατατίθενται στεφάνια, απαγγέλλονται ποιήματα και ακολουθούν χοροί και δημοτικά τραγούδια, τα οποία κυρίως υμνούν το Σουλιμά, τα Σουλιμοχώρια και τους Ντρέδες. Όλα είναι τέλεια. Η όλη τελετή γίνεται με ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια. Έτσι τιμάμε, όπως τους αξίζει, τη μνήμη αυτών που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας μας, αλλά και αναβαπτιζόμαστε στα ελληνοχριστιανικά νάματα και στα εθνικά μας ιδεώδη.

Την ιστορία της πατρίδας μας και ιδιαίτερα αυτήν του τόπου μας τη γνωρίζουμε όλοι και μάλιστα πολλοί τη γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμένα. Γι' αυτό, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι τα όσα στη συνέχεια θα αναφέρω δεν έχουν σκοπό να διδάξουν σε κανένα την Ιστορία μας. Εξ άλλου, αυτή γράφεται από τους ειδικούς και από αυτούς που έζησαν τα γεγονότα της εκάστοτε εποχής. Αυτά, λοιπόν, που θα εκθέσω παρακάτω έχουν αποκλειστικό σκοπό να αιτιολογήσουν την πρότασή μου περί επαναφοράς του ονόματος της γενέτειράς μου από «Άνω Δώριο», που είναι σήμερα, σε «Σουλιμά», που ήταν η αρχική του ονομασία.

Η περιοχή μας (του Γρηγόρη Ρήγα)

Ο Καλλικράτης απέτυχε. 

Πρέπει να ξεκινήσει μία προσπάθεια ενεργοποίησης όλων, κομματικών-πολιτικών-τοπικών φορέων-πολιτών, για την επίλυση του θέματος του Δήμου. 

Ας κάτσουν κάτω οι τοπικοί προύχοντες, μακριά από προσωπικές ιδιοτέλειες, να κάνουν μια προσπάθεια για δημιουργία Δήμου (να φύγουμε από την Οιχαλία).

Ας προχωρήσουμε μόνοι μας ή ας κάνουμε μια προσπάθεια με Κοπανάκι- Αετό ή και με ορεινή Τριφυλία.

Ας ξυπνήσουν, διότι η εποχή ενδείκνυται και μην παραλείψουμε το γεγονός ότι υπάρχει και πολιτική βούληση.

Εάν δεν γίνει κάτι τώρα θα θεωρώ, εγώ τουλάχιστον, ότι οι δημοτικοί προύχοντες οδήγησαν την περιοχή σε καταστροφή. 

Δεν θέλουμε άλλο Οιχαλία.

Όλοι μαζί, ο καθένας με τον τρόπο του, για έναν Δήμο ανεξάρτητο και περήφανο.

Χαιρετισμούς σε όλους τους αδελφούς πατριώτες.

Γρηγόρης Ρήγας.

Ψαραίος Τριφύλιος Μεσσήνιος και όχι Οιχάλιος.

Φυλακές Δωρίου - Ανοσιούργημα

Πρωτίστως θα ήθελα να ευχαριστήσω το διαχειριστή της ιστοσελίδας anodorio.blogspot.com κ. Γιάννη Ανδριόπουλο, που μας δίνει τη δυνατότητα να εκφράσουμε ελεύθερα τη γνώμη μας.
Φίλες και φίλοι διάβασα στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ» την πρόταση - απόφαση του δήμου για δημιουργία φυλακών στο Δώριο. Κάτι που κανένας δήμαρχος δεν διανοήθηκε σαν ενεργός πολίτης και συντοπίτης.
Ενίσταμαι διότι έχω την αίσθηση, ότι η φυλακή δεν είναι εκκλησία.
Δεν μας φτάνει η ανασφάλεια που ζούμε, προσθέτουν κι άλλη;
Ας πάνε οι υπεύθυνοι να ρωτήσουν τους κατοίκους του Κορυδαλλού, της Κέρκυρας και τις άλλες περιοχές που φιλοξενούν φυλακές, γιατί κάνουν το παν για να τις διώξουν.
Όποτε η κυβέρνηση προτείνει μια περιοχή κατεβαίνουν οι κάτοικοι με μαύρες σημαίες και κλείνουν τα καταστήματα. Αυτοί δεν θέλουν την ανάπτυξη; Εμείς τη ζητάμε και μάλιστα εσπευσμένα.
Συμφωνώ με την ανάπτυξη όλου του τύπου ΚΕΒΟΠ που επρόκειτο να γίνει στο Δήμο μας και είναι παγωμένο και λησμονημένο. Ιδού πεδίον λαμπρό για ανάπτυξη κ. Δήμαρχε και όχι φυλακές.
Οπωσδήποτε θα ωφεληθούν, κυριολεκτικά, θα θησαυρίσουν μερικά επαγγέλματα που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, εις βάρος των πολλών. Τώρα με το διορισμό 200 ατόμων υπάρχει μαγικός τρόπος καταργήσεως του νόμου ΑΣΕΠ, για να διοριστούν τα "δικά μας παιδιά".
Φίλες και φίλοι, για ένα τόσο σοβαρό και μεγάλο θέμα θα έπρεπε να ερωτηθεί ο κόσμος εάν θέλουν τις φυλακές ή όχι. Κοντολογίς…παίρνουν αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς. Ειλικρινά δεν μπορεί να το χωρέσει ο ανθρώπινος νους. Στην περιφέρειά μας έχουμε πνευματικούς ανθρώπους. Ζητάμε από αυτούς να μπουν μπροστά και να δώσουν ένα βροντερό ΟΧΙ στην ίδρυση φυλακών σήμερα, όχι αύριο θα είναι πολύ αργά. Το έγκλημα θα έχει συντελεσθεί.
ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ.
Ταπεινά
Βασίλειος Σταθόπουλος

Ελείψεις Αστυνομικών στην περιοχή μας

Του Αντώνη Λιακόπουλου
Αντιπροέδρου της Ε.ΑΣ.Υ.Α. Επί Δημοσίων Σχέσεων

Είναι απορίας άξιο, πως ένα Τμήμα Τροχαίας έχει υποβαθμιστεί σε τέτοιο βαθμό και παρόλα αυτά, χάρη στο μεράκι, την αυταπάρνηση, την θέληση για προσφορά, αλλά κυρίως στην αίσθηση του καθήκοντος που χαρακτηρίζει τους υπηρετούντες σ’ αυτό, μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία και πραγματικά κανένας να μην εκφράζει παράπονα. Το ερώτημα που μπαίνει όμως είναι: ως πότε το λιγοστό προσωπικό θ’ αντέξει σ’ αυτούς τους τόσο εξοντωτικούς ρυθμούς γι αυτούς, αλλά και για τις οικογένειές τους. Αλήθεια τον Ν. 394/2001 Χρόνος Εργασίας Προσωπικού τον έλαβε κανείς υπόψη;
Στο εν λόγω τμήμα, υπηρετούν μαζί με τον Διοικητή και έναν πολιτικό υπάλληλο δεκαοχτώ άτομα. Από αυτούς δύο είναι αποσπασμένοι σε άλλες υπηρεσίες, οι οποίες είναι στην ίδια μοίρα με το Τμήμα Τροχαίας από πλευράς δύναμης και χρήζουν ενίσχυσης. Έτσι ο Διοικητής πρέπει με τους δεκαπέντε Αστυνομικούς, να στελεχώσει γραμματεία, Αξιωματικό υπηρεσίας, όχημα Τ.Ο.Τ.Α., όχημα ελέγχου κλπ. Που να τους βρει; Μάλιστα η σεβαστή προϊστάμενη υπηρεσία του Νομού Μεσσηνίας, διατάσει ένας την ημέρα να πηγαίνει στην Καλαμάτα για ενίσχυση κρατητηρίων. Δηλαδή ένας αστυνομικός την ημέρα, φεύγει με υπηρεσιακό όχημα, διανύοντας 140 χιλιόμετρα πήγαινε – έλα για να φυλάει κρατουμένους στην Καλαμάτα. Πως είπατε; Οικονομική κρίση!
Το ωραίο της υπόθεσης είναι, ότι τα κρατητήρια της Διεύθυνσης, πολλές φορές έχουν λιγότερους κρατούμενους από τα κρατητήρια της Κυπαρισσίας, δεδομένου ότι τα Τμήματα της Υποδιεύθυνσης Κυπαρισσίας, δεν διαθέτουν κρατητήρια, αλλά ούτε Αστυνομικούς. Έναν το 8ωρο με το ζόρι. Την ημέρα που επισκέφτηκα την Κυπαρισσία, είχαν στα κρατητήρια (14) δεκατέσσερις κρατούμενους και η Καλαμάτα (3) τρεις.
Τώρα από πλευράς αστυνόμευσης, η Τροχαία Κυπαρισσίας έχει στην δικαιοδοσία της 100 χλμ. Εθνική οδό, καθώς και Επαρχιακό δίκτυο, επτά Δήμους (Νέστορος, Γαργαλιάνων, Φιλιατρών, Κυπαρισσίας, Αυλώνα, Αετού, Δωρίου), μία κοινότητα (Τριπύλας) και συνολικό πληθυσμό 40.000 κατοίκων. Αν αναλογιστούμε ότι εκτός των Δήμων Αετού και Δωρίου, όλοι οι υπόλοιποι είναι παραθαλάσσιοι και την Καλοκαιρινή περίοδο, δέχονται στα αξιόλογα θέρετρα και τις θαυμάσιες παραλίες τους, τουρίστες από όλο τον κόσμο, καθώς και διπλάσιους κατοίκους από τους συμπατριώτες τους. Που τον υπόλοιπο καιρό ζουν και εργάζονται στην Αθήνα κυρίως, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτοί οι δεκαπέντε Αστυνομικοί, υπερβαίνουν τον εαυτόν τους για να λειτουργήσουν την υπηρεσία.
Τελειώνοντας, το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω είναι ότι, ακριβώς τα ίδια ισχύουν και για το τμήμα Κυπαρισσίας το οποίο εκτός των άλλων, διαθέτει δύναμη καθημερινά στο Πρωτοδικείο Κυπαρισσίας και βέβαια έχει επιφορτισθεί να επιλαμβάνεται παντός είδους παράβασης καθόσον είναι μικτά και διαθέτει μόνο έναν Αστυνομικό στο Γραφείο Εγκληματολογικών Ερευνών.
Η Ένωση και τα υπομνήματα
Θα ήταν βέβαια παράλειψή μου, να μην αναφέρω ότι, η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Μεσσηνίας με το από 3-4-10 υπόμνημά της προς τον Περιφερειάρχη τονίζει τα προβλήματα του Νομού, αλλά ο Στρατηγός μάλλον δεν τα έλαβε υπόψη του. Μήπως υπάρχει κάποιος ν’ ακούσει την κραυγή αγωνίας των υπηρετούντων στο Τμήμα Τροχαίας;
Μήπως υπάρχει κάποιος να σταματήσει την διάθεση σε καθημερινή βάση Αστυνομικών στην Καλαμάτα; Εκατόν σαράντα χιλιόμετρα καθημερινά, είναι πολλά και «κούφια» να είναι η ώρα να το μελετάμε…

Σημ: Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Σύγχρονη Αστυνομία» του Σωματείου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής. Ο Αντώνης Λιακόπουλος είναι συμπατριώτης μας, από τον Άγιο Γεώργιο Δωρίου Μεσσηνίας και γνωστός σε όλη την Ελλάδα από την συνδικαλιστή του δράση και τους αγώνες του για τη βελτίωση και την σωστή λειτουργία της Ελληνικής Αστυνομίας.