Oι εκκλησίες μας

Αγία Τριάδα

Η Αγία Τριάδα χτίστηκε το έτος 1859, βρίσκεται στο κέντρο του χωριού Άνω Δωρίου, στην πλατεία και είναι ο κύριος ναός του.

Είναι πετρόχτιστη με πέτρινο καμπαναριό και πλακόστρωτο δάπεδο, έχει εξωτερικές διαστάσεις 23,8 μέτρα μήκος και 12,5 μέτρα πλάτος και έχει εμβαδόν 250 τ. μ. περίπου καθαρή χωρητικότητα. Αποτελείται από το ιερό, τον κυρίως ναό και το νάρθηκα.

Το πέτρινο καμπαναριό της χτίστηκε το έτος 1905 από τη συμπατριώτισσα μας Κανέλα Δρίβα, στη μνήμη του δολοφονηθέντος στην Αρκαδιά (Κυπαρισσία) το 1863, αδελφού της Αντώνη Τασιγαλάνη από τους Κανελλοπουλαίους.

Έχει υποστεί αρκετές ανακαινίσεις, με κορυφαία την τελευταία που έγινε τα έτη 2007-08, λόγω των ζημιών που υπέστη από τον σεισμό το έτος 2001 και αναγκαστικά κρίθηκε απαραίτητο να επισκευασθεί και να ανακαινισθεί σε μεγάλο βαθμό.

Κατασκευάστηκε καινούργια στέγη και ταβάνι, έγινε ενίσχυση των τοίχων με τσιμοντοενέσεις, σοβάτισμα εσωτερικό και εξωτερικό αρμολόγι.
Ταυτόχρονα αναπαλαιώθηκε το πανέμορφο τέμπλο του ναού, το οποίο βάφτηκε στα αρχικά του χρώματα, όπως και οι εικόνες (αγιογραφίες) που είναι εντοιχισμένες σ΄αυτό.
Τοποθετήθηκαν εννέα καινούργιοι πολυέλαιοι και εξήντα πέντε αναπαυτικές καρέκλες για τους εναπομείναντες πιστούς.

Η δαπάνη καλύφθηκε από την συνδρομή των πιστών του χωριού, των αποδήμων του εξωτερικού και άλλων φίλων, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να βοηθούν ώστε να ολοκληρωθεί και η τελευταία εργασία που απομένει, η αγιογράφηση.

Το Φεβρουάριο του 2011 ξεκίνησε το μεγάλο έργο της αγιογράφησης του ναού, από τον αγιογράφο κ. Νίκο Γιαννακόπουλο. Μέρα με τη μέρα ο ναός μεταμορφώνεται από τις αγιογραφίες που τον κοσμούν και δείχνει ιδιαίτερα εντυπωσιακός, χάριν της συγκινητικής βοήθεια των πιστών.

Στην Αγία Τριάδα από το έτος 1859 που κατασκευάστηκε διακόνευσαν λίγοι ιερείς με πολλά χρόνια ο καθένας τους, λόγω της εντοπιότητας τους.
Μερικοί ιερείς ως το έτος 1932 ήταν οι εξής: Νικόλαος Οικονόμου, Θανάσης Κωνσταντόπουλος, Αναστάσιος Παπαναστασίου, Πάνος Παπαναστασίου για μικρό διάστημα, Παπακωνσταντίνου Α., επίσης για μικρό διάστημα και Αντώνιος Σμυρνής.
Από το έτος 1932 ως το 1963 ο Μαυροειδής Μαυροειδής, από το 1963 ως το 2004 ο Αλέξιος Ανδριόπουλος, από το 2004 ως το 2005 ο Βασίλειος Καψιάνης, από το 2005 ως 31-5-2012 ο Δημήτριος Αδαμόπουλος, από 1-6-2012 ως Σεπτέμβριο 2012 ο Παναγιώτης Λυμπερόπουλος, από Σεπτέμβριο 2012 ως σήμερα ο Φώτιος Λυκοτραφίτης.

Η Αγία Τριάδα γιορτάζει την ημέρα της Πεντηκοστής, όπου γίνεται μεγάλη πανηγυρική τελετή και περιφορά της εικόνας.

Άγιος Δημήτριος

O Άγιος Δημήτριος είναι ο δεύτερος ναός του χωριού και βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από την Αγία Τριάδα και λίγο πιο κάτω από την πλατεία του.

Κατασκευάστηκε το έτος 1402 και ήταν ο πρώτος κύριος ναός ως το έτος 1859 που κατασκευάστηκε η Αγία Τριάδα, η οποία είναι και μεγαλύτερη σε χωρητικότητα.
Είναι πετρόκτιστος με εξωτερικές διαστάσεις 16,4 μέτρα μήκος και 6,4 μέτρα πλάτος και εμβαδόν καθαρής χωρητικότητας 50 τ.μ. περίπου.

Στον ιερό χώρο του Αγίου Δημητρίου ο παπάς, φιλικός και γνωστός αρχηγός των Ντρέδων Δημήτριος Παπατσώρης, αφού έκανε κατανυκτική λειτουργία, κήρυξε την επανάσταση στις 24 Μαρτίου του 1821 και ευλόγησε τα όπλα των αγωνιστών που είχαν μαζευτεί από όλα τα Σουλιμοχώρια. Στη συνέχεια έδωσε άφεση αμαρτιών, κήρυξε λήξη της νηστείας της Σαρακοστής και κάλεσε όλους τους αγωνιστές να μεταλάβουν των αχράντων μυστηρίων, γιατί ήταν η κήρυξη της επανάστασης του σκλαβωμένου γένους και ήταν πραγματική λαμπρή. Το κήρυγμα του Παπατσώρη προκάλεσε αφάνταστο ενθουσιασμό ανάμεσα στους μέχρι τότε ραγιάδες που όλοι ορκίστηκαν να χύσουν το αίμα τους για τη απελευθέρωση της πατρίδας και κατέληξαν με την ζητωκραυγή ''ελευθερία ή θάνατος''.

Ο ιστορικός ναός του Αγίου Δημητρίου συνηθίζεται να αποκαλείται στα Σουλιμοχώρια και στην ευρύτερη περιοχή ''Η Αγία Λαύρα της Τριφυλίας'' και έγινε γνωστός παντού λόγω του γεγονότος.

Στον τοίχο του ναού έχουν στηθεί δύο πλάκες που η μία παριστάνει την ορκωμοσία των Ντρέδων και η άλλη αποδίδει τιμή και ευγνωμοσύνη στους αγωνιστές από το σύλλογο απογόνων των Ντρέδων. Επίσης στον προαύλιο χώρο έχει τοποθετηθεί προτομή του αρχηγού των Ντρέδων Δημήτρη Παπατσώρη.

Κάθε χρόνο με μέριμνα του Δήμου Οιχαλίας, στις 24 Μαρτίου στον προαύλιο χώρο του ναού γίνεται λαμπρή τελετή με επιμνημόσυνη δέηση, αναπαράσταση της ορκωμοσίας των Ντρέδων, κατάθεση στεφάνων από πολιτικές και στρατιωτικές αρχές, ομιλίες και απαγγελίες ποιημάτων από σχολεία της περιοχής.

Η εκκλησία γιορτάζει στις 26 Οκτωβρίου, ημέρα του Αγίου Δημητρίου αλλά και στις 6 Αυγούστου, ημέρα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Κοίμηση της Θεοτόκου

Ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, βρίσκεται εντός του κοιμητηρίου του χωριού.

Ανακατασκευάστηκε εκ θεμελίων το έτος 1995, επί αειμνήστου ιερέα Αλεξίου Ανδριόπουλου, με χρήματα που προσέφεραν οι κάτοικοι του χωριού και σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, ημέρα της Παναγίας. Πλήθος πιστών κατακλύζει τον ιερό χώρο του ναού κάθε χρόνο με θρησκευτική κατάνυξη.


Σημ: Πληροφορίες έδωσαν οι Γιάννης Αλλαγιάννης, Κώστας Βασ. Πάλλας και Λεωνίδας Θεοχάρης.

Τη δεύτερη φωτογραφία της Κοίμησης της Θεοτόκου, έστειλε η Ουρανία Γιαννάκη - Κόλλια, η οποία ζει μόνιμα στην Αυστραλία και είναι από τη συλλογή του πατέρα της Γιάννη Γεωργ. Κόλλια.

Τα Αρχοντικά των Παπατσωραίων

Το εικονιζόμενο στη φωτογραφία σπίτι, ανήκε κάποτε στον θρυλικό παπά και στρατηγό του 1821 Δημήτρη Τσιώρη, ο οποίος μετέτρεψε το επώνυμό του σε Παπατσώρης, επειδή ήταν παπάς.

Πρωτοστατούσε στα τεκταινόμενα της Φιλικής Εταιρείας (ο παπα - Δημήτρης) και αργότερα στον ξεσηκωμό των Ντρέδων και του Γένους ολόκληρου.

Μάλιστα, το σπίτι του Παπατσώρη στο Σουλιμά, καθώς αναφέρει ο Φωτάκος, στους Βίους Πελοποννησίων Ανδρών, χρησιμοποιήθηκε ως ''κατηχητήριο'' μελών της Φιλικής Εταιρείας.

Ο γιος του Παπατσώρη Αναγνώστης, ο οποίος χρημάτισε πληρεξούσιος της Εθνοσυνέλευσης και βουλευτής, ήταν δε για αρκετό διάστημα και Υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα, τον οποίο έφερε στο σπίτι του στο Σουλιμά το 1838.

Το σπίτι αυτό, αρχικά ήταν μικρό, το μεγάλωσαν όμως τα παιδιά του Αναγνώστης, Αντρίκος και Κωνσταντάκης. Ο Κωνσταντάκης, που χρημάτισε και Δήμαρχος του Δήμου Δωρίου, δολοφονήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους το 1870. Τα παιδιά του Αντρίκου, κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν στον Αϊ Γιώργη, λίγο πιο πάνω από τη σημερινή θέση του χωριού όπως και του Κωνσταντάκη, μετά τη δολοφονία του πατέρα τους, εγκατέλειψαν το Σουλιμά.

Τα σπίτια τους αργότερα πουλήθηκαν σε άλλους ιδιοκτήτες, οι οποίοι και τα ανασκεύασαν εν μέρει.
Μια πρόταση που είχε γίνει κάποτε στους ιδιοκτήτες αυτών των σπιτιών, να τα αγοράσει το Υπουργείο Πολιτισμού και να γίνουν Λαογραφικό Μουσείο και διατηρητέα κτίρια, δυστυχώς δεν τελεσφόρησε και σήμερα παραμένουν όπως εικονίζονται στις φωτογραφίες, ευτυχώς σε καλή κατάσταση.
Τα στοιχεία αυτά καταγράφονται όπως τα μετέφερε η παράδοση.

Σημ: Οι παραπάνω πληροφορίες δόθηκαν από τον Γιάννη Αλλαγιάννη και δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ''.

Πάσχα Σουλιμαίων στην Αυστραλία

Οι Σουλιμαίοι Παναγιώτης και Αθανασία Γκιώνη και Γιώργος και Κωνσταντίνα Ανδριοπούλου, μαζί με τις οικογένειές τους που ζουν μόνιμα στην Αυστραλία, γιόρτασαν το Πάσχα του 2009, τηρώντας τα έθιμα του τόπου μας.


Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του anodorio.blogspot.com μας έστειλαν φωτογραφίες τους και στέλνουν χαιρετίσματα σε όλους τους πατριώτες, συγγενείς και φίλους που βρίσκονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


Η αγάπη τους και η νοσταλγία για το χωριό μας είναι μεγάλη και εύχονται σε όλους υγεία, χαρά και ευτυχία και καλή αντάμωση στην πατρίδα.

Μέσα στο 2009 τελειώνουν οι στροφές της Μεγαλόπολης - Τέλη του χρόνου και οι δύο σήραγγες στο Αρτεμίσιο

Μέσα στο 2009 θα αποτελέσουν παρελθόν οι στροφές της Μεγαλόπολης.

Αυτό μας επιβεβαίωσε στέλεχος της κοινοπραξίας που κατασκευάζει τις οδούς πρόσβασης στη σήραγγα Ραψομμάτη, επισημαίνοντας ότι μέσα στο χρόνο, το φθινόπωρο, θα παραδοθεί όλο το τμήμα του νέου εθνικού δρόμου, από το Αθήναιο έως και τη γέφυρα Αλφειού.

Μας ενημέρωσε ότι οι εργασίες προχωρούν με εντατικούς ρυθμούς και στα τρία μέτωπα:

Από το Αθήναιο μέχρι την είσοδο της σήραγγας Ραψομμάτη, από την έξοδο της σήραγγας έως τα Μαλλωτά (το δύσκολο κομμάτι των 800 μέτρων με τα ημιστέγαστρα) και τη γέφυρα Αλφειού. Μάλιστα, μετά τη γέφυρα Αλφειού, θα δημιουργηθεί επίχωμα και πάνω από τη σιδηροδρομική γραμμή “σηκώνεται” ήδη μια δεύτερη πιο μικρή γέφυρα.

Εκτιμάται ότι στις προσβάσεις της σήραγγας, και από τις δύο πλευρές, θα πέσει άσφαλτος μέσα στον Ιούνιο - Ιούλιο.

Όσον αφορά το υπόλοιπο έργο στον εθνικό δρόμο Κορίνθου - Τρίπολης - Καλαμάτας, που υλοποιεί ο “Μορέας”, τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου θα είναι έτοιμη η δεύτερη σήραγγα στο Αρτεμίσιο.
Αμέσως θα εκτραπεί η κυκλοφορία και θα γίνεται απ’ αυτή τη σήραγγα, ενώ η σήραγγα που λειτουργεί θα κλείσει για να αναβαθμιστεί. Οι εργασίες εκτιμάται πως θα κρατήσουν 2 - 3 μήνες. Νοέμβριο με τέλη του χρόνου θα είναι έτοιμες και θα κυκλοφορούνται κανονικά και οι δύο σήραγγες στο Αρτεμίσιο.

Πηγή: εφημερίδα ''Ελευθερία''.

Ένα μαγαζί, μια ιστορία...

Στο πάνω μέρος της πλατείας του χωριού το έτος 1904 περίπου, ο Μήτσο Γιώργος Σμυρνής, έχτισε το εικονιζόμενο καφέ παντοπωλείο.

Όταν χτίσθηκε και για πάρα πολλές δεκαετίες, ήταν το καμάρι και το στολίδι του χωριού. Μάλιστα, ο πρώτος του ιδιοκτήτης, δε σερβίριζε καφέ σε όποιον κι όποιον. Σ΄αυτό το μαγαζί έπιναν καφέ αυτοί που ήταν ''της αγοράς".
Τα Σαββατοκύριακα και τις μεγάλες γιορτές, ο μπάρμπα - Μήτσος, σερβίριζε τον καφέ, φορώντας φουστανέλα, την οποία διατηρούσε καθαρή και σιδερωμένη θέλοντας να δώσει σε όλους να καταλάβουν, ότι η ποιότητα και κυρίως η καθαριότητα, αποτελούν το σήμα κατατεθέν για το μαγαζί του.
Στον προαύλιο χώρο του μαγαζιού, υπήρχαν δύο πέτρινα τραπέζια τοποθετημένα στις δύο γωνίες του. Το ένα από τα δύο αυτά τραπέζια σώθηκε μέχρι το 1970 περίπου.
Γύρω στο 1940, το μαγαζί πέρασε στα χέρια του Κωσταντή Πάλλα, όπου το δούλεψε ο ίδιος, αλλά το είχε επίσης νοικιάσει για πολλά χρόνια στους Κων/νο Γκότση, Τάση Αλέκο (Αναγνωστόπουλο) και τον εγγονό του Κων/νο Γρηγ. Πάλλα.

Από το 1972 και για είκοσι περίπου χρόνια, το δούλεψε ο γιος του Βασίλης Πάλλας και τα χρόνια αυτά έγραψε μια άλλη ιστορία. Ο μπάρμπα - Βασίλης, έδειξε σε όλους που επισκέφθηκαν το Σουλιμά, τη μεγαλοψυχία, τη φιλοξενία και τη λεβεντιά των Σουλιμαίων. Είναι ξακουστά σε όλους τα γλέντια, τα μεθύσια και τα πανηγύρια που έγιναν σε αυτό το μαγαζί. Η ένταση του ραδιοκασετόφωνου ξεσήκωνε τους Σουλιμαίους και τους ανάγκαζε να πίνουν, να τραγουδούν και να χορεύουν.

Από το 1994 που ο μπάρμπα - Βασίλης έφυγε από τη ζωή το μαγαζί έμεινε σχεδόν κλειστό. Για λίγο καιρό το δούλεψε ο Αλέξης Ντέντα από την Αλβανία, αφού δεν βρέθηκε Σουλιμαίος να το λειτουργήσει και για τα δύο τελευταία χρόνια το μαγαζί δούλεψε και σαν ταβέρνα από τους Γιώργο Δημ. Δεδεμάδη και τη σύζυγό του Αθηνά. Αυτός ήταν ο κύκλος του μαγαζιού.

Μετά από 105 χρόνια ζωής ο Στάθης Βασ. Πάλλας, ο σημερινός του ιδιοκτήτης, το μετέτρεψε σε μια όμορφη παραδοσιακή πέτρινη κατοικία, που ομορφαίνει την αγορά του χωριού μας.

Σημ: Οι πληροφορίες είναι από την εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ''.

Το Σουλιμά σήμερα

Έγραψαν για μας...

Με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση βλέπω πως το anodorio.blogspot.com γίνεται κάθε μέρα και γνωστότερο.

Μετά και τη δημοσίευση στο τεύχος Μαρτίου-Απριλίου 2009 της εφημερίδας ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ'' και τα τόσο επαινετικά λόγια του Προέδρου του Συλλόγου Κώστα Βασ. Πάλλα, οι επισκέπτες γίνονται περισσότεροι.

Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Κώστα, όχι μόνο για τα καλά του λόγια, αλλά και για την αμέριστη συμπαράσταση και ενθάρρυνσή του στα πρώτα μου βήματα, καθώς επίσης για την προθυμία του να χρησιμοποιήσω ελεύθερα ό,τι κρίνω πως πρέπει να δημοσιευθεί, από την εφημερίδα.

Επιπροσθέτως θέλω να τον ευχαριστήσω δημοσίως για ό,τι έχει προσφέρει και θα προσφέρει στο χωριό, αφού είναι γνωστή η αγάπη του γι' αυτό και τους Σουλιμαίους.

Το anodorio.blogspot.com θα είναι στη διάθεση του Συλλόγου για ανακοινώσεις και προβολή των δραστηριοτήτων του.

Τα εξωκλήσια μας

Προφήτης Ηλίας 

Ο Προφήτης Ηλίας βρίσκεται στη Γρηγόραινα στη θέση Συρ-Θανάση και απέχει 1.100 μέτρα από την πλατεία του χωριού. Το παλιό εκκλησάκι βρίσκεται σε ένα υπέροχο μέρος με θέα τον Κυπαρισσιακό κόλπο, στην κορυφή της Μάλιζας. Επειδή η πρόσβαση ήταν δύσκολη, επιλέχθηκε η σημερινή του θέση που είναι προσβάσιμη σε όλους και κοντά στο χωριό.

Το γραφικό αυτό εκκλησάκι κατασκευάστηκε με δαπάνη του αειμνήστου Αναστασίου Αναγνωστόπουλου, σε αγρόκτημα ιδιοκτησίας Κων/νου Στρίγγλου, που δωρήθηκε για το σκοπό αυτό.

Το έργο αυτό έγινε με φροντίδα του αειμνήστου ιερέα Αλεξίου Ανδριόπουλου και της τότε Εκκλησιαστικής Επιτροπής.

Στη συνέχεια με μέριμνα του ομίλου γυναικών ''Η Σουλιμιώτισσα'', διαμορφώθηκε ο προαύλιος χώρος του, φτιαγμένος από πέτρα εναρμονισμένος με το περιβάλλον της Γρηγόραινας.

Το εκκλησάκι γιορτάζει στις 20 Ιουλίου, ημέρα του Προφήτη Ηλία. 

Άγιος Γρηγόριος - Άγιος Παντελεήμονας 

Ο Άγιος Γρηγόριος βρίσκεται στη Γρηγόραινα σε πανοραμική θέση και απέχει 2.500 μέτρα από την πλατεία του χωριού.

Τα έτη 2000-2001 με κοινή προσπάθεια της εκκλησιαστικής επιτροπής απαρτιζόμενης από τον αείμνηστο ιερέα Αλέξιο Ανδριόπουλο και τους Νικόλαο Δημ. Πάλλα, Δημήτριο Κων. Δεδεμάδη, Ιωάννη Δήμ. Ανδριόπουλο, τον αείμνηστο Αριστείδη Σωτ. Κόντο και τον όμιλο γυναικών ''Η Σουλιμιώτισσα'', ανακαινίσθηκε εκ θεμελίων ο ιερός ναός του Αγίου Γρηγορίου.

Κατασκευάστηκε προαύλιο περιτοιχισμένο με πέτρινη μάνδρα στο βορειοδυτικό τμήμα του, μαντρότοιχος στο ανατολικό τμήμα και καμπαναριό ύψους 3,5 μέτρων, στο αριστερό μέρος του εισερχομένου στο ναό.

Παραπλεύρως του προαυλίου κατασκευάστηκε πέτρινη βρύση με γούρνα, στην οποία τρέχει γάργαρο νερό από το Βουρντάτσι.

Το παλιό εκκλησάκι - η παράδοση λέει πως χτίστηκε από τους πρώτους οικιστές το 1350 - κατεδαφίστηκε επειδή ήταν ετοιμόρροπο και στο ίδιο μέρος χτίστηκε ο καινούργιος ναός. Στις 27 Ιουλίου του 2001 έγινε η πρώτη λειτουργία, μέσα σε μεγάλο θρησκευτικό ενθουσιασμό που είχε κυριεύσει τους πιστούς.

Σε μικρή απόσταση από την εκκλησία υπήρχε το πρώτο νεκροταφείο, το οποίο χρησιμοποιούσαν εκτός από τους χωριανούς μας και οι Λαπαίοι.

Το εκκλησάκι καθιερώθηκε να γιορτάζει στις 27 Ιουλίου, γιορτή του Αγίου Παντελεήμονος του Ιαματικού και όχι στις 25 Ιανουαρίου γιορτή του Αγίου Γρηγορίου, για δύο λόγους: από τα θεμέλια του ναού τρέχει γάργαρο νερό που πηγάζει από το Βουρντάτσι και λόγω του ότι ο χειμώνας δυσκολεύει τους πανηγυρισμούς.

Παναγία στο Καμάρι

Ο ναός της Παναγίας στο Καμάρι βρίσκεται 6,1 χιλιόμετρα από την πλατεία του χωριού, πλησίον της θέσης Δρυμί και του χωριού Χαλκιά και κατασκευάστηκε το έτος 1350.

Το έτος 2001 με ενέργειες του Προέδρου του Συλλόγου Άνω Δωριτών Κων/νου Βασ. Πάλλα, του Προέδρου του Τοπικού Συμβουλίου Άνω Δωρίου Νικολάου Δημ. Πάλλα, του ομίλου γυναικών ''Η Σουλιμιώτισσα'' και με τη συμπαράσταση του αειμνήστου ιερέα Αλεξίου Ανδριόπουλου και της τότε Εκκλησιαστικής Επιτροπής, ανακαινίσθηκε ο Ιερός Ναός της Παναγίας.  
Συγκεκριμένα κατασκευάστηκε καινούργια στέγη σε σταυροειδή ρυθμό, έγινε εσωτερικό και εξωτερικό αρμολόι, πλακοστρώσιμο, μαντρότοιχος στον προαύλιο χώρο και επισκευάστηκε η καμάρα της πηγής του νερού.
Για την κατασκευή του έργου εκτός από τους Σουλιμαίους βοήθησαν με αξιοσέβαστα ποσά φίλοι Χαλκαίοι, Πλατανίτες, Δωραίοι, Αη Γιωργαίοι και λοιποί Σουλιμοχωρίτες και μη.
Το εκκλησάκι γιορτάζει στις 1 Σεπτεμβρίου, αρχή της Ινδίκτου.

Σημ: Πολλές από τις παραπάνω πληροφορίες είναι από την εφημερίδα ''ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΜΑΙΩΝ''.

Εκπαιδευτικά ιδρύματα του χωριού μας

Δημοτικό σχολείο

Το Δημοτικό σχολείο στο χωριό μας, βρισκόταν στην ιδανικότερη θέση που θα μπορούσε και πληρούσε όλους τους όρους του πραγματικού διδακτηρίου. Ήταν ευάερο και ευήλιο. Είχε μια επιβλητική σκάλα, που ξεκινούσε από την αυλή και οδηγούσε στην κύρια είσοδό του. Από εκεί, ένας ευρύχωρος διάδρομος οδηγούσε στις δύο αίθουσες. Στις αίθουσες υπήρχαν μεγάλα παράθυρα, απ' όπου έμπαινε άπλετο το φως του ήλιου. Τα θρανία ήταν ξύλινα, από κυπαρισσένιο ξύλο και τριθέσια. Στους τοίχους του υπήρχαν κρεμασμένοι χάρτες γεωγραφικοί, ιστορικοί και θρησκευτικοί.

Το Δημοτικό σχολείο  (πρώτο στην περιοχή) συστάθηκε το έτος 1856 και λειτούργησε μέχρι το έτος 1978, όπου καταργήθηκε λόγω έλλειψης μαθητών. Το έτος 1892 συστάθηκε Δημοτικό σχολείο θηλέων, αλλά τελικά ιδρύθηκε μονοτάξιο το 1908, το οποίο λειτούργησε μέχρι το 1917  και στο οποίο φοιτούσαν 50 μαθήτριες. Το 1917 συγχωνεύτηκε με το κοινό σε πλήρες μονοτάξιο Δημοτικό σχολείο αρρένων

Στο κτίριο που φαίνεται στην 1η φωτογραφία λειτούργησε μέχρι το έτος 1966 και μετά μέχρι την κατάργησή του το 1978, σε προκατασκευασμένο κτίριο στην πρόσοψη της πλατείας, όπου δεν υπάρχει σήμερα (3η φωτογραφία).

Η προσέλευση των μαθητών γινόταν με το χτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας. Οι μαθητές φορτώνονταν το σακούλι τους αντί για σάκα, ένα τσίγκινο κύπελλο και ένα ξύλο απαραίτητο για το ζέσταμα της τάξης τους και την παρασκευή του πρωινού ροφήματος.

Το κτίριο του σχολείου σήμερα, έχει μετατραπεί σε κατοικία αφού με την κατάργησή του πουλήθηκε και αργότερα αναπαλαιώθηκε. Οι σημερινοί ιδιοκτήτες του όπως φαίνεται και στη 2η φωτογραφία έχουν μετατρέψει την άλλοτε αυλή του σε ένα όμορφο και περιποιημένο κήπο.

Σχολαρχείο 

Το σχολαρχείο συστήθηκε το 1882, προφανώς ως δημοσυντήρητο. Στο σχολαρχείο γινόταν δεκτοί μαθητές, μετά από εξετάσεις, της Δ’ τάξης Δημοτικού.

Σε αυτό έρχονταν μαθητές και από άλλα χωριά, όπως Κούβελα, Χαλκιά, Ψάρι, Ρίπεσι, Πλατάνια, Αυλώνα, Πιτσά, Λάπι κλπ. Το σχολαρχείο φάνταζε σαν τη Σχολή της Χάλκης, σαν τη Μεγάλη Σχολή του Έθνους.

Όσοι είχαν φοιτήσει σ' αυτό ήσαν περήφανοι για τις σπουδές τους. Είχαν μάθει πολλά γράμματα και τους θεωρούσαν σπουδαίους. Γνώριζαν καλά όλους τους γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες. Ήξεραν όλα τα κείμενα στα αρχαία Ελληνικά και όταν μιλούσαν νόμιζες ότι άκουγες πραγματικούς ρήτορες να αγορεύουν.

Αυτό το πραγματικά Μεγάλο Σχολείο, το οποίο ανέδειξε πολλούς συγχωριανούς μας στην εποχή του λειτούργησε από το 1881 έως το 1933 και στεγαζόταν σε διάφορα οικήματα του χωριού, τα οποία σήμερα έχουν μετατραπεί σε κατοικίες.

Πηγή: Λεωνίδας Γ. Θεοχάρης, Εφημερίς των Φιλομαθών, Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Στην κορυφή της Μάλιζας

Η Μάλιζα είναι το βουνό που στην αγκαλιά του είναι φωλιασμένο το χωριό Άνω Δώριο (Σουλιμά). Μπορεί να φαντάζει στον επισκέπτη απρόσιτη - απροσπέλαστη, αλλά δεν είναι έτσι. Κάποτε, όταν το χωριό έσφυζε από ζωή, ήταν ένα ήμερο μέρος όπου οι κάτοικοί του καλλιεργούσαν τη γη της. Σήμερα, παρά την εγκατάλειψη και την ερήμωση παραμένει ένα μέρος ομαλό και προσπελάσιμο, χάριν στην παρέμβαση που έγινε το έτος 2007 από τον τότε Δήμο Δωρίου και συγκεκριμένα από τον συγχωριανό μας και τότε Αντιδήμαρχο Κώστα Β. Πάλλα, που με δικές του ενέργειες κατασκευάστηκε αγροτικός δρόμος που οδηγεί στην κορυφή της.

Από εκεί η θέα είναι μοναδική (φωτογραφία 1). Το χωριό, απλώνεται μπροστά σου, ήρεμο και γαλήνιο.

Για να ανέβει κάποιος στη Μάλιζα είτε πεζός, είτε με αυτοκίνητο (με μεγάλες δυσκολίες), χρειάζεται να διανύσει μια απόσταση 3.200 μέτρων, από την πλατεία του χωριού.

Συγκεκριμένα χρειάζεται να ακολουθήσει τον δρόμο από την πλατεία μέχρι το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία στη Γρηγόραινα, που είναι 1.100 μέτρα. Αμέσως μετά να στρίψει αριστερά και να ακολουθήσει τον αγροτικό δρόμο όλο αριστερά προς τη Μάλιζα. Στα 2.400 μέτρα περίπου και στα αριστερά υπάρχει μια πηγή, όπου μπορεί κάποιος να δροσιστεί (θέση Πουσιμάδι).

Συνεχίζοντας φτάνει στα 3.200 μέτρα κι εκεί βρίσκει το σταυροδρόμι, που αριστερά μετά από 500 μέτρα οδηγεί στον ναό του παλιού προφήτη Ηλία (3,7 χλμ - φωτογραφία 2) και δεξιά μετά από μία ευχάριστη πεζοπορία 900 μέτρων  (4,1 χλμ) βγάζει στο πλάτωμα με θέα το Σουλιμά (θέση Κιβούρι).

Από το εκκλησάκι του παλιού προφήτη Ηλία βλέπει κανείς στο βάθος τον Κυπαρισσιακό κόλπο και την Κυπαρισσία, το Καλό Νερό κι άλλα χωριά.

Από το Κιβούρι (κατάληξη δρόμου - φωτογραφία 5) εκτός από το Άνω Δώριο (Σουλιμά) βλέπει τον Χαλκιά, το Χρυσοχώρι, το Ψάρι, το Βασιλικό, το Δώριο κι άλλα χωριά. Επίσης βλέπει στο βάθος αριστερά τις βουνοκορφές του Τετραζίου όρους και λίγο πιο δεξιά τον καταπράσινο Μεσσηνιακό κάμπο με κατάληξη το λιμάνι της Καλαμάτας.
Όποιος κάνει αυτή τη διαδρομή, εκτός από τη μαγευτική θέα που συναντά, απολαμβάνει την ανέγγιχτη φύση από το ανθρώπινο χέρι που ξεπερνά κάθε φαντασία. (φωτογραφία 3 και 4)

Σημ.: Οι αποστάσεις είναι ακριβείς. Ο δρόμος στα πρώτα του 1.100 μέτρα είναι άσφαλτος. Από εκεί και μετά χρειάζεται, δυστυχώς, αυτοκίνητο με κίνηση στους 4 τροχούς για κάποιον που δεν θα επιλέξει την πεζοπορία.

Αφιέρωμα στο Λαογραφικό Μουσείο - Από την παραγωγή του Θ.Κανελλόπουλου ''Η ιστορία του Σουλιμά και οι Θρυλικοί Ντρέδες''

Στο βίντεο από λάθος της παραγωγής αναφέρεται το όνομα Ουρανία Θεοχάρη. Το σωστό είναι Φωτεινή Θεοχάρη.

Λαογραφικό Μουσείο

Του Λεωνίδα Θεοχάρη

Λαογραφικό Μουσείο λέγεται το ίδρυμα, στο οποίο φυλάσσονται και επιδεικνύονται κατάλληλα ταξινομημένα διάφορα αντικείμενα, άξια λόγου.

Τέτοια λαογραφικά μουσεία υπάρχουν πολλά στην πατρίδα μας, τα περισσότερα είναι κρατικά, δημοτικά και συλλογικά, υπάρχουν όμως και ιδιωτικά.

Ένα τέτοιο ιδιωτικό Λαογραφικό Μουσείο, πλούσιο σε εκθέματα είναι και το δικό μας που βρίσκεται στο ιστορικό χωριό μας το Άνω Δώριο, το θρυλικό Σουλιμά της επαρχίας Τριφυλίας, του νομού Μεσσηνίας.

Η ιδέα της ίδρυσης στο χώρο του σπιτιού μας, γεννήθηκε πριν πολλά χρόνια. Στενοχωριόμασταν και λέγαμε ότι αυτά τα αντικείμενα θα χαθούν με το πέρασμα του χρόνου ή θα πεταχτούν.
Τότε πέρασε από το μυαλό το δικό μου και της γυναίκας μου Φωτεινής η σκέψη να δημιουργήσουμε ένα Λαογραφικό Μουσείο.

Έτσι με πολύ κόπο αλλά και μεράκι και σεβασμό στην παράδοση, καταφέραμε να συγκεντρώσουμε πολλά παλιά αντικείμενα, που χρησιμοποιούσαν οι γονείς και οι πρόγονοι μας και δε χρησιμοποιούνται πια σήμερα.

Τα αντικείμενα της συλλογής μας αντιπροσωπεύουν σχεδόν όλες τις δραστηριότητες της περιοχής μας. Πολλά από αυτά είναι απλά. Μερικά έχουν συναισθηματική αξία, άλλα πάλι, καίτοι είναι κατασκευασμένα με πρωτόγονα μέσα, είναι φτιαγμένα με πολύ μεράκι, υπομονή και γούστο και είναι πολύ ωραία, διότι τα έφτιαχναν όμορφα και ωραία για να αρέσουν, για να ανακουφίζουν τον πόνο τους και την ταλαιπωρία τους, τη σωματική και ψυχική τους κούραση.

Σημ: Η έκπληξη αλλά και η χαρά μου βλέποντας το ιδιωτικό αυτό μουσείο είναι απερίγραπτη. Συγχαρητήρια στο φιλόπατρη Σουλιμαίο Λεωνίδα αλλά και στην άξια κατά γενική ομολογία σύζυγό του Φωτεινή, γιατί τέτοιες ενέργειες, γνωρίζουν στους νεότερους την παράδοσή μας και αναδεικνύουν και προβάλουν το χωριό μας. Το μουσείο είναι αξιόλογο και ο Λεωνίδας και η Φωτεινή είναι εκεί πρόθυμοι να ξεναγήσουν κάθε επισκέπτη του ντόπιο ή ξένο στο χωριό μας. Όποιος θέλει να επισκεφτεί το μουσείο μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους στα εξής τηλέφωνα: 2765031257 - 6972524957

Το παραδοσιακό ψήσιμο του οβελία

Την Κυριακή του Πάσχα, η μέρα ξεκίνησε με έναν υπέρλαμπρο ήλιο και βρήκε τους Σουλιμαίους γειτονιές - γειτονιές να ξεκινούν το σούβλισμα του οβελία.

Στην πάνω γειτονιά, ο εορταζόμενος Τάσος Αρνόκουρος ξεκίνησε από νωρίς το γλέντι.
Με τη σύζυγό του Ολυμπία, φιλόξενοι και εγκάρδιοι όπως πάντα, έστρωσαν στην αυλή του σπιτιού τους, από το πρωί το πασχαλιάτικο τραπέζι.

Το αρνί του Τάσου, που είναι μαέστρος στο ψήσιμο, φέτος ήταν καλύτερο από κάθε άλλη φορά. Όποιος δεν το δοκίμασε έχασε.
Από εκεί πέρασε όλο το χωριό και όλοι ευχήθηκαν χρόνια πολλά και κεράστηκαν πλούσιους μεζέδες και καλό Σουλιμαίικο κρασί.

Ο Επιτάφιος στο Άνω Δώριο (17-4-2009)

Με ιδιαίτερη κατάνυξη και σεβασμό στα πάθη του Ιησού Χριστού στολίστηκε και φέτος ο επιτάφιος του χωριού μας στην Αγία Τριάδα.

Από νωρίς (Μ. Παρασκευή) συγκεντρώθηκαν οι Σουλιμαίοι, γυναίκες και άνδρες, με αρχηγό όπως πάντα τον Νίκο Φ. Κόλλια, για τον στολισμό του.

Το αποτέλεσμα, όπως πάντα εξαιρετικό καθώς φαίνεται και στη φωτογραφία.

Το βράδυ με ιδιαίτερη συγκίνηση, όπως συνηθίζουμε από μικρά παιδιά ανεβήκαμε στο ψαλτήρι και ψάλαμε τα εγκώμια, όπως γνωρίζουμε πολύ καλά εμείς οι Σουλιμαίοι.

Στη συνέχεια έγινε η περιφορά του επιταφίου με κατάληξη στη βίγλα για το πατροπαράδοτο κάψιμο του Ιούδα.Η φωτιά και φέτος ήταν εντυπωσιακή και ορατή από όλα τα χωριά της περιοχής, χάρις στη φροντίδα των παιδιών του χωριού και στο άναμμα του πυρός από τον Μιλτιάδη Αντωνόπουλο.

Όμορφα σπίτια