Ο Παναμάς υποκλίθηκε σε έναν μεγάλο Μεσσήνιο - Η κεντρική λεωφόρος πήρε το όνομα του Ευάγγελου Κούμανη

Ερχόμαστε σε ένα θέμα με μεγάλο και ξεχωριστό ενδιαφέρον. Η ελληνική κοινότητα του εξωτερικού μέσα στη χρονιά έγινε φτωχότερη από το χαμό μιας μεγάλης προσωπικότητας, του Ευάγγελου Κούμανη. Ο Μεσσήνιος που ξεχώρισε για την πορεία, την ανθρωπιά και την προσφορά του στη μακρινή χώρα της Αμερικής, τιμήθηκε από την πολιτεία του Παναμά. Παρουσία μάλιστα της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας έγινε η ονοματοδοσία ενός από τους κεντρικούς δρόμους, προς τιμήν του Ευάγγελου Κούμανη.

Πηγή: Best-tv.gr

Η Δήμητρα Δεδεμάδη από το Δώριο μιλάει για την πολυτάραχη ζωή της στη Βενεζουέλα

«Έζησα στη Βενεζουέλα σχεδόν 35 χρόνια. Η κατάσταση, πλέον, είχε γίνει πολύ επικίνδυνη. Δεν μπορούσαμε να ζούμε με το φόβο. Έπρεπε να φύγουμε για να μην κινδυνεύουμε». Για την 54χρονη Δήμητρα Δεδεμάδη και τον σύζυγό της Θανάση, που έστησαν τη ζωή και την οικογένειά τους στη μακρινή χώρα της Λατινικής Αμερικής, η απόφαση να πάρουν το δρόμο της επιστροφής για την πατρίδα δεν ήταν εύκολη. Ωστόσο, «στην Ελλάδα είμαστε ελεύθεροι» λέει η ίδια από το χωριό Δώριο Μεσσηνίας όπου έχει βρει καταφύγιο εδώ και μερικούς μήνες. «Μπορούμε να κυκλοφορήσουμε στην πλατεία. Μπορούμε να πάμε μια βόλτα το απόγευμα. Δεν κινδυνεύουμε να μας σκοτώσουν μέρα μεσημέρι».

Πάει αρκετός καιρός που παρακολουθούμε εικόνες βίας από την πολυτάραχη Βενεζουέλα. Ουρές χιλιομέτρων στα σούπερ μάρκετ, εγκληματικότητα στους δρόμους και διαδηλώσεις που μετρούν νεκρούς και τραυματίες. Ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο αποδίδει τα προβλήματα της οικονομίας της χώρας του σε μηχανορραφίες των ΗΠΑ και της αντιπολίτευσης για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή της κυβέρνησής του. Στον αντίποδα, η  αντιπολίτευση ζητά παραίτηση Μαδούρο με τον πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης της χώρας, Χούλιο Μπόρχες, να καλεί τους πολίτες να επαναστατήσουν και να μην δεχθούν την αλλαγή στο Σύνταγμα που έχει προαναγγείλει ο πρόεδρος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας.

Τι ακριβώς συμβαίνει, όμως, στη Βενεζουέλα του Νικολάς Μαδούρο και πώς είναι η ζωή για τους απλούς πολίτες; Η Δήμητρα Δεδεμάδη περιγράφει στο NEWS 247 τη σκληρή καθημερινότητα που η ίδια έζησε και τον αγώνα επιβίωσης που δίνουν καθημερινά όσοι μένουν μόνιμα εκεί.

«Παντρεύτηκα το 1982. Ήμουν 19 ετών. Έπρεπε να ακολουθήσω το σύζυγό μου στη Βενεζουέλα» θυμάται η κυρία Δήμητρα. «Ο άντρας μου βρέθηκε για λίγο στον Παναμά για δουλειά. Μετακόμισε, όμως, στη Βενεζουέλα, όπου ζούσε ήδη η αδερφή του με την οικογένειά της».

Στην αρχή, ο κύριος Θανάσης εργάστηκε στο μαγαζί με ρούχα που είχε ανοίξει ο κουνιάδος του. Όταν πια είχε κάποιες οικονομίες στην άκρη, το 1984, αποφάσισαν με τη σύζυγό του να στήσουν τη δική τους επιχείρηση, ένα μαγαζί με υποδήματα και δερμάτινες τσάντες. «Τα πρώτα χρόνια η ζωή μας ήταν αρκετά καλή. Μπορεί να είχαμε δυσκολίες μέχρι να φτιάξουμε το μαγαζί μας, όμως βρίσκαμε πολύ πιο εύκολα πράγματα βασικά για την επιβίωσή μας. Δουλεύοντας ξέραμε ότι μπορούσαμε να αποκτήσουμε κάτι», λέει η κυρία Δήμητρα και συνεχίζει εξηγώντας πώς ξεκίνησαν τα πρώτα οικονομικά προβλήματα.

«Όταν ανοίξαμε το μαγαζί και για αρκετά χρόνια το εργοστάσιο που μας προμήθευε προϊόντα δεχόταν πίστωση. Δίναμε μια προκαταβολή, μας έφερναν το εμπόρευμα και ξεχρεώναμε ένα μήνα αργότερα. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έπρεπε πρώτα να πληρώσουμε όλο το ποσό του εμπορεύματος στο εργοστάσιο για να μας το δώσουν. Δεν δέχονταν καμία πίστωση και αυτό μας κατέστρεφε οικονομικά. Αναγκαζόμασταν να αγοράζουμε το εμπόρευμα χωρίς να ξέρουμε πότε και αν τελικά θα το πουλούσαμε. Σταδιακά αρχίσαμε να μπαίνουμε μέσα καθώς ο κόσμος δεν μπορούσε να ψωνίσει. Ευτυχώς, καταφέραμε να κάνουμε κάποιες οικονομίες και να σπουδάσουμε τα δύο μας παιδιά. Και τώρα, μετά από μια σκληρή πραγματικότητα που βιώσαμε για πολλά χρόνια, αποφασίσαμε να κλείσουμε τα πάντα στη Βενεζουέλα και να γυρίσουμε στην Ελλάδα».

Η Βενεζουέλα, περιγράφει η 54χρονη, έχει κηρυχθεί επανειλημμένα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Η στρατιωτική παρουσία είναι έντονη παντού, στα Μέσα Μεταφοράς, στα ταμεία των καταστημάτων, στους δρόμους. Συχνό φαινόμενο είναι και οι άνθρωποι που ψάχνουν τα σκουπίδια για λίγο φαγητό. Είναι τέτοιες οι ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα που αντιμετωπίζει ο πληθυσμός, που συχνά οδηγούν ακόμα και στο θάνατο. Στα σούπερ μάρκετ ο μέσος χρόνος αναμονής ξεπερνά τις έξι με οκτώ ώρες, ενώ ισχύει ειδικός κανονισμός προσέλευσης. Η μαύρη αγορά εξελίσσεται σε επικερδή δραστηριότητα για όλα τα κοινωνικά στρώματα. Τα δημόσια νοσοκομεία υπολειτουργούν. Η κυκλοφορία είναι σχεδόν απαγορευτική μετά τη δύση του ηλίου για όποιον δεν θέλει να προκαλέσει την τύχη του κι αυτό γιατί η εγκληματικότητα βρίσκεται στα ύψη. Σύμφωνα με την οργάνωση Παρατηρητήριο Βίας στη Βενεζουέλα, το 2016 οι δολοφονίες αυξήθηκαν σε 28.479 από τις 27.875 που είχαν καταγραφεί το 2015. «Πρόσφατα ο γιος μου έμαθε ότι σκότωσαν ένα φίλο φίλου του μέρα μεσημέρι μόνο και μόνο για να του αρπάξουν ένα καλό κινητό τηλέφωνο», μας λέει η κυρία Δήμητρα.

«Τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσαμε να ζήσουμε στη Βενεζουέλα» συνεχίζει. «Θέλαμε να νοικιάσουμε μια μονοκατοικία αλλά αν το κάναμε θα ήταν σαν να προκαλούμε ότι έχουμε λεφτά. Πολλές φορές είχαν σκοτώσει ανθρώπους, που έμεναν σε μονοκατοικίες, επειδή τους έβλεπαν να κάθονται στις αυλές των σπιτιών τους, μέρα μεσημέρι. Περνούσαν με το μηχανάκι και πυροβολούσαν χωρίς λόγο και αιτία. Σκοτώνουν για πλάκα, πλέον. Αν αντισταθείς σε μια ληστεία, κινδυνεύεις να χάσεις την ίδια σου τη ζωή. Κινδυνεύεις μόλις πέσει το σκοτάδι αλλά ακόμη και με το φως της ημέρας αν δεν είσαι προσεκτικός. Είναι πολύ επικίνδυνα τα πράγματα εκεί», σημειώνει η κυρία Δήμητρα και αναφέρει μία περιπέτεια που πέρασε η οικογένειά της πριν κάποια χρόνια. «Είχαν απαγάγει το γιο μου, τον Τάσο. Βρισκόταν σε ένα ίντερνετ καφέ με φίλους του όταν άγνωστοι μπήκαν μέσα, τον τράβηξαν έξω και τον έβαλαν στο αυτοκίνητο. Οκτώ μέρες είχαμε να μάθουμε νέα του. Μας ζήτησαν λεφτά για να δούμε το γιο μας ζωντανό. Τα δώσαμε για να γυρίσει πίσω το παιδί μας».

Πάσχα στην Ελλάδα

Το καθήκον της τήρησης της τάξης και την περιφρούρηση της διανομής τροφίμων έχει εδώ και λίγο καιρό αναλάβει ο Στρατός. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι κάθε φορά που τα σούπερ μάρκετ προμηθεύονται προϊόντα, μία φορά το μήνα συνήθως, ο πολίτης πρέπει να πάει εκεί από τα ξημερώματα και να δώσει την ταυτότητά του στους στρατιωτικούς προκειμένου να λάβει το χαρτί με το πολυπόθητο νούμερο για τη σειρά προτεραιότητας. Οι στρατιωτικοί κρατούν τις ταυτότητες και τις επιστρέφουν αφού στους πολίτες αφού ψωνίσουν, για να μη μπορούν να πάνε στο σούπερ μάρκετ δύο και τρεις φορές. Το κράτος, επίσης, παρέχει σε πολύ χαμηλή τιμή και ανά 15 ημέρες στους φτωχούς μια σακούλα με λάδι, αλεύρι, ζάχαρη και συνήθως κάποιο πουλερικό. Για όλους τους άλλους, όμως, που στήνονται στις ουρές των σούπερ μάρκετ και περιμένουν πότε θα ψωνίσουν, υπάρχουν δύο εναλλακτικές, σύμφωνα με την 54χρονη. «Ή περιμένεις στην ουρά με το ενδεχόμενο να μη βρεις ούτε τα βασικά που έχεις ανάγκη για την επιβίωσή σου ή καταφεύγεις στη μαύρη αγορά. Στη δεύτερη περίπτωση οι τιμές είναι εξωφρενικές».

Σύμφωνα με την Δήμητρα Δεδεμάδη, ο βασικός μισθός αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα υπολογίζεται περίπου στα 70.000 μπολίβαρ (15 ευρώ περίπου), ενώ από την πρωτομαγιά και μετά παρέχεται κι ένα βοήθημα για φαγητό. Ένα  κιλό κρέας στο σούπερ μάρκετ κοστίζει περίπου 11.000 μπολίβαρ. Για να πάρει κάποιος ένα κιλό γάλα σε σκόνη έδινε 3.000 μπολίβαρ ενώ στη μαύρη αγορά πληρώνει μέχρι και 17.000 μπολίβαρ. Για να αγοράσει 30 αυγά, πρέπει να πληρώσει 10.000 μπολίβαρ, τη στιγμή που το ημερομίσθιο είναι στα μισά λεφτά. «Μια περίοδο στη Βενεζουέλα δεν είχαμε καθόλου ζάχαρη. Ακόμη και κάτω από τις πέτρες να κοιτούσαμε, δεν είχαμε να βάλουμε ούτε ένα κουταλάκι ζάχαρης στον καφέ μας. Τότε, η ζάχαρη στοίχιζε στο σούπερ μάρκετ 25 μπολίβαρ το κιλό, αλλά λόγω της έλλειψής της μας ζητούσαν στη μαύρη αγορά 3.000 μπολίβαρ για ένα κιλό ή για 40 κιλά ήθελαν 40.000 μπολίβαρ. Μητέρες δεν είχαν πάνες να αλλάξουν τα μωρά τους και όποιος είχε, ζητούσε απίστευτα ποσά για να τις πουλήσει. Άλλοι ζητούσαν φαγητό για να σου δώσουν χαρτοπετσέτες ή χαρτιά υγείας. Ζήσαμε πολύ άσχημες καταστάσεις», περιγράφει η κυρία Δήμητρα προσθέτοντας ότι πριν φύγει η ίδια από τη Βενεζουέλα, μια οικογένεια για να νοικιάσει ένα μικρό διαμέρισμα με ένα δωματιάκι χρειαζόταν περί τις 20.000 μπολίβαρ.

Όσο για την οικογενειακή επιχείρηση; Κάποια στιγμή εν μέσω σφοδρών διαδηλώσεων ήρθαν από την κυβέρνηση και της είπαν: «Ή θα μειώσετε τις τιμές των υποδημάτων σας κατά 30% ή θα βάλουμε εμείς τις τιμές που θέλουμε και θα μπει ο κόσμος μέσα και θα πάρει τα πάντα». «Δεν είχαμε άλλη επιλογή» εξηγεί. «Έπρεπε να ρίξουμε τις τιμές για να ξεπουλήσουμε. Πωλούσαμε δερμάτινα παπούτσια για 10.000 μπολίβαρ αλλά ο κόσμος δεν είχε λεφτά να αγοράσει, περπατούσαν με τρύπια παλιά παπούτσια. Κάπως έτσι, δώσαμε όλο το εμπόρευμά μας σε χαμηλές τιμές και φύγαμε από τη Βενεζουέλα».

Μετά από λίγους μήνες στο χωριό της στη Μεσσηνία, η κυρία Δήμητρα δεν έχει πλέον καμία αμφιβολία ότι με το σύζυγό της έλαβαν τη σωστή απόφαση. «Συγγενείς που ζουν ακόμη εκεί μου λένε ότι η κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη, οι τιμές των προϊόντων είναι όλο και πιο ακριβές και ο κόσμος δεν έχει πραγματικά να φάει. Με καθησυχάζουν ότι κάναμε το καλύτερο πράγμα που φύγαμε από τη χώρα και εύχονται μια μέρα να το καταφέρουν και οι ίδιοι» σημειώνει η 54χρονη, η οποία, πλέον, έχει αλλάξει τελείως τρόπο ζωής. Ξυπνάει το πρωί με το σύζυγό της και πίνουν ανέμελοι τον καφέ τους, με τις λιγοστές οικονομίες τους και την παρέα των συγγενών τους. «Εδώ πέρα νιώθω ελεύθερη. Έχουμε βρει την ψυχική μας ηρεμία. Ευτυχώς, έφυγαν και τα δύο μας παιδιά, δουλεύουν πλέον στην Ισπανία και είμαστε ήσυχοι. Κάνουν λάθος όσοι συγκρίνουν τη Βενεζουέλα με την Ελλάδα. Είναι τελείως διαφορετική η ζωή στην πατρίδα μας. Κανείς δεν μας ενοχλεί», καταλήγει η κυρία Δήμητρα και το μόνο που ζητά από την Πολιτεία είναι «να μπορούμε σαν Έλληνες να έχουμε ιατρική περίθαλψη και να πληρώνουμε πιο φθηνά τα φάρμακά μας». 

Πηγή: news 247.gr 

Οι Έλληνες του Παναμά - Αφιέρωμα του BEST Καλαμάτας

Κάτι το ξεχωριστό ετοίμασε την Πέμπτη 21 Απριλίου 2016 στις 11:00 μ.μ η τηλεόραση BEST Καλαμάτας.
«Έλληνες του Παναμά» είναι ο τίτλος ενός ξεχωριστού αφιερώματος στην ελληνική κοινότητα των ξενιτεμένων Ελλήνων στη μακρινή χώρα της Λατινικής Αμερικής. Έλληνες που διαπρέπουν γράφουν ιστορία που έχουν περάσει μέσα από πολλές δυσκολίες και σήμερα πρωταγωνιστούν σε κάθε επίπεδο της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης στον Παναμά μεγαλουργώντας. Έλληνες με την ψυχή τους γεμάτη από Ελληνισμό, που δακρύζουν μιλώντας για την Ελλάδα.
Το anodorio.blogspot.gr παρουσιάζει την εκπομπή που δείχνει και συμπατριώτες μας (Ευάγγελος Κούμανης, Αναστάσιος Αθανασόπουλος κ.ά.). Γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο Σουλιμαίο Γιώργο Λιακόπουλο που ζει εκεί κι ακούγεται το τραγούδι του Λεωνίδα Παπακώστα «Εσείς πουλιά απ’ το Σουλιμά». 

Δραστηριότητες των Ελλήνων - Σουλιμαίων στην Αργεντινή

Περίπου 20.000 ομογενείς ζούνε σήμερα στην Αργεντινή, μία χώρα της Λατινικής Αμερικής όπου οι κάτοικοί της χαρακτηρίζονται για τα έντονα φιλελληνικά τους αισθήματα. Οι ομογενείς μας, οργανωμένοι σε επτά μεγάλες ελληνικές κοινότητες, (οι τρεις στο Μπουένος Άϊρες) με τη στήριξη και της ελληνορθόδοξης εκκλησίας, καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να διατηρήσουν ζωντανή την ανάμνηση των γονιών και των παππούδων τους, που μιλούσαν «Ελληνικά» και δεν έχαναν ευκαιρία να αναφέρονται με λαχτάρα, συγκίνηση και νοσταλγία στην μακρινή πατρίδα πέρα από τις θάλασσες.

Υπάρχουν επίσης και άλλες μικρότερες κοινότητες, όπως και πολλοί ομογενείς διεσπαρμένοι στις απομακρυσμένες επαρχίες της μεγάλης αυτής χώρας. Παρ’ όλα αυτά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, οι ομογενείς διατηρούν έντονη τη συνείδηση της καταγωγής τους, αν και στην πλειονότητά τους δεν ομιλούν την ελληνική γλώσσα.

Στις δύσκολες οικονομικές και κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες που έχει περάσει η χώρα τους δύο τελευταίους αιώνες, οι ομογενείς εξακολουθούν και σήμερα να συσπειρώνονται γύρω από τις κοινότητές τους και την ελληνορθόδοξη εκκλησία, να διατηρούν τα ελληνικά έθιμα και παραδόσεις.

Στο Buenos Aires έχει έδρα η Ορθόδοξη Εκκλησία του Buenos Aires και Νοτίου Αμερικής και τις εξής εκκλησίες: η Κοίμηση της Θεοτόκου, ο Άγιος Νικόλαος, οι Άγιοι Ταξιάρχες και ο Άγιος Κωνσταντίνος κ΄ Αγία Ελένη. Υπάρχουν και άλλες εκκλησίες στην υπόλοιπη Αργεντινή, που στερούνται ιερωμένων...

Οι Έλληνες μετανάστες άρχισαν να φθάνουν στην Αργεντινή σε μικρές ομάδες μετά από το 1870, μια περίοδο που η χώρα κατέβαλε προσπάθειες να ελκύσει εργατικά χέρια. Οι περισσότεροι έφτασαν σαν μέλη πληρωμάτων καραβιών, ενώ άλλοι έφθαναν εφοδιασμένοι με συμβόλαια εργασίας.Οι περισσότεροι Έλληνες έφθασαν στη χώρα κατά την περίοδο 1890-1954 σε τρία ρεύματα.Υπολογίζεται ότι το 1970 υπήρχαν στην Αργεντινή περίπου 40.000 Έλληνες, ενώ σήμερα ο αριθμός αυτός εκτιμάται ότι φθάνει στις 20.000. Πηγές της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας τον ανεβάζουν σε 60.000, συμπεριλαμβάνοντας και πολίτες με πιο μακρινή ελληνική καταγωγή (3ης, 4ης, 5ης γενιάς).

Στην Αργεντινή, η ελληνική εκπαίδευση είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, ή το λιγότερο βρίσκεται σε δραματική κατάσταση, όπως άλλωστε συμβαίνει και στις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Μέσω των κοινοτήτων οι Έλληνες μαθαίνουν την Ελληνική γλώσσα, παραδοσιακούς χορούς, θέατρο και τηρούν τα έθιμα και τις παραδόσεις.
Το βίντεο που μας στέλνει η Ευγενία Γκιώνη κόρη του αειμνήστου Δημητρίου Γκιώνη από το Σουλιμά, είναι ένα μικρό απόσπασμα από μια θεατρική παράσταση με τίτλο «Ο ΚΗΦΙΣΟΦΩΝ» που παίχτηκε το έτος 2003 στην Ελληνική Κοινότητα «Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ» και στο οποίο συμμετέχει σε ένα ρόλο και η ίδια. Το διοργάνωσε ο Γιάννης Χιωτάκης, ο οποίος έπαιξε πολλά έργα σε διάφορες κοινότητες στην Αργεντινή και από τη στιγμή που έφυγε από τη ζωή δεν υπάρχει άλλος να συνεχίσει το θέατρο.

Ένα Ελληνόπουλο του εξωτερικού χορεύει Ζορμπά

Ο Μανώλης (MANUEL RIVEΪRO GIONIS) εγγονός του αειμνήστου Δημητρίου Προκ.Γκιώνη, χορευταράς όπως ο παπούς του, χορεύει Ζορμπά στην Αργεντινή και μας στέλνει το παρακάτω βίντεο και πολλούς χαιρετισμούς, το οποίο αφιερώνει σε όλους τους Σουλιμαίους, που είναι σκορπισμένοι σε όλα τα μέρη του κόσμου.

Σημ: Ο Μανώλης είναι δεξιά όπως βλέπουμε το βίντεο

Πάσχα Σουλιμαίων στην Αυστραλία

Οι Σουλιμαίοι Παναγιώτης και Αθανασία Γκιώνη και Γιώργος και Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου, μαζί με τις οικογένειές τους που ζουν μόνιμα στην Αυστραλία, γιόρτασαν το Πάσχα του 2009, τηρώντας τα έθιμα του τόπου μας.


Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του anodorio.blogspot.com μας έστειλαν φωτογραφίες τους και στέλνουν χαιρετίσματα σε όλους τους πατριώτες, συγγενείς και φίλους που βρίσκονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


Η αγάπη τους και η νοσταλγία για το χωριό μας είναι μεγάλη και εύχονται σε όλους υγεία, χαρά και ευτυχία και καλή αντάμωση στην πατρίδα.

Ένας Σουλιμαίος στην Νικαράγουα

Νικαράγουα, Γρανάδα, 21 Φεβρουαρίου 2008

Στην κεντρική πλατεία της Γρανάδα, χρόνια πριν, τα τραγούδια της Βέμπο ακουγόταν κάθε μέρα. Το κεντρικό κιόσκι της Νικαραγουανής πόλης ανήκε σε έναν Έλληνα, τον Χρήστο Δημάδη που με το χρόνο έγινε Dedemadiz.

Μου πήρε μέρες έρευνας για να ανακαλύψω αυτή τη «χαμένη» οικογένεια του Χρήστου Δημάδη από το Σουλιμά, στο Άνω Δώριο της Μεσσηνίας στην Πελοπόννησο.
Η ιστορία αρχίζει κάπου στο 1926, όταν ο νεαρός τότε Χρήστος Δημάδης αποφασίζει να βρει την τύχη του στην ξενιτιά. Κανείς δεν γνωρίζει πως, αλλά έπειτα από μια 6μηνη περιπλάνηση από Ελλάδα βρέθηκε στην Κολομβία. Από εκεί το 1929 μετακόμισε στην πρωτεύουσα της Νικαράγουας, τη Μανάγκουα.

Μόλις δημιούργησε ένα μικρό ψιλικατζίδικο, το 1931 έγινε ο μεγάλος σεισμός στην πόλη και γκρεμίστηκαν τα πάντα. Μαζί και η μικρή επιχείρηση του Δημάδη. Ο ίδιος δεν το έβαλε κάτω και άρχισε πάλι από την αρχή, αλλά σε μια άλλη πόλη, την Γρανάδα.

Ήταν ο πρώτος που άνοιξε περίπτερο στην κεντρική πλατεία. Τα βράδια οι Νικαραγουανοί έπαιρναν γεύσεις από ελληνικά γλέντια. Μάλιστα είχε και γραμμόφωνο και όπως λένε οι πληροφορίες μου είχε μόνο έναν δίσκο με ελληνικά τραγούδια, ο οποίος έπαιζε συνεχώς.
Λένε ότι τα τραγούδια ήταν της Βέμπο αλλά και κάποια πατριωτικά της εποχής εκείνης. (τραγούδια για τσολιάδες. . .)

Η δουλειά του πήγαινε καλά και με το χρόνο επένδυσε σε πολλά ακίνητα, μάλιστα στο κέντρο της πόλης. Έκανε τέσσερα παιδιά. Οι περισσότεροι από τους απογόνους του βρίσκονται ακόμη στην πόλη. Αν ο Δημάδης ζούσε θα είχε σήμερα και δισέγγονα. Πέθανε το 1985.

Ο ίδιος δεν γύρισε ποτέ πίσω στην πατρίδα. Ούτε τα παιδιά του είχαν επαφή με τους συγγενείς τους στην Ελλάδα. Αλλά όπως συμβαίνει σε κάθε οικογένεια «χαμένων» Ελλήνων, πάντα σε ένα ή δύο από τα παιδιά ή τα εγγόνια, το ελληνικό. . . DNA ξυπνά και αρχίζει η αναζήτηση για τις ρίζες. (σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγω έπειτα από τόσες «χαμένες» ελληνικές οικογένειες που έψαξα και συνάντησα).

Έτσι συνέβη και στην περίπτωση της οικογένειας Dedemadiz. Η μικρή του κόρη η Gloria που μετακόμισε στο Χιούστον των ΗΠΑ, άρχισε μέσω του ίντερνετ να ψάχνει. Στην προσπάθειά της, βοηθός της, ήταν ο ανιψιός της Metaxas Aristoteles Campos Dedemadiz. Η έρευνά τους απέδωσε καρπούς και το 2001 ο Metaxas πήγε στην Ελλάδα να συναντήσει τους συγγενείς τους.
«Η καρδιά μου είναι στη Νικαράγουα, αλλά ο ομφαλός μου είναι στην Ελλάδα», μου είπε ο Metaxas μόλις τον συνάντησα.

«Ήταν μια υπέροχη αίσθηση να βρίσκεις μετά τόσα χρόνια τους συγγενείς σου, το αίμα σου. Η χαρά μου και της οικογένειάς μου ήταν απίστευτη. Ήταν σαν να ξαναβρήκαμε την κουλτούρα μας. Έμεινα στο Σουλιμά για δέκα μέρες και επισκέφθηκα το σπίτι του παππού μου. Μάλιστα πήρα μια πέτρα από το σπίτι του και την έφερα μαζί με λίγο χώμα από το χωριό και τα έβαλα πάνω στον τάφο του. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για τον παππού μου που τόσες ιστορίες έλεγα στη μάνα μου για την Ελλάδα και τόσο πολύ που ήθελε να ξαναγυρίσει», μου λέει ο 30χρονος εγγονός του Χρήστου Dedimadiz.
Η μητέρα του η Miriam, καθισμένη στην κουνιστή της πολυθρόνα μας ακούει που κουβεντιάζουμε. «Με γύρισες πολλά χρόνια πίσω», μου λέει συγκινημένη.
Η οικογένεια σήμερα με τη βοήθεια του ίντερνετ έχει αποκαταστήσει την επικοινωνία. Οι περισσότεροι από τη φαμίλια τους στην Ελλάδα ζουν πια στην Αθήνα.

Ρώτησα εάν έχουν ελληνικό διαβατήριο. «Δεν έχουμε και δεν μας χρειάζεται. Έχουμε αυτό της Νικαράγουας. Το όνομά μου είναι ελληνικό, όπως και οι ρίζες μου και αυτό μου φτάνει. Είμαι περήφανος για αυτό», μου λέει ο Metaxas τη στιγμή που βοηθούσε τον πατέρα του στο μικρό ανταλλακτήριο που διατηρούν.
Στη Γρανάδα οι περισσότεροι ξέρουν τους Dedemadiz. Οι πιο παλιοί τους ξέρουν και ως Griegos. Είμαι σίγουρος ότι αν ρωτούσα κάποιους ηλικιωμένους για τα ελληνικά γλέντια στο κέντρο της πόλης την περίοδο 1932 -1960 θα είχαν κάτι να μου πουν. . .

(Σημ: Το παραπάνω θέμα είναι από το site godimitris.gr, του Δημήτρη Παρούση, ο οποίος ταξιδεύει σ΄όλο τον κόσμο και αναζητά ''χαμένους'' Έλληνες και τους βοηθάει να βρουν τις ρίζες τους).